- เรื่องย่อ -
หลินจื่อหรานบุตรสาวนักการเมืองสูงศักดิ์ที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม แต่เมื่อครอบครัวตกอับจนแทบไม่เหลืออะไร พ่อแม่จึงจำต้องขอร้องโจวเหยียนเฉิงคู่หมั้นในวัยเยาว์ ให้แต่งงานกับเธอเพื่อให้เธอมีที่พึ่งพิงในวันที่ไร้หนทาง
เขาตอบรับ…แต่ไม่เคยรักเธอ
คืนวันแต่งงานจบลงพร้อมกับการจากไปของเขา โจวเหยียนเฉิงมุ่งหน้าสู่ค่ายทหารชายแดน ทิ้งเธอไว้เพียงลำพังในบ้านของครอบครัวเขา สี่ปีเต็มที่เธอใช้ชีวิตในฐานะภรรยาเพียงในนาม เฝ้ารอคอยวันหนึ่งที่เขาจะกลับมา
แต่สิ่งที่เธอได้รับ กลับเป็นข่าวว่าเขากำลังจะแต่งงานใหม่และจะกลับมา…เพื่อหย่ากับเธอ
หัวใจที่เคยเต็มไปด้วยความหวังแตกสลายลงในพริบตา ในคืนแห่งความสิ้นหวัง เธอเลือกจบชีวิตลงด้วยมือของเธอเอง
ทว่าเมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอกลับย้อนคืนสู่คืนวันแต่งงาน…วันที่ทุกอย่างยังไม่สายเกินไป ครั้งนี้ เธอจะไม่รักเขาอีกแล้ว เธอจะตอบแทนบุญคุณที่เขาให้ที่พักพิงด้วยการคืนอิสรภาพให้เขา เขารักใคร เธอจะช่วยเขา เขาอยากหย่า เธอจะเป็นฝ่ายขอหย่าเอง
เธอขอเพียงเวลาเพื่อยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง
แต่เมื่อภรรยาที่เคยรักเขาสุดหัวใจ กลับกลายเป็นคนแปลกหน้า เมื่อสายตาที่เคยมองเขาด้วยความรัก กลับเหลือเพียงความสงบและห่างเหิน หัวใจของเขากลับเริ่มสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
และครั้งนี้ คนที่ไม่อยากสูญเสียอีกฝ่ายไป อาจไม่ใช่เธออีกต่อไป....
- ตัวอย่างบางตอน -
“คุณหมอจ้าว สวยและใจดีนะคะ”
มือที่เขี่ยไฟของเธอหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้เป็นธรรมชาติที่สุด
“ฉันดูออกว่าเธอเป็นคนดี เหมาะสมกับคุณดีค่ะ”
คำพูดนั้นจบลงพร้อมรอยยิ้มบางบนใบหน้า แต่ในอกของจื่อหรานกลับมีความเจ็บแปลบแล่นขึ้นมาเพียงวูบเดียว เหมือนระลอกคลื่นเล็ก ๆ บนผิวน้ำเกิดขึ้นแล้วก็ดับไป
“อยู่ที่นี่ฉันจะทำงานบ้านทุกอย่างค่ะ ถือว่าเป็นการตอบแทนที่คุณให้ที่พัก” เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ขอแค่คุณเอ็นดูฉัน…เหมือนน้องสาวคนหนึ่งก็พอ ฉันจะไม่พึ่งพาคุณนานถ้าฉันพอมีลู่ทางเมื่อไหร่ ฉันจะหย่าให้คุณแล้วก็ย้ายออกจากที่นี่ทันที”
------------------------------------------
ร่างบางสั่นสะท้านเมื่อต้องกับอากาศหนาว อีกทั้งผ้าผืนบางก็เปียกโชกแนบไปทั่วร่าง เหยียนเฉิงก้มลงมาใกล้เสียงที่กระซิบข้างหูเธอแหบต่ำ เหมือนอัดกลั้นอารมณ์ที่เดือดพล่านเอาไว้จนอกแทบแตก
“อย่ามายัดเยียดฉันให้คนนั้น…คนนี้ อย่ามาทำเป็นรู้ดีไปกว่าตัวฉันเอง”
จื่อหรานเบิกตากว้าง น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
“ฉันไม่ได้...” เธอพยายามจะอธิบายเสียงสั่น
“และอีกอย่าง...” เหยียนเฉิงใช้สายตาสำรวจไปทั่วร่างบางที่ยังสั่นสะท้าน “ฉันไม่อยากมีน้องสาวแบบเธอ”
คำพูดนั้นเหมือนมีดคมกรีดลึกลงไปในใจ ก่อนที่จื่อหรานจะตั้งหลักได้เหยียนเฉิงก็ปล่อยมือ ร่างบางที่เปียกโชกทรุดกลับลงไปในถังน้ำ น้ำกระฉอกขึ้นมาจนล้นขอบอ่าง
จื่อหรานร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่สองมือกอดตัวเองแน่น สะอื้นจนไหล่สั่น เหยียนเฉิงยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง
“เธอมันจุ้นจ้าน” เขาพูดทิ้งท้ายเสียงแข็ง เต็มไปด้วยความโมโหที่ยังไม่คลาย
#ฝากเอ็นดูหลินจื่อหรานของไรท์ด้วยนะคะ
#นิยายจีนเรื่องแรกถ้าไม่ดีโปรดอภัย
#อยากเขียนนิยายจีนเพราะอยากทำปกเอง ชมหน่อยสิคะว่าปกสวยมาก ^^
Guest
