เสน่หาเมียเก่า

หนึ่งคนหายสาบสูญไปกว่าสองปี

หนึ่งคนอุ้มท้องเก้าเดือน เลี้ยงลูกตามลำพัง

ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากความใคร่ มักไม่จีรัง

ม่านเมฆพร่ำบอกตัวเองเสมอว่าลูกของเขาไม่จำเป็นต้องมีพ่อ เขาจะเลี้ยงม่านไม้ให้ดีที่สุด ความสุขและความสงบของชีวิตควรมีแค่พวกเขาสองคนก็พอ

แต่ใครจะคิดว่าวันหนึ่งจะมีบุคคลที่สามก้าวเข้ามา คู่นอนที่หายหัวไปกว่าสองปีดันกลับมา แถมยังหน้าด้านมาทวงสิทธิ์ความเป็นผัว!

ใช่…

ทวงสิทธิ์ความเป็นผัว ไม่ใช่ความเป็นพ่อของลูก ช่างน่าไม่อายเสียจริง

“หึ ผัวหายไปแค่สองปี กลับมาอีกทีเมียมีลูกซะแล้ว มึงนี่สำส่อนชิบหาย”

ทันทีที่ได้เจอหน้าลูก มันก็พ่นคำพูดแบบนั้นออกมา ม่านเมฆได้ฟังถึงกับเดือดดาล แต่ก็ทำได้เพียงกล้ำกลืนความจริงเอาไว้ ทั้งที่ในใจอยากตะโกนใส่หน้ามันเหลือเกินว่า…

ลูกมึงนั่นแหละ ไอ้เวร!

แต่สุดท้ายก็ต้องเก็บความลับนั้นเอาไว้ เพราะไม่อยากให้ใครต้องมาพรากลูกไป

ม่านเมฆจึงสวนกลับไป…

“กูจะมีลูกกับใครก็เรื่องของกู ไม่ต้องให้โจรเหี้ย ๆ อย่างมึงมาเสือก แล้วก็อีกอย่าง…เอากันแค่ไม่กี่ครั้ง กูไม่นับว่ามึงเป็นผัว”