เสน่หาเพียงพราย

พรายพระนาย ชื่อที่ฟังดูคล้ายมีเชื้อสายผู้ดี แท้จริงเป็นเพียงลูกหลานตาสียายสาชาวบ้านธรรมดา ทว่าเพราะรูปงามสะดุดตา ชื่อของมันจึงเป็นที่เลื่องลือยิ่งกว่าชาติกำเนิด

ไม่มีใครคาดคิดว่า คนงามแห่งบ้านท่าพระจันทร์ จะเป็นมวยคาดเชือกฝีมือฉกาจ เก่งกาจเรื่องต่อยตีสวนทางกับใบหน้าอย่างสิ้นเชิง แต่ไม่ว่าจะแข็งแกร่งเพียงใด มนุษย์ย่อมมีจุดอ่อน

ดวงต้องอาถรรพ์ ชะตาต้องผี

ด้วยจิตใจที่เปราะบาง ทำให้เหล่าผีสางต่างหมายปองร่างของพระนาย มิใช่เพียงต้องการสิงสู่ หากยังอยากครอบครองมันในฐานะเมีย

วันเวลาผ่านไป ดวงยิ่งตกต่ำ จนเกือบเอาชีวิตไม่รอด หากไม่ได้เสือผาเมืองยื่นมือเข้าช่วย ป่านนี้คงสิ้นลมหายใจไปแล้ว

แต่คำว่า “เสือ” หรือจะช่วยใครเปล่า ๆ ตั้งแต่วันที่เสือผาเมืองช่วยชีวิตพระนาย ทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

“มีของดี ใช่ว่ามึงจะรอด ขนาดสักเต็มตัว ผียังอยากได้มึงเป็นเมียจนตัวสั่น :) นับประสาอะไรกับคน แค่มึงเดินย่างซ้ายที ขวาที บิดตูดหน่อย ใครก็อยากเอามึง”

“หึ มึงก็ไม่ต่างจากไอ้พวกนั้น”

“ก็ไม่รู้สินะ”