"เศษกระจกในดวงตา"

เมื่อโลกถล่มลงตรงหน้าในวันที่คนรักผลักใสเขาอย่างเลือดเย็น 'ลูกแก้ว' ไม่คิดเลยว่าความเจ็บปวดนั้นจะเป็นเพียงจุดเริ่มต้น ท่ามกลางหยาดน้ำตาและเสียงสะอื้นภายในใจที่มืดบอดกว่าท้องฟ้ายามราตรี มีเพียงเพื่อนสนิทที่สุดที่คอยโอบกอดและปลอบประโลมเขาเอาไว้ในยามที่มืดมิดที่สุด

ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่รถพุ่งทะยานเข้ามา ความอบอุ่นกลับกลายเป็นความสยดสยอง เสียงเบรกที่กรีดร้องประสานกับเสียงโลหะปะทะกันอย่างรุนแรง โลกทั้งใบหมุนคว้างก่อนจะดับวูบลงพร้อมกับเศษกระจกที่ทิ่มแทงเข้าสู่ดวงตาและหัวใจ

ลูกแก้วฟื้นขึ้นมาในโลกที่พร่าเลือน พร้อมกับคำถามที่ดังก้องในโสตประสาท...

อุบัติเหตุครั้งนี้คือความซวย หรือเป็นความตั้งใจของใครบางคน?

คนที่บอกว่ารักที่สุด หรือคนที่บอกว่าหวังดีที่สุด?

ภายใต้หน้ากากแห่งความห่วงใย อาจซ่อนความริษยาที่แหลมคมยิ่งกว่าเศษแก้ว

เมื่อความเชื่อใจที่เขาเคยมีให้มันไม่เคย 'ลึกซึ้ง' มากพอสำหรับพวกเขา

การกลับมาครั้งนี้ รินจึงไม่ได้มาเพื่อขอความสงสาร แต่มาเพื่อทวงคืนทุกความเจ็บปวด... ให้มันทิ่มแทงหัวใจพวกมันคืนเป็นเท่าทวีคูณ!

***เรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งทั้งชื่อสถานที่ ชื่อบุคคล หากตรงกับสถานที่จริงหรือบุคคลจริงเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ มีเนื้อหาเกี่ยวกับความรุนแรง การทารุณกรรม และอุบัติเหตุที่เกิดจากความจงใจ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน***