เสียงฝนโปรยปรายกระทบกระจกหน้าต่างในยามค่ำคืน เงาสะท้อนของหยดน้ำที่ไหลรินเป็นทางยาวราวกับน้ำตาของฟ้ากระหน่ำลงมาซ้ำเติมความรู้สึกในหัวใจของใครบางคน
บนโต๊ะไม้เก่าภายในห้องนั่งเล่น มีอัลบั้มภาพเล่มหนึ่งวางเปิดอยู่ หน้ากระดาษที่ซีดจางตามกาลเวลาเผยให้เห็นภาพของชายหญิงคู่หนึ่งยืนยิ้มเคียงข้างกัน ภาพนั้นดูอบอุ่นและเต็มไปด้วยความสุข ทว่าความทรงจำที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มนั้นกลับไม่ได้งดงามอย่างในรูปภาพ
"ความรัก" อาจเคยเป็นสิ่งที่หล่อเลี้ยงหัวใจให้สดใส ทว่ามันก็สามารถเป็นสิ่งเดียวกันที่สร้างบาดแผลลึกในหัวใจ จนแม้แต่กาลเวลายังไม่อาจเยียวยา
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบในห้อง ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดู เบอร์ที่แสดงบนหน้าจอคุ้นเคยเกินกว่าจะเพิกเฉย น้ำเสียงปลายสายฟังดูอ่อนล้าและเปี่ยมไปด้วยความเสียใจ
"เราต้องเจอกัน..."
คำพูดสั้นๆ ที่เต็มไปด้วยน้ำหนักในความหมาย ช่วงเวลาแห่งการหลบหนีจากอดีตมาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว และหัวใจที่เคยแตกร้าวกำลังจะถูกเรียกร้องให้เผชิญหน้ากับความจริงอีกครั้ง
"ความรักที่หลงเหลือ... จะสมานรอยร้าวได้จริงหรือ?"