“งั้นมาเล่นเกมแก้ง่วง ถ้ามึงชนะ กูจะพามึงกลับห้อง” แบงค์เสนอขึ้นมาทันควัน นัทหัวเราะตามเหมือนรู้อยู่แล้วว่าจะพูดอะไรต่อ
“เกมเหี้ยไรอีก...” น้ำบ่นพึมพำ
“เป่ายิ้งฉุบ” น้ำหลุดขำครางออกมา “พวกมึงนี่ปัญญาอ่อนฉิบหาย...”
“แต่เกมนี้มีชื่อกติกาพิเศษว่า ‘ใครแพ้เสียซิง’ ...และบทลงโทษคือคนแพ้ต้องยอมทำตามคำสั่งของคนชนะทุกอย่าง ห้ามปฏิเสธแม้แต่ข้อเดียว” คราวนี้เป็นธันที่เอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบทรงอำนาจ
น้ำหันไปมองหน้าธันทันที สบเข้ากับดวงตาคมปลาบภายใต้แสงสลัวสีแดงก่ำที่ดูมืดลึกจนน่าหวั่นใจ จิตใต้สำนึกของน้ำกรีดร้องระงม ความกลัวที่ถูกกระตุ้นปลุกความกระสันอยากโดนกดขี่ให้พุ่งทะยาน คำว่า 'เสียซิง' และ 'ยอมทำตามคำสั่งทุกอย่าง' มันช่างยั่วยวนจิตใจส่วนลึกจนน้ำแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ น้ำแสร้งทำเป็นคิดไปไกลว่าแค่ต้องออกไปหลับนอนกับผู้หญิงสวย ๆ สักคนตามประสาผู้ชายเพื่อซ่อนเร้นความตื่นเต้นที่แท้จริงเอาไว้ “เอาดิ! สาด...มาเลย กูกลัวพวกมึงที่ไหนวะ!”
ทันทีที่สิ้นคำท้าทาย ชายหนุ่มทั้งสามคนก็ปรายตาสบมองกันเงียบ ๆ รอยยิ้มพรายประดับบนใบหน้าของพวกมันอย่างพร้อมเพรียง มันเป็นเพียงช่วงวินาทีสั้น ๆ ที่ถ้าน้ำไม่เมาลืมสติ เขาคงสังเกตเห็นว่าพวกมันนัดแนะเตี๊ยมรหัสกันมาตั้งแต่แรก...
“พร้อมนะน้ำ... หนึ่ง... สอง... สาม... เป่ายิ้ง... ฉุบ!”
มือทั้งสี่พุ่งพรวดออกมารวมกันใจกลางโต๊ะกระจก น้ำขยับนิ้วกางออกเป็น 'กระดาษ' ในขณะที่ธัน นัท และแบงค์ พุ่งมือออกไปเป็น 'กรรไกร' พร้อมกันสามคนราวกับจับวางด้วยความแม่นยำไร้ที่ติ!
ห้องวีไอพีทั้งห้องเงียบสงัดลงไปชั่วขณะ ก่อนที่แบงค์จะเป็นฝ่ายระเบิดเสียงหัวเราะทุ้มต่ำลั่นห้อง ผุดลุกขึ้นยืนค้ำหัวน้ำด้วยท่าทางคุกคาม “เชี่ยเอ๊ย! มึงแพ้ว่ะน้ำ!”
“ตามกติกานะครับคุณหนูน้ำ... ห้ามบิด ห้ามหนี” นัทเสริมด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ดุดัน ฝ่ามือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของน้ำบีบเค้นเบา ๆ จนเนื้อขาวขึ้นรอยแดง น้ำกะพริบตาปรือปรอยช้า ๆ พยายามตั้งสติเหนี่ยวรั้งความกลัวปลอม ๆ “เออ... กูแพ้... แล้วพวกมึงจะสั่งอะไรล่ะ สั่งมาดิ”
ธันขยับเอนแผ่นหลังหนาพิงพนักโซฟา สายตาคมกริบจับจ้องมองตรึงร่างโปร่งบางตรงหน้าไม่วางตา ก่อนจะขยับริมฝีปากเอ่ยคำสั่งประกาศสิทธิ์ออกมาอย่างช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำ
“คืนนี้... ไปต่อที่เพนต์เฮาส์กู... ไปทำหน้าที่ 'เสียซิง' ให้พวกกูสามคนรุมจัดให้มึงเอง!”
Guest
