ข้าคือสนมตัวร้ายกุมหัวใจจักรพรรดิ

สตรีผู้มากับไฟ... 

เบื้องหน้าข้าคือกำแพงเมืองหลวงสูงตระหง่านเสียดฟ้า สีแดงชาดของประตูวังหลวงช่างดูสดใสราวกับเลือด... เลือดของคนโง่เขลาที่คิดว่าความดีจะชนะทุกสิ่ง 

ข้า... ‘จ้าวลี่อิน’ นั่งอยู่บนเกี้ยวแปดคนหาม ในชุดสีชมพูอ่อนหวานราวกับกลีบบัวแรกแย้มเปี่ยมด้วยความบริสุทธิ์ ชาวบ้านสองข้างทางต่างพากันมองมาด้วยแววตาชื่นชมระคนเวทนา เสียงซุบซิบดังแว่วเข้าหูมาตลอดทาง 

“น่าสงสารคุณหนูจ้าว... สกุลจ้าวมีอำนาจทหารมามากเกินไป ฮ่องเต้จึงจำใจรับนางเข้าวังเพื่อเป็นตัวประกันชัดๆ”  

“ได้ยินว่าฝ่าบาทโหดเหี้ยมเย็นชา สนมที่เข้าไปไม่เคยมีใครได้ถวายงาน บางคนตรอมใจตาย บางคนก็...ถูกปลด” 

จ้าวลี่อินแสร้งยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับที่หางตา ทำท่าทีโศกเศร้าอาลัยอาวรณ์บ้านเกิดเมืองนอน ให้สมกับบทบาท บุตรสาวแม่ทัพผู้เสียสละเพื่อตระกูล 

‘เสียใจ? ตรอมใจ? เหอะ... ฝันไปเถอะ!’