เด็กดื้อของเสือ

“มองอะไรล่ะลุง” จิ๊บเลิกคิ้ว กวนประสาท “ส่งผมเข้าห้องนอนได้ยัง อึดอัดจะตายห่าอยู่แล้ว รถก็ติด เมืองกรุงโคตรน่ารำคาญ”

“เรียกใครลุง” เสือถามเสียงเรียบ ขยับตัวเดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มช้า ๆ รังสีความดุดันและกลิ่นอายผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมามากข่มให้บรรยากาศในห้องเย็นเฉียบลงทันที

“ก็เรียกลุงไง ป้าบอกลุงอายุสามสิบ แก่ขนาดนี้ไม่เรียกลุงจะให้เรียกพี่หรือไง หึ... หรือจะให้เรียกปู่ดีล่ะ?”

“กูอายุสามสิบ ไม่ใช่ห้าสิบ และกูไม่ใช่ญาติต่างน้ำมิตรมึง” เสือหยุดยืนตรงหน้า โน้มตัวลงไปใกล้จนระยะห่างลดลงเหลือไม่ถึงคืบ ฝ่ามือหนาเชยคางมนของเด็กดื้อขึ้นมาบังคับให้สบตา “อยู่ที่นี่ กูคือคนดูแล และเป็นคนที่จะดัดสันดานมึงให้เป็นผู้เป็นคน... จำใส่หัวไว้ด้วย”

.................

"ดิ้นอีกดิ" เสือกระซิบเสียงต่ำพร่า ชิดริมฝีปากบางที่เจ่อช้ำ "ถ้ามึงดิ้นอีกที... กูจะหักขามึงซะตรงนี้"

ใจหนึ่งของจิ๊บมันสั่งให้สู้ ให้ยกศอกซัดหน้าลุงแก่คนนี้ให้หงาย แต่อีกใจหนึ่ง... ความรู้สึกปั่นป่วนในท้องน้อยกลับทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ ร่างกายมันเริ่มสั่นเทาไม่ใช่เพราะความกลัวอย่างเดียว แต่วินาทีที่เสือปล่อยมือจากข้อมือหยาบกร้านของเขา แล้วเปลี่ยนมาลูบไล้บีบเฟ้นตรงเอวคอด ร่างกายของจิ๊บกลับสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้ ฝ่ามือหนาของเสือร้อนจัดซึมผ่านเนื้อผ้าซาบซ่านไปถึงกระดูก สัญชาตญาณความอยากรู้อยากลองแบบเด็กวัยรุ่นเริ่มตีตื้นขึ้นมาผสมปนเปกับความขัดขืน

เสือรูดกางเกงยีนส์และชั้นในของเด็กหนุ่มออกรวดเดียวไปกองไว้ที่ปลายเท้า ขาเรียวขาวพยายามจะหุบเข้าหากันตามสัญชาตญาณดื้อดึง แต่เสือกลับแทรกตัวเข้าตรงกลาง แยกเข่าเนียนให้กางออกกว้างอย่างไร้ปรานี ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบเจลหล่อลื่นที่พกติดตัวมาจากในห้องนอน ชโลมลงบนปลายนิ้วเรียวยาวจนชุ่ม แล้วกดแทรกนวดคลึงเบา ๆ ที่ปากทางรักส่วนหลังทันที

"อึ้ก! เจ็บ... เอาออกไปลุง!"

จิ๊บเบ้หน้า ขาเรียวสั่นระริกพยายามจะหดหนี ความอึดอัดขยายตัวอยู่ภายในจนแทบหายใจไม่ทัน ปากพ่นคำด่าสารพัด ทว่าเมื่อนิ้วแกร่งเริ่มขยับรุกรานลึกซึ้งขึ้น ช่องทางรักที่ตึงแน่นและไม่เคยต้องมือใครกลับตอบสนองในทางตรงกันข้าม มันขยับตอดรัดสู้มือแกร่งอย่างเป็นจังหวะ ราวกับกระแสความตื่นตาตื่นใจในรสสัมผัสใหม่กำลังเข้าครอบงำระบบประสาทจนรวนไปหมด

"หึ ปากบอกไม่เอา... แต่ตรงนี้ของมึงแม่งโคตรต้อนรับกูเลยว่ะจิ๊บ" เสือกระซิบหยอกเย้า แววตาคมกริบวาวโรจน์เมื่อเห็นการตอบสนองที่แสนซื่อตรงของเด็กพยศ ชายหนุ่ม เขาเพิ่มนิ้วที่สองเข้าไป ขยับขยายเน้นย้ำจุดอ่อนไหวภายในจนเด็กหนุ่มตัวสั่นสะอึก

"อึ้ก... ไอ้... ไอ้แก่นิสัยไม่ดี... เอาออก..."

จิ๊บเสยหน้าขึ้นฟ้า อ้าปากกอบโกยอากาศ ใบหน้าหวานแดงซ่านลามไปจนถึงใบหู มือสองข้างที่เคยใช้ชกต่อยคนอื่นอย่างห้าวหาญเมื่อครู่ บัดนี้ทำได้เพียงจิกแน่นลงบนเบาะโซฟาหนังจนขึ้นรอยยับยู่ยี่เพื่อสะกดกลั้นความกระสันรัญจวนใจที่จี้แกนสมองจนแทบคลั่ง