“ทับทิม ลุกขึ้นก่อน ตรงนี้ไม่ใช่ที่นอนนะ เฮ้ย!”
เรียวยะร้องลั่นเมื่อจู่ ๆ คนตัวเล็กที่คิดว่าเมาจนแทบเดินไม่ไหวกลับดึงแขนเขาจนเสียหลักล้มลงบนพื้นหญ้าข้าง ๆ กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อน ๆ ลอยมากับลมหายใจอุ่นที่กระทบปลายคาง
ดวงตากลมโตหลังกรอบแว่นจ้องมองเขาไม่กะพริบ นานเสียจนเรียวยะเริ่มรู้สึกแปลก ๆ
“ทับทิม...”
“นายหล่อจัง”
“หา?”
มือเล็กเอื้อมขึ้นแตะแก้มเขาเบา ๆ ราวกับกำลังสำรวจอะไรบางอย่าง
“ฉันชอบมองหน้านาย”
“เธอเมามากแล้วจริง ๆ” เรียวยะหัวเราะออกมาอย่างจนใจ
“งั้นนายเป็นแฟนฉันได้ไหม”
“ฉันก็เป็นแฟนเธออยู่แล้วนี่” เขาตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะพยายามพยุงร่างบางให้ลุกขึ้น “กลับบ้านกันเถอะ”
“ไม่ใช่แบบนั้น”
เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา ก่อนที่มือทั้งสองข้างจะดันไหล่เขาจนหงายกลับลงไปบนพื้นหญ้าอีกครั้ง
“ทับทิมเธอจะทำอะไร นี่มันสวนสาธารณะนะ”
เรียวยะเบิกตากว้าง เมื่อร่างบางคร่อมอยู่เหนือเขา เส้นผมยาวสยายลงมารอบใบหน้าหวาน
ดวงตาคู่นั้นยังคงจ้องเขาไม่วางตา แต่ไม่ใช่สายตาแบบเดิมที่เขาคุ้นเคย มันเต็มไปด้วยความมั่นใจ ความกล้า และความต้องการครอบครองอย่างชัดเจน
“ทับทิม...”
“ถ้านายไม่ได้รักทับทิม ก็บอกเลิกมาตอนนี้เลย”
เธอยิ้มบาง ๆ โน้มตัวลงไปใกล้จนเรียวยะได้กลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ริมฝีปากบางสวยอยู่ชิดใบหูคนใต้ร่าง
“เพราะถ้าผ่านคืนนี้ไปฉันคนนี้จะจีบนายจริงจังแล้วนะ"
ตึกตัก! ตึกตัก!
คำพูดที่ได้ยินมันเต็มไปด้วยความมั่นใจจนเรียวยะหัวใจเต้นแรง แววตานั้นไม่มีแม้แต่ความลังเล ซึ่งเขาไม่เคยเห็นมันอยู่บนใบหน้าทับทิมมาก่อนเลยราวกับเป็นคนที่เขาไม่รู้จัก
"และฉันไม่เคยแพ้อะไรด้วย”
Guest
