เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง หลินชิงเหยียนก็พบว่าตนเองทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยาย แถมยังโชคร้ายได้สวมบทเป็นนางร้ายของเรื่องเสียด้วย!
ตามเนื้อเรื่องเดิม นางร้ายผู้นี้คอยหาเรื่องนางเอกอย่างไม่ลดละ ทั้งยั่วยวนบุรุษ วางยา และทำเรื่องชั่วช้าสารพัดโดยไร้ยางอาย
เมื่อนึกถึงจุดจบอันแสนอนาถของตัวละครนี้ หลินชิงเหยียนก็ไม่รอช้า รีบหอบข้าวของเตรียมเผ่นหนีเอาชีวิตรอดทันที ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวพ้นประตูเรือน ก็ถูกสามีในนามจับได้คาหนังคาเขาเสียก่อน!
"ฮูหยิน... เจ้าคิดจะไปที่ใดหรือ?"
หลินชิงเหยียน "......"
เมื่อแผนหลบหนีล้มเหลว หลินชิงเหยียนจึงต้องเปลี่ยนกลยุทธ์ใหม่ หวังพิชิตใจสามีในนามผู้นี้เพื่อเกาะขาพึ่งบารมี และเปลี่ยนชะตากรรมอันโหดร้ายของตนเอง
แต่ทว่าสามีผู้นั้นกลับเป็นคนสงบสำรวม ไม่ชอบใกล้ชิดสตรี ไม่ว่านางจะใช้เสน่ห์ยั่วยวนเพียงใด เขาก็ยังคงนิ่งเฉย ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นว่าทางนี้ไม่มีความคืบหน้า หลินชิงเหยียนจึงถอดใจและเบนเข็มไปหาเป้าหมายใหม่ทันที
"องค์ชายสี่ทรงสง่างามดุจมังกรหงส์ ทั้งยังเปี่ยมด้วยความสามารถอันโดดเด่น หากเทียบกับหานเยี่ยนเฉินแล้ว ก็มิได้ด้อยไปกว่ากันแม้แต่น้อย!"
ทว่าในขณะที่นางกำลังคิดจะหันไปเข้าหาชายอื่น สามีผู้เย็นชาห่างเหิน สูงศักดิ์ราวกับบุรุษผู้ไร้ตัณหาคนนั้น กลับรั้งเอวบางของนางไว้แน่น ดวงตาแดงก่ำราวกับกำลังสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่าง
ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ข้ายังไม่ตาย เจ้าก็คิดจะปีนกำแพงไปหาชายอื่นแล้วหรือ?"
เช้าวันถัดมา หลินชิงเหยียนประคองเอวที่แทบจะหัก เดินออกมาจากเรือนของเขาอย่างยากลำบาก
ไหนผู้ใดบอกว่าเขาไม่ใกล้ชิดสตรี? ไหนผู้ใดกล่าวว่าเขาจิตใจสงบนิ่ง ไร้ความปรารถนา?!
กว่าที่นางจะรู้ความจริง ทุกอย่างก็สายเกินแก้ไปเสียแล้ว!
