บทนำ
ภายใต้แผ่นฟ้าสีครามจัดที่จดขอบฟ้าสีทองอร่าม กลิ่นอายของไอร้อนระอุจากเม็ดทรายนับล้านซึมลึกเข้าไปในทุกอณูอากาศ มีนา รู้สึกเหมือนปอดของเธอกำลังถูกแผดเผา ทว่าสิ่งที่เย็นเยียบยิ่งกว่าอุณหภูมิที่พุ่งสูง คือสายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวที่จ้องมองมาจากเบื้องบนหลังอาชาสีนิลตัวเขื่อง
เขา...ชีคคาซิม อัล ฟาราส ชายผู้เป็นเจ้าของฉายา ปีศาจแห่งทะเลทรายตะวันออก
เขานั่งเหยียดหลังตรงบนอานม้าอย่างสง่างาม ผ้าคลุมไหล่สีดำสนิทขลิบทองโบกสะบัดไปตามแรงลม เผยให้เห็นดวงหน้าคมเข้มดุจรูปสลักจากหินแกรนิต นัยน์ตาคู่สีนิลนั้นไม่ได้มีความปรานีมอบให้แก่สตรีที่กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าแม้แต่น้อย
“เธอคิดจริง ๆ หรือ...ว่าจะหนีพ้นจากเงื้อมมือของฉันในแผ่นดินนี้” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังกังวานก้าวข้ามเสียงลมพัดว่อน
มีนาพยายามขยับข้อมือที่ถูกพันธนาการด้วยเชือกหนา ผิวหนังบอบบางเริ่มถลอกจนหยาบโลน เธอเงยหน้าสบตาเขาด้วยแววตาที่ยังไม่ยอมสิ้นฤทธิ์ แม้หยาดเหงื่อจะไหลซึมตามไรผมและนวลแก้มจะแดงปลั่งเพราะความร้อน
“ฉันไม่ได้หนี...ฉันแค่กำลังกลับไปยังที่ที่ฉันควรอยู่ ที่นี่ไม่ใช่ที่ของฉัน และคุณก็ไม่ใช่เจ้าชีวิตของใครทั้งนั้น!”
ชีคคาซิมกระตุกยิ้มที่มุมปาก แต่มันกลับเป็นยิ้มที่ชวนให้สันหลังโอนเอนยิ่งกว่าพายุทราย เขาพลิกกายลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว ก้าวเดินช้า ๆ เข้ามาหาหญิงสาวจนเงาทอดทับร่างของเธอไว้มิดชิด กลิ่นหอมจาง ๆ ของไม้กฤษณาและยาสูบเกรดสูงจากตัวเขาพุ่งเข้าปะทะจมูกจนเธอเผลอกลั้นหายใจ
มือแกร่งเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้มองสบตา ความร้อนจากปลายนิ้วของเขาราวกับจะหลอมละลายความอวดดีของเธอให้กลายเป็นจล
“คนไทยมักจะซื่อสัตย์ต่อคำพูด...แต่เธอมันคือข้อยกเว้น” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นจัดรดแก้ม
“ในดินแดนนี้ สิ่งที่หลบหนีฉันพ้นมีเพียงอย่างเดียวคือ ความตาย ...แต่สำหรับเธอมีนา ฉันยังไม่อนุญาตให้เธอตาย”
ความกดดันมหาศาลบีบคั้นจนหัวใจของหญิงสาวเต้นระรัว เธอมองเห็นความมืดมิดในดวงตาคู่นั้น ความมืดมิดที่บอกให้รู้ว่านับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตของเธอจะไม่ใช่ของเธออีกต่อไป
คำเตือนที่เพื่อนร่วมงานเคยบอกไว้ดังก้องขึ้นในหัว... 'ถ้าเจอชีคคาซิม ให้หนีไปให้ไกลที่สุด อย่าได้เผลอไปสบตา หรือแม้แต่จะเข้าไปอยู่ในหัวใจของเขาเด็ดขาด'
แต่ในตอนนี้...มีนารู้แล้วว่ามันสายเกินไป
Guest
