เงาสะท้อนในห้องสอบสวน

กลิ่นสีและคราบเลือด 

แสงไฟนีออนในห้องสอบสวนกะพริบถี่เป็นจังหวะที่น่ารำคาญใจ แต่มันกลับไม่ได้รบกวนชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้าม ร้อยตำรวจเอกธันวา เลยแม้แต่น้อย 

'โปรด' นั่งนิ่งราวกับรูปปั้นหินอ่อน เส้นผมสีดำระต้นคอตัดกับใบหน้าที่ซีดเซียว ดวงตาคู่นั้นเหม่อลอยมองไปยังผนังว่างเปล่า มือที่เคยจับพู่กันสร้างสรรค์งานศิลปะระดับโลก บัดนี้กลับสั่นเทาและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสีแดงเข้ม... ที่ไม่ใช่สีน้ำมัน 

"คุณโปรดครับ... มองหน้าผม" เสียงของธันวาทุ้มต่ำแต่เด็ดขาด "คุณจำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นที่สตูดิโอเมื่อคืนนี้?"

คนถูกถามค่อยๆ เลื่อนสายตามาสบกับนายตำรวจหนุ่มช้าๆ แววตาของเขาว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง "ผม... ผมจำได้แค่กลิ่นครับ"

"กลิ่นอะไร?" ธันวาโน้มตัวลงไปใกล้ จดจ้องทุกปฏิกิริยา

"กลิ่นสนิม... กลิ่นฝน... และเสียงฮัมเพลงที่คุ้นเคย" โปรดพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหลังมือที่สั่นเทา "แต่ผมมองไม่เห็นหน้าเขา... ผมเห็นแค่เงาของตัวเองที่สะท้อนอยู่ในตาของมัน"

ธันวาเม้มปากแน่น คดีฆาตกรรมต่อเนื่อง 'The Mirror Killer' กำลังสร้างความหวาดกลัวไปทั่วเมือง ฆาตกรที่ชอบทิ้งกระจกแตกไว้ข้างศพเสมอ และครั้งนี้ 'โปรด' คือพยานเพียงคนเดียวที่รอดชีวิตมาได้ แต่สิ่งที่ธันวายังหาคำตอบไม่ได้คือ... ทำไมฆาตกรที่โหดเหี้ยมขนาดนั้นถึงปล่อยให้โปรดมีลมหายใจ?

หรือบางที... เงาสะท้อนที่โปรดเห็น อาจไม่ใช่แค่พยาน แต่มันคือส่วนหนึ่งของความลับที่เจ้าตัวเลือกจะ 'ลืม' เพื่อให้ตัวเองยังมีชีวิตอยู่ต่อไป