“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมาบริการฉัน”
“ค่ะ”
แก้วตารับคำ ก่อนเดินท่อมๆ อย่างคนไร้ชีวิตจิตใจไปอาบน้ำเปลี่ยนใส่เสื้อคลุม ด้านในไม่ได้สวมใส่อะไรเพราะเดี๋ยวก็ต้องถอดออกตลอดทั้งคืน
ผู้หญิงที่กำลังจะได้เป็นแม่คนครั้งแรกกำลังละล้าละลังอยู่ระหว่างใจมืดบอดและศีลธรรมดีงาม เธอกังวลเรื่องความปลอดภัยของลูก แต่อีกใจก็นึกอยากตามใจเขา อดทนต่ออีกหนึ่งเดือน หากว่าลูกจะไม่อยู่ก็แล้วแต่บุญกรรม
“คิดอะไร คิ้วขมวดหน้าเครียดอีกแล้ว” นคินทร์เอ่ยถามเสียงหงุดหงิด หลังหญิงสาวเดินมานั่งบนเตียงแล้วเอาแต่นั่งหน้านิ่ว
“ปะ...เปล่าค่ะ”
“ตอบมาว่าคิดอะไร” นคินทร์เค้นเสียงถาม เขาไม่ชอบให้แก้วตามีความลับ
“แค่คิดว่า...ถ้าแก้วท้อง เฮียสี่จะเอายังไงกับลูกของเราคะ”
หญิงสาวกลั้นใจหยั่งเชิงถาม หัวใจอ่อนล้าโดยที่ยังไม่ได้ฟังคำตอบด้วยซ้ำ แต่ใบหน้าร้ายกาจของเขาแทบจะตอบคำถามนั้นไปแล้ว
“จะท้องได้ยังไงในเมื่อฉันสั่งให้เธอกินยาคุมแล้ว หรือว่าไม่ได้กิน” เขาเสียงเข้ม
“กินค่ะ แค่อยากรู้ความคิดเห็น”
“แค่คำถามก็ผิดแล้ว”
“ผิดยังไงคะ”
“กล้าดียังไงถึงบอกว่าลูกของเรา เด็กที่เกิดจากผู้หญิงที่ฉันเกลียด ฉันไม่มีวันรับเป็นลูก”
เพียงได้ฟัง หัวใจก็เจ็บปวดเกินกว่าจะอดทนไหว แก้วตาเบือนหน้าหนี ซุกซ่อนน้ำตาเอาไว้อย่างมิดชิด นึกสงสารลูกในท้องเหลือเกิน หากเกิดมาก็จะไม่มีพ่อ
เขาเกลียดทั้งแม่ และพาลเกลียดลูกไปด้วย...
“แก้วเข้าใจค่ะ แค่อยากรู้ว่าหากเกิดความผิดพลาด เฮียสี่จะทำยังไงกับเด็ก” แก้วตาเลี่ยงการใช้คำว่า ‘ลูก’ ไม่อยากจุดไฟแค้นในใจเขามากกว่าเดิม
“จะทำยังไงได้ล่ะในเมื่อเธอก็รู้ว่าฉันไม่เอาเด็กที่เกิดจากผู้หญิงที่เกลียด จะจัดการยังไงก็เรื่องของเธอเพราะว่าฉันสั่งให้เธอกินยาคุมแล้ว”
“หมายถึง...ให้เอาออกเหรอคะ” แก้วถามเสียงสั่น ตัวเย็นเยียบ
“นั่นมันก็แล้วแต่เธอจะคิด”
“ถ้าแก้วไม่เอาออก เฮียสี่จะไม่เลี้ยงดูหรือว่ายอมรับเป็นลูกงั้นหรือคะ” แก้วตาถามย้ำอีกครั้ง ดวงตาแวววาวไปด้วยหยาดน้ำใส เธอแค่อยากถามให้แน่ใจว่าเขาไม่เอาลูกจริงๆ
“นี่เธอฟังไม่รู้เรื่องหรือไง ต้องให้ฉันพูดซ้ำเหรอว่าฉันไม่เอาทั้งเธอและลูกในท้องเธอด้วย!”
Guest
