รักนี้ สันติไม่ใช่ทางออก ส้นตีนเท่านั้นที่เอาอยู่

รักนี้ สันติไม่ใช่ทางออก ส้นตีนเท่านั้นที่เอาอยู่ 

[เปลื้อง x ครีม] 

เรื่องราวของ 'ครีม' นักศึกษาเภสัช ปี 3 ที่มักจะแข่งขันชิงดีชิงเด่นกับพี่สาวต่างแม่ของตัวเองเสมอ ทั้งสองคนเริ่มแข่งกันตั้งแต่การบวกเลขนับเลขตอนอนุบาล ยันผลการเรียนและการสอบเข้ามหาลัยในตอนโต และคนที่แพ้มาตลอดก็คือ 'ครีม' นั่นเอง ล่าสุดที่แพ้ไปก็คือเธอสอบเข้าแพทย์ไม่ได้ แต่พี่สาวต่างแม่ของเธอดันสอบได้ซะงั้น สุดท้ายครีมเลยต้องเข้าเรียนเภสัชแทน นั่นคือความอัปยศอดสูที่สุดในใจครีม แม่เธอแพ้ให้เมียน้อยแล้ว เพราะงั้นเธอจะแพ้ให้ยัยลูกเมียน้อยนั่นไม่ได้เด็ดขาด เธอได้แต่กักเก็บความคับแค้นใจนี้ไว้รอวันแก้แค้น 

และแล้ววันนั้นก็มาถึง การแข่งขันรอบใหม่ก็คือ การแข่งหาแฟนนั่นเอง โดยทั้งสองคนจะตัดสินผู้ชนะจากทั้ง 5 ด้าน คือ หน้าตา ฐานะ การศึกษา นิสัยใจคอ และการเทคแคร์แฟนตัวเอง แน่นอนว่าคราวนี้ 'ครีม' มั่นใจเต็มเปี่ยม เพราะแฟนที่เธอหามาได้คือรุ่นพี่หมอคนหนึ่ง ที่สอบได้คะแนนสูงสุดเป็นอันดับหนึ่งของประเทศ เป็นลูกชายเจ้าของโรงพยาบาล แถมยังเคยเป็นดารามาช่วงหนึ่งด้วย และรักเธอสุด ๆ ไปเลย คราวนี้ครีมมั่นใจมากว่าเธอต้องชนะยัยลูกเมียน้อยนั่นแน่ แต่แล้วเธอกลับพบว่า แฟนที่เธอภูมิใจนักภูมิใจหนากลับไปมีอะไรกับพี่สาวต่างแม่ของเธอ

"เอิ่ม..."

สุดท้าย ครีมที่อยากแก้เผ็ดพี่สาวต่างแม่ เลยไปสืบรู้ความจริงมาว่า แท้จริงแล้วพี่สาวนั้นแอบคบใครบางคนอยู่ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา แต่เธอพี่สาวเพิ่งเลิกกับเขาไปไม่นานนี้เพราะกลัวว่าพ่อจะจับได้ 

เหอะ ดีเลย ครีมคิด เธอจะใช้ผู้ชายคนนั้นที่พี่สาวไม่เอาแล้วแก้เผ็ดพี่สาวเอง 

ลองคิดดูสิว่าถ้าพี่สาวเห็นว่าผู้ชายที่ตัวเองรักกำลังคบกับน้องสาวที่ตัวเองเกลียดอยู่ เธอจะอกแตกตายแค่ไหน

ตอนแรกครีมก็แค่คิดว่าที่พี่สาวไม่เอาผู้ชายคนนี้เพราะจน แต่ที่ไหนได้ เขาไม่มีอะไรดีเลยต่างหาก มิน่าถึงพี่สาวจะรักเขาแค่ไหนแต่ก็ไม่กล้าเปิดเผย ทำไมน่ะเหรอ ก็เพราะ

หนึ่ง...หน้าตา ความจริงหน้าตาเขาก็ดีนะ ดีมากเลยด้วย ถ้าไม่ดีเลยพี่สาวจะชอบได้ไง พี่สาวเป็นโรคคลั่งใคล้ผู้ชายหล่อนะไม่รู้เหรอ แต่ถึงเขาจะหน้าดีแต่บุลิกภายนอกเขานั้นไม่ได้เลย เหมือนกุ๊ยข้างถนนยังไงยังงั้น

สอง...ฐานะ จน! บอกได้คำเดียว จนถึงจนมาก

สาม...การศึกษา เขาสอบเข้าวิศวะด้วยคะแนนที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินที่สุดในประวัติการณ์ และหวิดสอบตกทุกมิดเทอม อืม ดี เก่งที่สุด

สี่...นิสัยใจคอ เหมือนอันธพาลข้างถนน จบนะ.

ห้า...การเทคแคร์แฟน อือ ไม่เคยใส่ใจแฟนตัวเอง พูดห้วน ๆ ใส่ ไม่เคยซื้อของขวัญให้ ไม่เคยพาไปดินเนอร์ที่ภัตตาคารหรู และอีกมากมายที่ฉันมองว่า ไม่ผ่าน!!!!

แต่ไม่เป็นไร ในเมื่อพี่สาวไม่เอาเขา งั้นครีม คริษฐาคนนี้จะเอาเขาเอง แต่อาจต้องมีการปรับเปลี่ยนลุคนิดหน่อยนะ

หึ... เดี๋ยวเจอกันแน่ยัยพี่สาวตัวร้าย

แต่เดี๋ยวนะ ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมองเธอแปลก ๆ ราวกับจะฆ่าจะแกงกันอย่างนี้ล่ะ

สปอยล์!!!!! 

"นี่นายเลือกที่จะอยู่ข้างพี่สาวฉันที่ทิ้งนายไป แทนที่จะอยู่กับฉันคนที่เก็บนายขึ้นมาจากกองขยะงั้นเหรอ ทำไม?"

"เพราะพี่สาวคุณมองผมเป็นคนคนหนึ่ง ไม่ใช่ขยะชิ้นหนึ่งเหมือนที่คุณมองไง"

"..."

"อีกอย่างผมรักพี่สาวคุณ ไม่ได้รักคุณ!"

"อ่อ...ฮ่า ฮ่า ๆ ๆ ๆ ใครอยากได้ความรักจากนายกัน ความรักโง่ ๆ ที่กินไม่ได้ของนายไม่มีใครเค้าอยากได้หรอก แม้กระทั่งเธอคนนั้นที่ปากบอกว่ารักนายนักหนายังไม่เอานายเลย! แล้วเรื่องอะไรฉันต้องเอานายด้วย! ห้ะ! อยากไปไหนก็ไปเลย! ไปตายได้ยิ่งดี! ไป๊!"

**************** 

เปลื้อง ปุริมปรัชญ์ วิจิตรตระกูล วิศวะโยธา ปี 3 21 ปี 

"ไอ้ผมน่ะชื่อเปลื้อง แต่เพื่อนมันเรียกเปลือย เพราะเปลื้องผ้า = เปลือย พวกเด็ก ๆ คนอื่นก็เรียก เฮียเปลือย ๆ อือ เรียกกันเข้าไป"

"ผมมีคนที่ผมรักมากอยู่คนนึงครับ เธอเรียนแพทย์ สวยเหมือนนางฟ้าเลย เรารู้จักกันตอนไปค่ายอาสาตอนอยู่ ปี 1 ตอนนั้นเธอหลงป่า ผมเลยไปช่วยตามหาเธอจนเจอ และแบกเธอกลับมา จากนั้นเธอก็ทำแผลให้ผมด้วยความอ่อนโยน นั่นเป็นครั้งแรกที่หัวใจที่ด้านชาของผมเต้นโครมครามเพราะตกหลุมรักใครสักคน และสุดท้ายผมก็สารภาพกับเธอไป และเราก็ได้คบกัน เหมือนฝันเลยล่ะครับ"

"แต่ไอ้ผมน่ะมันคนรักใครไม่เป็น มีรักแท้อยู่ในมือแท้ ๆ แต่ไม่รู้จักทะนุถนอม เธอเลยจากผมไป แต่ก็สมควรแล้วครับ หมาวัดแบบผมแค่ได้เชยชมดอกฟ้าอย่างเธอแค่เพียงครู่เดียวผมก็พอใจแล้ว ต่อจากนี้ผมจะคอยเฝ้ามองและปกป้องดอกฟ้าของผมอยู่ห่าง ๆ ก็พอ โดยเฉพาะจากยัยน้องสาวตัวร้ายที่จ้องจะทำลายเธอทุกวินาทีนั่นน่ะ" 

"ผมเคยเห็นกับตาเลยนะครับว่าน้องสาวของเธอตบหน้าเธอ และยังผลักเธอตกน้ำอีก เหมือนคนบ้าที่เสียสติไปแล้วเลย แต่ไม่เป็นไรครับ ไม่นานมานี้ยัยน้องสาวนั่นไม่รู้เป็นบ้าสมองกลับอะไรขึ้นมาถึงมาตีสนิทกับผม ผมเลยว่าจะใช้ช่วงเวลานี้แก้แค้นให้ดอกฟ้าของผมสักหน่อยล่ะครับ หึ"

*************** 

ครีม คริษฐา พิริยะโภคิน คณะเภสัชศาสตร์ ปี 3 21 ปี 

"ฉันชื่อครีมค่ะ ครีมที่มาจากไอศครีม มีพี่ชายคนหนึ่งชื่อมัฟฟิน เราเป็นฝาแฝดกัน พ่อเป็นทายาทรุ่นที่สองของตระกูลที่ร่ำรวยเป็นอันดับต้น ๆ ของประเทศ บ้านฉันรวยค่ะ รวยเงินนะคะ ไม่ได้รวยความสุข"

"ใช่แล้วค่ะ พ่อฉันมีเมียน้อย เป็นรักแรกที่พ่อรักมาก รู้จักกันตั้งแต่สมัยเรียน บ้านอยู่สลัม พ่ออยากแต่งงานกับเธอใจจะขาด แต่ปู่ไม่ให้ ยัยเมียน้อยนั่นเลยน้อยใจหอบท้องหนีพ่อไปไกลถึงต่างประเทศ สุดท้ายพ่อตามหาไม่เจอเลยต้องยอมแต่งงานกับแม่ฉันเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ "

"แต่พอแม่คลอดฉันกับพี่ชาย ยัยเมียน้อยนั่นก็กลับมาโผล่หน้าให้พ่อเห็นอีกครั้ง พร้อมกับเด็กทารกที่เพิ่งเกิดไม่นาน ก็คือยัยพี่สาวต่างแม่ที่ฉันเกลียดแสนเกลียดนั่นเอง ฉันเกลียดยัยเมียน้อยนั่นที่มาแย่งความรักของพ่อไป พอเธอกลับมาพ่อก็เลิกสนใจแม่ฉันและเอาแต่ไปหมกตัวอยู่กับมันทั้งวันทั้งคืน จนแม่ฉันเป็นซึมเศร้าเกือบฆ่าตัวตาย จนตอนนี้ฉันอายุ 21 แล้วแม่ก็ยังไม่หายเป็นซึมเศร้าเลย ส่วนยัยนั่นน่ะเหรอ เหอะ ออกงานสังคมไปในตำแหน่งอะไรไม่รู้ รู้แต่ว่าควงแขนพ่อฉันอยู่ตลอด แถมยังมีลูกชายอีกสามคนให้พ่ออีก สรุปตอนนี้ฉันมีพี่สาวต่างแม่ 1 คน น้องชายต่างแม่ 3 คน อืม ยอดไปเลยไหมล่ะ... จากเด็กสลัมคนหนึ่งแต่ขึ้นมาได้ดิบได้ดีขนาดนี้คงภูมิใจมากสินะ"

"ส่วนยัยพี่สาวต่างแม่นั่น ช่างเหอะ ไว้ฉันจะเล่าให้ฟังทีหลัง เอาเป็นว่าตอนนี้ฉันควรหันไปปรับลุคไอ้อันธพาลนั่นให้ดีกว่านี้แล้วควงเข้างานไปเย้ยยัยพี่สาวนั่นดีกว่า หึหึ"