นานแค่ไหนก็รอ

"ทับทิมไม่พอใจอะไร'จารย์รึเปล่า" เจตเอ่ยถามเมื่อเห็นความเงียบผิดปกติจากคนตัวเล็ก ตั้งแต่ออกจากบ้านมาเธอก็ไม่คุยกับเขาเลย เธอแค่บอกเขาว่าจะไปห้างในเมืองกาญจน์เท่านั้นและเธอก็นั่งเงียบมาตลอดทาง

"เปล่าค่ะ" เธอตอบเขาเสียงห้วน เจตว่ามันผิดปกติเขาจึงจอดรถข้างทางเพื่อคุยกับเธอ

"เราต้องคุยกันให้รู้เรื่องทับทิม"

"คุยเรื่องอะไรคะ เรามีไรต้องคุยเหรอ" เสียงสั่นเครือของหญิงสาวถามเขาน้ำตาคลอ

"งั้นตอบ'จารย์มาสิ ที่ทับทิมและทุกคนคุยกัน 'จารย์เหมือนใคร" เขากระชากแขนคนตัวเล็ก บีบแขนเล็กนั่นด้วยความโมโหอย่างลืมตัว

"อาจารย์ปล่อยหนูนะ หนูเจ็บ" เธอแกะคีมเหล็กที่บีบแขนเธอแน่น เจตรู้สึกตัวว่ารุนแรงกับเธอจึงปล่อยแขนเธอทันที

" 'จารย์ขอโทษทับทิม 'จารย์ไม่ได้ตั้งใจ เจ็บมากมั้ย" เจตเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง เขากำลังจะจับแขนเธออีกครั้งเพื่อดูว่ามันช้ำหรือไม่เพราะรู้ตัวว่าเผลอบีบแขนเธอเกือบเต็มแรง แต่ทับทิมจับแขนตัวเองและขยับมานั่งตัวตรง     "ขอร้องเถอะทับทิม บอกให้'จารย์รู้ได้มั้ย ทับทิมอยากรู้ความจริง 'จารย์ก็อยากรู้ความจริง ทำไมเราไม่คุยกันเลยล่ะ" เขาร้องขอเธออย่างวิงวอน เขาอยากรู้จริงๆว่าเขาเหมือนใคร

"อาจารย์ให้เวลาหนูหน่อยนะคะ" หญิงสาวหันมาบอกเขา ดวงตากลมโตคู่สวยรื้นไปด้วยน้ำตาคลอเบ้า     "ขอร้อง หนูขอเวลาไม่นาน ฮึก ..หนูมีคำถามมากมายที่อยากรู้อยากถาม มีความสงสัยมากมาย ฮึก แต่ให้เวลาหนูอีกนิดนะคะ ขอ ฮึก ขอร้องนะคะ ฮึกๆ สิ่งที่หนูถามอาจารย์ในวันนี้มันทำให้หนูเชื่อไปเกือบ 100%แล้ว และถ้ามันใช่อย่างที่หนูและทุกคนคิด หนูรับกับความเจ็บปวดเหล่านั้นไม่ไหว" ร่างเล็กสะอื้นร้องไห้อย่างหนัก เจตทนไม่ไหวที่เห็นคนตัวเล็กร้องไห้มากขนาดนี้ เขาดึงคนตัวเล็กเข้ามากอด มือหนาลูบผมนิ่มอย่างปลอบประโลม

" 'จารย์ไม่รู้นะว่า 'จารย์เหมือนใครและสำคัญกับทับทิมมากน้อยแค่ไหน แต่ 'จารย์ยืนยันคำเดิมว่า 'จารย์ไม่ได้ความจำเสื่อม 'จารย์คือเจตริน คือเจตรินมาตั้งแต่เกิด" เจตเอ่ยบอกคนในอ้อมกอดเสียงทุ้ม สงสารคนตัวเล็กไม่น้อย

เกือบ 2ปีที่ผ่านมาเจตคิดว่าเขาต้องเหมือนใครสักคน แต่เมื่อเช้าหลังจากที่ได้คุยกัน ทับทิมและทุกคนคิดว่าเขาคือคนนั้นและความจำเสื่อม เพียงแค่ไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นคือใคร แต่เขาคิดว่าผู้ชายคนนั้นต้องมีความสำคัญกับหญิงสาวมากแน่ๆ แค่คิดใจของเขาก็รู้สึกหน่วงๆไปทั้งใจ

"ขอเวลาให้หนูนะ ขอร้อง ฮึก" ร่างเล็กสั่นสะอื้นไห้กอดอาจารย์หนุ่มแน่น ทับทิมไม่เชื่อว่าเขาคือเจตรินตั้งแต่เกิด เธอเชื่อเกือบ 100% ว่าเขาคือหมอจินต์ พี่ชายที่แสนดีของเธอ เธอจำแววตาและรอยยิ้มอบอุ่นของพี่ชายเธอได้ แต่นานวันเข้าแววตาอันอบอุ่นของเขาคนนี้ก็เปลี่ยนไป แม้ว่าอาจารย์จะมีแววตาอบอุ่นให้เธอเหมือนเดิมแต่แววตาอบอุ่นของเขามันไม่เหมือนกับที่พี่ชายมองเธอ เธอไม่รู้เหตุผลว่าทำไมเขาถึงจำเธอไม่ได้ ตอนนี้เธอยังไม่อยากหาคำตอบให้กับมัน

♤♧♡◇~~~♤♧♡◇~~~♤♧♡◇

ชื่อตัวละครและสถานที่ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงนามสมมติที่ไรต์จินตนาการแต่งขึ้นมาเพื่ออรรถรสและความบันเทิงในการอ่าน หากชื่อตัวละครตรงกับผู้ใด ไรต์กราบขออภัยท่านไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ 🙏🙇‍♀️

นิยายทุกตอนทุกผลงานของไรต์ที่แต่งขึ้นมา เป็นลิขสิทธิ์ของธันยมัยเท่านั้น ห้ามมิให้ผู้ใดคัดลอกนิยายหรือดัดแปลงหรือทำซ้ำส่วนใดส่วนหนึ่งไปเผยแพร่ไม่ว่ากรณีใดๆทั้งสิ้นโดยมิได้รับอนุญาต การละเมิดลิขสิทธิ์ต่อผลงานของธันยมัยทั้งทำซ้ำ ดัดแปลงงานเผยแพร่ต่อสาธารณชนโดยไม่ได้รับความยินยอมตามกฎหมาย ต้องมีโทษปรับตั้งแต่ 2หมื่น ถึง 2แสนบาท หากพฤติกรรมทำละเมิดดังกล่าว ผู้กระทำจะมีโทษจำคุกตั้งแต่ 6เดือนถึง4ปี หรือปรับตั้งแต่ 1แสนบาทถึง 8แสนบาทหรือทั้งจำทั้งปรับ

©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537

งานทุกชิ้นที่ไรต์สร้างขึ้นมา ไรต์กลั่นออกมาจากความคิดจากสมองน้อยๆของไรต์เอง ดังนั้นแล้วขอความกรุณาพวกอีแอบทั้งหลาย อย่าทำตัวเป็นแมวขโมยมาขโมยงานกันเลยนะคะ กว่าไรต์จะคิดได้แต่ละตอนแต่บทมันโคตรเหนื่อยเลย อ่านแล้วไม่ชอบไม่ถูกจริตหรือเขียนคำผิดติติงแสดงความคิดเห็นกันได้ ไรต์พร้อมรับฟังทุกความคิดเห็นของรี๊ดทุกคนและจะนำไปปรับปรุงการทำงานของตัวเอง ขอบคุณค่ะ🙏

อัพตอนแรก Jan. 4th 2026