ใต้หล้านี้...ไม่ใช่ข้าหรือที่แข็งแกร่ง?
ใต้หล้านี้...ไม่ใช่ข้าหรือที่ยิ่งใหญ่?
ใต้หล้านี้...ไม่ใช่ข้าหรือที่...
แต่ทำไม... ตอนนี้...
“องค์ชายใหญ่” เสียงทุ้มต่ำที่เคยฟังดูอบอุ่น บัดนี้กลับเย็นชาจนน่ากลัว องค์ชายใหญ่ยังคงสงบนิ่ง ไม่แม้แต่จะเงยมอง
ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้า บุรุษหนุ่มจึงค่อยๆ เงยขึ้นเพื่อเผชิญหน้ากับผู้ที่เรียกเขา
ดวงตากลมโตที่ครั้งหนึ่งเคยมองผู้คนเหมือนมดปลวก บัดนี้มันบวมช้ำจากการถูกทุบตี องค์ชายใหญ่พยายามเพ่งมองผู้ที่อยู่ตรงหน้า ทว่าภาพกลับพร่าเลือนจนแทบมองไม่เห็น
“อย่าโทษข้า...อย่าโทษใครเลย”
“ให้โทษตัวเองเสียเถิด ที่ต้องมาเจอกับจุดจบเช่นนี้” น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยออกมา พร้อมสายตาที่มองบุรุษที่ไร้ท่อนล่างอย่างว่างเปล่า
องค์ชายใหญ่หลับตาลงอย่างช้าๆ แล้วพ่นลมหายใจออกอย่างแผ่วเบา ร่างกายที่ถูกทรมานจนแทบไม่เหลือสภาพความเป็นคนนั้นด้านชา แม้จะมีลมปราณและวรยุทธ์สูงส่งมาก่อน
แต่ตอนนี้ องค์ชายใหญ่ก็เป็นได้แค่กบฏผู้หนึ่งที่กำลังจะเดินทางสู่ปรโลก
ในชั่วขณะที่ลมหายใจสุดท้ายกำลังจะหมดไป องค์ชายใหญ่หวนคิดถึงความดีงามที่เขา.....แทบไม่เคยมี
ถ้าหากว่า...
หากว่า...
แต่...มันก็ได้เพียงแค่คิดเท่านั้นเอง
.
.
.
เฮือก!
เสียงหอบหายใจดังขึ้นในความมืดมิด มือเรียวยกขึ้นแตะอกตัวเองที่กำลังเต้นแรงจนแทบทะลุออกมา ก่อนเอื้อมมือลงไปสัมผัสด้านล่างอย่างรวดเร็ว
เพียงแค่สัมผัสได้หยาดเหงื่อก็ไหลริน ความรู้สึกที่เคยไร้ท่อนล่างก็พรั่งพรูขึ้นในสมองอีกครั้ง ความทรมานจากคมมีดในตอนนั้นยังคงกัดกินจิตใจ
แต่...ทำไม?
องค์ชายใหญ่ยกมือปิดปาก หยาดน้ำตาไหลอาบใบหน้าอันงดงาม
หวนคืนงั้นหรือ?
สวรรค์เมตตางั้นหรือ?
หรือเป็นแค่ความฝันสุดท้ายของคนที่กำลังจะตายกันแน่...
โดยที่หากองค์ชายใหญ่สังเกตสักนิดก็จะเห็นว่ารูปร่างของตัวเองนั้น....ไม่เหมือนเดิม
นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับความรัก ความสัมพันธ์ การนองเลือดและสถานการณ์บางอย่างที่เหมาะสำหรับผู้มีอายุ 18 ปีขึ้นไป
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
นิยายเรื่องนี้ไม่เหมาะกับนักวิชาการที่ต้องการคำบรรยายแบบสละสลวย
นิยายสโลว์ไลฟ์ มีหลายตอนกว่าจะจบ
โปรดชี้แนะและติชมอย่างสุภาพ
ไม่อนุญาตให้คัดลอก ดัดแปลงหรือกระทำการใดใดในโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของเรื่อง หากฝ่าฝืนจะถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย
Guest
