หลานสะใภ้ซ่อนรัก

“ต่อให้หล่อฟ้าประทานแค่ไหน... ก็ไม่ได้ทำให้คนอย่างหนูนาใจเต้นได้หรอกนะคะ”

น้ำเสียงเรียบเฉยกับสายตาท้าทายของหญิงสาวตรงหน้า เหมือนเชื้อเพลิงชั้นดีที่โหมกระพือความเย่อหยิ่งในตัวอนาวินให้ตื่นขึ้น ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาทรงเสน่ห์ทอประกายเจ้าเล่ห์อย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

‘เธอกำลังท้าทายฉันอยู่นะยัยหนูนา’

ไม่ทันที่เธอจะได้ทันตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ก็สาวเท้าก้าวเข้าหาด้วยความรวดเร็ว อนาวินใช้วงแขนแข็งแรงรวบเอวบางเข้าหาตัวจนไร้ระยะห่าง ก่อนจะบีบบังคับทางหนีด้วยการใช้แผ่นหลังของเธอชนติดเข้ากับผนังห้องเย็นเยือก จมูกโด่งสันคมเลื่อนเข้าประกบชิดแก้มนวล โดนผิวเนื้อนุ่มอย่างตั้งใจ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มจนคนถูกต้อนตัวเกร็งกิ๊ก

“แบบนี้... ยังว่า ‘ก็งั้นๆ’ อยู่อีกไหม?” น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหู หยอกเย้ากระตุ้นอารมณ์จนคนฟังขนลุกซู่

“อื้ม... ใครว่าล่ะ กะ...ก็งั้นๆ จริงๆ นั่นแหละ!”

หนูนายังคงปากแข็ง เค้นเสียงตอบปฏิเสธ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นระส่ำจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน และที่ปิดไม่อยู่ที่สุด... คือความร้อนที่ผ่าวขึ้นมารวมกันอยู่บนแก้มทั้งสองข้างจนแดงแจ๋

“ฮึ... งั้นเหรอ?” อนาวินหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตากวาดมองใบหน้างามที่กำลังแดงซ่านด้วยความเอ็นดูผสมความสะใจ

“แล้วหน้าแดงทำไมล่ะยัยหนูนา? ปากแข็งไปก็เท่านั้น เพราะแก้มเธอเสน่ห์ฟ้องหมดแล้ว”

ชายหนุ่มโน้มหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกเฉียดกัน มือหนาที่เกาะกุมเอวบางรวบกระชับแน่นขึ้น ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ถอยหนีแม้แต่มิลลิเมตรเดียว

“เธอหนีฉันไม่พ้นหรอกหนูนา... ยังไงเธอก็ต้องยอมตกเป็นหลานสะใภ้ให้คุณปู่ฉันอยู่ดี!”