บุพเพกับวิศวะ

บุพเพกับวิศวะ 

โดย...ช่อดอกเข็ม 

เกียร์ วิศวะ 

นักศึกษาคณะวิศวะ ปี 3 : พี่ว้ากสุด (หล่อ) โหด 

อายุ 21 ปี (สูง 186 cm : นน 80 kg) 

บุพเพ บุษราคัม 

นักศึกษาคณะแพทย์ ปี 1 : เฟชรชี่น้องใหม่ว่าที่ดาวคณะแพทย์ 

อายุ 19 ปี (สูง 168 cm : นน 50 kg) 

คำโปรย 

เธอเจอเขาครั้งแรกตอนเอารถไปซ่อมที่อู่หลังมหาวิทยาลัย... เขาคือช่างที่มาดูรถให้เธอ 

เจอเขาครั้งที่สองตอนขับรถไปเติมน้ำมันที่ปั้มหน้ามหาวิทยาลัย... เขาคือเด็กปั้มที่เดินมาเติมน้ำมันรถให้เธอ 

เจอครั้งที่สามตอนเข้าเชียร์รับน้องรวม... เขาคือพี่ว้ากสุดโหดของคณะวิศวะที่ไม่มีรุ่นน้องคนไหนกล้าสบตาด้วยแม้แต่คนเดียว 

ผู้หญิงทั้งมหาวิทยาลัยอาจจะอยากอยู่ใกล้เขา ทว่าเธอคนหนึ่งที่สละสิทธิ ขออยู่ให้ไกลจากผู้ชายที่ทั้งโหดทั้งดุคนนี้ 

อ่า...ยอมรับก็ได้ว่าพี่มันหล่อ ทว่าก็ยังไม่น่าเข้าใกล้อยู่ดี 

  ตัวอย่าง 

“มองตรง! ไม่ใช่มองหน้าผม!” 

บุพเพตาโต ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความตกใจ รีบหันหน้ากลับมามองตรงแทบไม่ทัน ถึงแม้ว่าประโยคเมื่อกี้เขาจะไม่ได้เอ่ยชื่อเธอออกไปตรงๆ และก็มีเพื่อนร่วมรุ่นอีกหลายคนหันไปมองเขาเหมือนกัน แต่เธอรู้ดีว่าประโยคเมื่อกี้พี่เกียร์หมายถึงเธอ  

เธอจะไม่เลิ่กลั่กหรือว่าร้อนตัวเลยถ้าตอนที่พี่เกียร์พูดประโยคเมื่อกี้ไม่ใช่จังหวะที่เธอกำลังจะยิ้มให้เขา และเราสองคนกำลังมองสบตากันอยู่ ทุกคนอาจจะเข้าใจว่าเขาพูดตามไดอะล็อกของพี่ว้าก เป็นการพูดโดยรวมไม่ได้เจาะจงใคร  

บุพเพรู้ดีว่ามันไม่ใช่ ประโยคเมื่อกี้พี่เกียร์หมายถึงเธอโดยเฉพาะ 

มองตรง! ไม่ใช่มองหน้าผม! 

พูดออกมาได้ 

เชอะ! คิดว่าเธออยากมองนักหรือไง 

มากก่อนคือพี่ มาหลังคือน้อง มาพร้อมกันคือเพื่อน  

คืออะไร? 

ตอนนี้เธอเห็นแต่มาก่อนข่มคนมาทีหลังล่ะไม่ว่า 

พวกรุ่นพี่บ้าอำนาจ! 

............................................................................................................ 

“เพพร้อมแล้วค่ะ พี่เกียร์ออกรถได้เลย” 

บุพเพชะโงกหน้าไปพูดกับคนตัวสูงที่ไม่ยอมออกรถซะที  

และตอนนี้เองที่บุพเพเห็นว่าพี่เกียร์กำลังมองเธอผ่านกระจกส่องข้าง ถึงจะไม่เห็นสายตาของเขาที่อยู่ภายใต้หมวกกันน็อกก็เดาได้ไม่ยากว่าเขากำลังมองเธอด้วยสายตาแบบไหน และความมั่นใจของบุพเพก็ยิ่งชัดเจนเมื่อพี่เกียร์เบือนหน้ามาแซวเธอด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ 

“นึกว่าจะต้องให้บอกเหมือนเมื่อเช้า” 

“เพค่อนข้างฉลาดเรื่องการใช้ชีวิตค่ะ รู้จักเรียนรู้และนำไปปรับใช้” ถ้าเธอไม่กอดก็คงไม่พ้นต้องเถียงกันยาวไม่จบง่ายๆ ก็อย่างที่บอกว่าเธอเป็นพวกอะแดปเก่ง  

“เก่ง” 

“ต้องเก่งสิคะ ถ้าไม่เก่งเพจะสอบติดหมอได้ยังไง” 

“แล้วถ้าอยากเป็นแฟนหมอต้องทำยังไง?” 

“...” 

“ว่าไงครับ อยากเป็นแฟนหมอต้องทำยังไง” 

“...” 

“ไหนว่าเก่งแล้วทำไมไม่ตอบ?” 

ความหมั่นไส้ทำให้เธอหยิกหมับเข้าที่เอวสอบเต็มแรง อาการสะดุ้งแรงของคนถูกหยิกทำให้บุพเพยกยิ้มพอใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่าการกระทำทั้งหมดของเธออยู่ในสายตาของคนกลุ่มหนึ่งตลอดเวลา... 

 *********************************************** 

ฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยนะคะ ฝากกดเข้าชั้น กดไก์ กดหัวใจ คอมเมนต์นิยายให้ไรต์ด้วยน้าาาา 

ด้วยรัก...ช่อดอกเข็ม