พันธะรักในคืนร้าว

พันธะรักในคืนร้าว

ภารัณ & ณัฐนรี

________________________________________

⚠️สปอยล์⚠️

"แสดงได้ดีนิ รางวัลตุ๊กตาทองต้องเข้าแล้วล่ะ"

เสียงปรบมือตามด้วยเสียงทุ้มต่ำแต่แฝงไปด้วยความโกรธที่ดังขึ้นด้านหลัง และเงาร่างสูงที่ทอดทับตัวทำณัฐนรีหัวใจหล่นลงไปอยู่ตาตุ่ม ตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุด น้ำตาหยุดไหลฉับพลัน

เสียงนี้ กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวแบบนี้เธอจำได้ดีไม่เคยลืมแม้พยายามฝังมันไว้ลึกแค่ไหนก็ตาม เป็นเขาผู้ชายที่เธอพยายามหนีห่างสัญชาตญาณร้องเตือนให้เธอหนี แต่ร่างกายกลับไม่ขยับ นอกจากนั่งตัวสั่นอยู่ที่เดิม ไม่กล้าหันกลับไปมองคนด้านหลังด้วยซ้ำ

"รู้ไหมว่าฉันอยากทำอะไรตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นหน้าเธอ" รับรู้ได้ว่าเขาก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว ใกล้จนรู้สึกได้ถึงไอร้อน ๆ ที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา เธอจึงพยายามดึงสติตัวเองแล้วค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขาแม้ลึก ๆ จะรู้สึกกลัว

"ฉันแทบจะฉีกเธอออกเป็นชิ้น ๆ" ภารัณจ้องใบหน้าซีดเซียวที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาราวกับจะฉีกเธอออกเป็นชิ้น ๆ ตามที่พูด เสียงที่เอ่ยออกมาสั่นไหวไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะพยายามห้ามตัวเอง มือทั้งสองกำแน่นจนขึ้นเส้นเลือดยาวเป็นทางไปถึงลำคอ ความโกรธที่สะสมมานานระเบิดออกมาอย่างไม่ปิดบัง

ณัฐนรีได้แต่เม้มปากแน่น ขณะที่สมองเริ่มประมวลผลช้า ๆ และพอคิดดูดี ๆ ก็เริ่มรู้สึกว่าเรื่องนี้มันทะแม่ง ๆ ตั้งแต่วัดที่ใช้จัดการศพที่อยู่ไกลจากบ้านของเขาหลายสิบกิโลทั้งที่วัดใกล้บ้านมีให้เลือกมากมาย ไหนจะแขกในงานศพที่แทบจะไม่มี รวมไปถึงคนรอบ ๆ บริเวณนี้ที่พากันทยอยกลับในเวลาเดียวกัน

ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้งั้นหรือ แล้วการตายของลูกเธอล่ะเป็นความจริงหรือเปล่า หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ความกลัวแล่นวาบขึ้นมา แต่กระนั้นก็พยายามครองสติตัวเองไว้ แล้วหมุนตัวเดินไปยังโลงศพช้า ๆ พร้อมกับภาวนาในใจซ้ำ ๆ ให้การตายของลูกเป็นเรื่องโกหก

เธอเดินมาหยุดนิ่งข้างโลงไม่กล้าเปิดดูในทันทีเพราะลึก ๆ ในใจยังแอบกลัวว่ามันเป็นเรื่องจริง ยืนทำใจสักพักแล้วค่อย ๆ เอื้อมมือไปเปิดฝาโลงอย่างช้า ๆ โลกทั้งใบหยุดนิ่งไปเสี้ยวนาที ก่อนน้ำตาของเธอจะไหลพรากลงอาบแก้ม แต่มันเป็นน้ำตาของความดีใจไม่ใช่เจ็บปวดเพราะภายในโลงว่างเปล่า ไม่มีร่างลูกของเธอ ไม่มีแม้แต่ผ้าขาว

ริมฝีปากสั่นระริกคลี่ยิ้มออกมาทั้งที่ยังร้องไห้

"ลูกยังอยู่" เสียงเธอแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความโล่งใจ หัวใจที่ถูกบีบอัดมานานเหมือนได้หายใจอีกครั้ง ความดีใจเอ่อล้นจนไม่อาจอธิบายเป็นคำพูดได้

"ดีใจขนาดนั้นเลยเหรอ"

เสียงแข็งกร้าวที่ดังมาจากด้านหลังทำให้รอยยิ้มบนริมฝีปากสั่นระริกค่อย ๆ หายไป

เธอใช้หลังมือปาดน้ำตาออกลวก ๆ ก่อนหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาตรง ๆ

"คุณแสดงเก่งดีนะ" เขาเดินเข้ามาใกล้ สายตาคมกริบจ้องเธอราวกับจะฉีกเธอออกเป็นชิ้น ๆ "ทำเหมือนรักเด็กคนนี้มาก ทั้งที่เป็นคนทิ้งเขาเองกับมือ"

คำพูดของเขาเหมือนมีดแทงลงกลางอกเพราะที่เธอทิ้งลูกมันคือความจริง และความรักของเธอที่มีต่อลูกก็เป็นของจริงเช่นกัน

"ฉันไม่ได้แสร้งทำ..."

เธอพยายามเค้นเสียงที่ติดในคออธิบายไปด้วยน้ำเสียงเสียงสั่น

"ฉันแค่…ฉันไม่มีทางเลือก…"

"ไม่มีทางเลือก?" เขากลับหัวเราะหึในลำคอ แต่แววตาไม่มีความขำแม้แต่น้อย

"อย่าพยายามหาข้ออ้างมาพูดให้ตัวเองดูดีเลยเพราะไม่มีผู้หญิงดี ๆ ที่ไหนวางยาปลุกเซ็กซ์ผู้ชายแล้วปีนขึ้นเตียง ยิ่งไปกว่านั้นยังใจดำทิ้งลูกตัวเองได้ลงคอ"

"..."

"นี่เหรอการกระทำของคนที่รักลูก"

-คำเตือน-

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน และเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ตัวละคร พฤติกรรม สถานที่ เหตุการณ์ในเรื่องเป็นเรื่องสมมุติ เนื้อหาบางส่วนมีการใช้ความรุนแรง เพศ คำหยาบ โปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นโดย ฟาริสต้า ห้ามผู้ใดคัดลอก นำไปทำซ้ำ หรือดัดแปลง