เขาเคยคิดว่าระบบของตัวเองแน่นหนาที่สุด...
จนกระทั่งถูกเด็ก ป.3 ทิ้งข้อความเย้ยไว้กลางจอว่า
Hello_Uncle_MeowMeow 🐱
การต้องกลับมาร่วมงานกับ ‘อดีตคนรัก’ ที่เคยทิ้งเขาไปเมื่อเก้าปีก่อนว่าน่าปวดใจแล้ว
แต่การต้องทนเห็นลูกสาวของเธอเรียกไอ้ชู้รักคนนั้นว่า ‘พ่อจ๋า’ ทำเอาบอสไซเบอร์อย่างเขาแทบกระอักเลือด!
ไอ้เด็กนั่นปากแจ๋ว กวนประสาทขั้นสุด
แถมยังเนียนใช้หลานชายเขาทำการบ้านให้หน้าตาเฉย
ที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือ...
พ่อแม่มันก็เป็นอดีตหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่เก่งแต่ใช้กำลังแท้ ๆ
แล้วไอ้นิสัยปากดี เถียงฉอด ๆ
ที่มาพร้อมความอัจฉริยะด้านไอทีแบบนี้...
มันไปถอดแบบมาจากไอ้ห่าที่ไหนมาวะ!
ตัวอย่าง....
“อย่ามาทำแบบนี้กับฉันนะ”
“ทำไมล่ะ” เรนยื่นหน้าเข้าไปใกล้ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นมุมปาก “เมื่อก่อนมากกว่านี้ก็ยังเคยทำ อ๋อ... โทษที ลืมไปว่ามีผัวใหม่แล้ว”
ไวน์มองหน้าคนกวนประสาทไม่ลดละ เธอส่ายหน้าช้า ๆ พลางถอนหายใจออกมาอย่างเวทนา “อุตส่าห์ก้าวขึ้นมาคุมบริษัทสเกลใหญ่ระดับประเทศได้ แต่ความคิดนายกลับสถุลลงนะเรน... ถ้าคิดจะข่มกันด้วยเรื่องอดีต มันล้าหลังว่ะ รู้เอาไว้ด้วยนะว่าต่อให้เราต้องทำงานร่วมกัน ฉันก็สามารถฟ้องและประจานนายข้อหาคุกคามทางเพศได้ ทั้งจากการกระทำและคำพูดเมื่อกี้”
แทนที่จะหน้าตึงกับคำขู่ เรนกลับหัวเราะในลำคอเบา ๆ คล้ายไม่ยี่หระ “ตามสบายสิ... จะได้มีนัดเจอกันที่ศาลบ่อย ๆ”
“นายต้องการอะไรกับฉันกันแน่เรน” ไวน์เชิดหน้าขึ้น ถามสวนกลับตรง ๆ ชนิดไม่อ้อมค้อม “พูดมาให้จบ แค้นเหรอ หรือเกลียดอะไรฉัน เอาให้มันเคลียร์จบ ๆ ไปในวันนี้ วันหลังจะได้ทำงานกันแบบมืออาชีพ ไม่ต้องมานั่งประสาทแดกทะเลาะกันเรื่องในอดีตอีก”
พอไวน์กระแทกเสียงถามอย่างตรงไปตรงมา คนที่กำลังสวมบทกวนประสาทก็ถึงกับชะงักกึก
‘เออว่ะ...’ เรนถามตัวเองในใจ ‘กูโกรธเขาเรื่องอะไรวะ โกรธที่เขามีผัวใหม่ มีลูก มีครอบครัวอบอุ่นสมบูรณ์แบบ ในขณะที่กูเป็นแค่ไอ้บ้างานคนหนึ่งที่ไม่มีใคร... งั้นเหรอ?’
กำแพงความร้ายกาจที่สร้างขึ้นมาข่มขวัญพังทลายลงชั่วคราว นัยน์ตาสีฟ้าอมเทาหลุบมองใบหน้าสวยเฉี่ยวของอดีตคนรัก ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงจนคนฟังรู้สึกได้
“เธอ... ไม่ได้ลำบากใช่ไหม รุ่นพี่เขาดูแลเธอดีหรือเปล่า”
คำถามที่พลิกขั้วกะทันหันทำเอาไวน์แอบชะงักไปนิด ทว่าหญิงสาวก็ปรับสีหน้าได้อย่างรวดเร็ว มุมปากอิ่มยกยิ้มเหยียดเยาะเพื่อเป็นเกราะกำบังความรู้สึก
“นายก็เห็นด้วยตานี่ ว่าฉันเลือกผู้ชายถูกคน... ถ้ายังเป็นนายที่ยืนอยู่ข้างฉัน ป่านนี้ลูกฉันคงได้นั่งขมวดคิ้วหน้าเคร่ง เครียดจนยิ้มไม่เป็นเหมือนนายไปแล้ว”
“แต่แปลกนะ” เรนหรี่ตาลง แทรกจังหวะสวนกลับหมัดฮุก “ลูกสาวเธอดันหน้าคล้ายฉันอย่างกับแกะ... สงสัยตอนตั้งท้อง หน้าฉันคงลอยไปหลอกหลอนเธอทุกวันล่ะสิ”
เรนปรายตามองจานของวีนัส “เด็ก ป.3 สมัยนี้เก่งเนอะ เจาะระบบคนอื่นเป็นงานอดิเรก”
วีนัสตักอาหารเข้าปาก เคี้ยวอย่างเรียบร้อย กลืนลงคอแล้วค่อยตอบ “ผู้ใหญ่สมัยนี้ก็ตั้งกับดักล่อเด็กเป็นงานอดิเรกเหมือนกันค่ะ”
“แล้วก็ยังกล้าเดินเข้าไป”
“ถ้าไม่เข้าไป คุณลุงจะรู้ได้ยังไงคะว่ากับดักตัวเองได้แค่เจ็ดเต็มสิบ”
เรนขบกราม “อวดเก่ง”
“ไม่ได้อวดค่ะ หนูแค่รายงานผลการประเมิน”
“ใครสอนให้เธอเถียงผู้ใหญ่แบบนี้วะ”
“หม่าม้าสอนให้ใช้เหตุผลค่ะ พ่อจ๋าสอนให้ป้องกันตัว ส่วนคุณลุง...” วีนัสเอียงคอมองเขาอย่างพิจารณา “น่าจะต้องสอนตัวเองให้ใจเย็นกว่านี้นิดหนึ่งนะคะ ระบบภายในคุณลุงแจ้งเตือนบ่อยมาก”
เรนจ้องเด็กหญิงนิ่ง นัยน์ตาสีฟ้าอมเทาวาววับอย่างหงุดหงิดปนทึ่ง “เด็กอะไรพูดเหมือนโปรแกรมตรวจสุขภาพ”
“คนที่มีบั๊กเยอะก็ต้องตรวจละเอียดค่ะ”
คุณรพีพรไอเบา ๆ เพื่อกลบเสียงหัวเราะ เรเน่ยกแก้วน้ำขึ้นจิบทั้งที่ไม่ได้กระหาย ส่วนไวน์เริ่มรู้สึกเหมือนเส้นประสาทตรงขมับกระตุกถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
“ลูกพี่วีจ๊ะ” คุณรพีพรเอ่ยเสียงอ่อนโยน แต่แววตาซุกซน “หนูกินนี่สิลูก ปลาเนื้อนุ่ม ๆ ยายให้แม่ครัวทำมาให้โดยเฉพาะ”
“ขอบคุณค่ะคุณยาย” วีนัสยกมือไหว้ ก่อนจะเอื้อมไปตักปลาอย่างเรียบร้อย
เรนมองท่าทางยกมือไหว้ของเด็กหญิงแล้วชะงักไปนิดหนึ่ง เพราะถึงปากจะกวนประสาทแค่ไหน แต่มารยาทพื้นฐานกลับดีจนน่าประหลาด ไม่ได้เป็นเด็กเหลวไหล แล้วเหมือนแค่เลือกกวนเฉพาะคนที่อยากกวนเท่านั้น
‘เออ...แล้วมันก็จงใจกวนกูด้วยนะ ไอ้เด็กพ่อไม่สั่งสอนเอ้ย!’
“มองอะไรคะคุณลุง” วีนัสถามโดยไม่หันไปมอง
“มองเด็กแสบ”
“ขอบคุณค่ะ หนูถือว่าเป็นคำชมจากคนที่มีศักยภาพจะเป็นเด็กแสบตอนโต”
“ฉันไม่ใช่เด็ก”
“อายุไม่เด็ก แต่บางพฤติกรรมยังต้องประเมินค่ะ”
เรย์เดนกลั้นไม่ไหว หลุดเสียงอุทานด้วยความชื่นชม “ลูกพี่วีสุดยอด!”
“เรย์ กินข้าวค่ะ” เรเน่ดุลูกชาย แต่เสียงของเธอสั่นเพราะกลั้นหัวเราะ
เรนวางช้อนลงช้า ๆ หันไปมองวีนัสเต็มตา “เธอนี่มันเหมือนใครก็ไม่รู้ น่าหงุดหงิดเป็นบ้า”
วีนัสยิ้มมุมปาก “คุณลุงอยากรู้จริง ๆ เหรอคะ”
i
mage
Guest
