กักขังรักเดิมพันเถื่อน

เรื่องราวความแค้นที่เริ่มต้นจากศักดิ์ศรี จบลงด้วยหนี้ชีวิต เมืองราม มหาสมุทร นิธิโชคเมธานนท์ ทายาทมหาเศรษฐีผู้เย่อหยิ่งและเย็นชา เป็นไม้เบื่อไม้เมากับ คีตะ มาตลอด จนกระทั่งการแข่งรถครั้งสำคัญเกิดขึ้น โดยมีศักดิ์ศรีและ ต้องรัก ดุจแก้วตา วงษ์โอภาส แฟนสาวผู้แสนดีของคีตะเป็นของเดิมพัน

เมื่อคีตะพ่ายแพ้ ต้องรักจำต้องตกเป็นของเมืองรามเพื่อชดใช้หนี้พนัน แต่สำหรับเมืองราม เธอเป็นได้แค่คนรับใช้รองมือรองเท้า เพราะหัวใจของเขามีเจ้าของอยู่แล้วคือ "รมิตา" หญิงสาวผู้เพียบพร้อม

โศกนาฏกรรมเกิดขึ้นเมื่อรมิตาขับรถของเมืองรามชนแม่ของต้องรักเสียชีวิตคาที่ โดยมีเมืองรามนั่งมาด้วย ด้วยความรักและต้องการปกป้องแฟนสาว เมืองรามจึงรับสมอ้างว่าเป็นคนขับเสียเอง อิทธิพลและเงินตราทำให้เขารอดพ้นคุกตารางอย่างง่ายดาย สร้างความเจ็บปวดและเกลียดชังให้แก่ต้องรักสุดหัวใจ

ไฟแค้นลามไปถึงรุ่นน้อง เมื่อ เต็มฟ้า ดุจอัปสร น้องสาวของต้องรัก รับไม่ได้ที่พี่ชายของคนรักเป็นฆาตกรฆ่าแม่ เธอจึงบอกเลิก สีคราม น้องชายหัวแก้วหัวแหวนของเมืองรามอย่างไม่มีเยื่อใย สีครามผู้บูชาความรักรับความจริงไม่ได้จนตัดสินใจกินยาฆ่าตัวตาย

แม้เมืองรามจะช่วยชีวิตน้องชายไว้ได้ทัน แต่ความโกรธแค้นต่อพี่น้องตระกูลวงษ์โอภาสก็พุ่งถึงขีดสุด เขาโทษว่าต้องรักและน้องสาวเป็นต้นเหตุที่ทำให้น้องชายเขาเกือบตาย เมืองรามจึงหันกลับมาลงทัณฑ์ต้องรักอย่างสาสม ทั้งในฐานะเชลยเดิมพันและจำเลยแค้น โดยที่ต้องรักไม่เคยรู้เลยว่าปีศาจที่เธอเกลียดชัง คือคนเดียวกับที่กำลังปกป้องฆาตกรตัวจริงอยู่

กลิ่นเหล้าคลุ้งฉุนกึกทันทีที่ประตูห้องนอนถูกถีบจนเปิดออก เมืองราม เดินโซเซเข้ามาด้วยแววตาวาวโรจน์ราวกับสัตว์ร้าย ร่างสูงพุ่งเข้ากระชากผมยาวสลวยของ ต้องรัก จนหน้าหงาย

“โอ๊ย! ปล่อยนะ... ฮึก... คุณเมืองราม คุณเมามากแล้วนะ!”

“เออ! กูเมา! แล้วมึงจะทำไม!” เมืองรามตะคอกใส่หน้าเสียงดังลั่น สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้ต้องรักตัวสั่นด้วยความกลัว “ทีกับไอ้คีตะ มึงคงระริกระรี้อ้าขาให้มันเอาฟรีๆ ได้สินะ แต่พอกับกู ทำมาเป็นเล่นตัว... ขยะแขยงกูนักรึไง!”

“อย่าดูถูกฉันนะ! ฮึก... ฉันไม่เคย... ฉันไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น!”

“เลิกตอแหลได้แล้วอีตัวซวย!” เขาเหวี่ยงร่างบางกระแทกกับเตียงอย่างแรงตามแรงอารมณ์ “น้องกูต้องนอนโคม่าก็เพราะความร่านของน้องมึง! วันนี้แหละ... กูจะคิดบัญชีทบต้นทบดอก ทั้งหนี้ที่ผัวเก่ามึงติดกูไว้ และหนี้ที่พวกมึงทำกับน้องกู!”

“ไม่! อย่าทำฉัน... กลัวแล้ว... แม่จ๋าช่วยด้วย!”

“ร้องเข้าไป! ร้องให้ตายก็ไม่มีใครหน้าไหนมาช่วยมึงหรอก!” เมืองรามไม่ฟังเสียงอ้อนวอน เขาโถมตัวลงไปกดล็อกข้อมือเล็กไว้เหนือหัว แววตาที่มองเธอไม่มีความปรานีหลงเหลืออยู่ “มึงมันก็แค่ของเดิมพัน... เป็นของเหลือเดนที่ไอ้หน้าตัวเมียมันทิ้งไว้ จำใส่กะโหลกมึงไว้ซะว่ามึงไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธกู!”

เมืองรามระบายโทสะลงไปอย่างดิบเถื่อน เขาไม่สนความเจ็บปวดของคนใต้ร่าง คิดเพียงแค่จะย่ำยีให้สาสมกับความแค้นที่สุมอก ท่ามกลางเสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงปร้างที่กลบเสียงร้องไห้ปานจะขาดใจ

แต่ทว่า... ในจังหวะที่เขาพยายามจะรุกรานเข้าไปเพื่อตีตราจอง ความคับแคบที่สัมผัสได้กลับทำให้ร่างสูงชะงักกึก

“กรี๊ดดด! เจ็บ... ฮึก... ฮือออ...”

เสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ไม่ใช่จริตมารยาของคนที่เจนจัด เมืองรามตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นหยดเลือดสีสดไหลซึมออกมาเปื้อนผ้าปูที่นอนสีขาว และสัมผัสได้ถึงพันธนาการที่ถูกทำลายลงเป็นครั้งแรก

สติที่ขาดผึงเพราะความเมาเริ่มกลับมา เขามองหน้าซีดเผือดที่นองไปด้วยน้ำตาของต้องรักด้วยความตกตะลึง

ซิง?

อีเด็กนี่... ไม่เคยกับไอ้คีตะ?

ความจริงที่กระแทกหน้าทำเอาเมืองรามพูดไม่ออก ความรู้สึกผิดวูบหนึ่งแล่นพล่านเข้ามา แต่ทิฐิและสันดานดิบก็สั่งให้เขาไม่ยอมถอยหลัง

“หึ...” เขาแค่นหัวเราะในลำคอเพื่อกลบเกลื่อนความหน้าแตกของตัวเอง ก้มลงกระซิบข้างหูคนที่กำลังสั่นเทาด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกที่แฝงความร้ายกาจกว่าเดิม

“ดีนี่... งั้นก็จำไว้ ว่าผัวคนแรกของมึง คือกู... คนที่มึงเกลียดเข้าไส้นี่แหละ!”