พันธนาการใต้เงาจันทร์ เล่มที่ 2 (Bondage Under the Moonlight, Vol. 2: The Untraceable Layers of Time)

​(พันธนาการใต้เงาจันทร์ เล่มที่ 2) 

​ในวิชาโบราณคดี มีกฎอยู่ข้อหนึ่ง: ความจริงของโลกไม่ใช่สิ่งที่อยู่บนพื้นผิว มันถูกฝัง ถูกบดอัด ถูกกดทับอยู่ในรอยแยกของแต่ละยุคสมัย คุณต้องขุด ต้องปัดฝุ่น ต้องยอมรับว่าทุกสิ่งที่คุณสัมผัสอาจแตกสลายได้ทุกเมื่อ 

​แต่กฎของ "การเดินทางเพื่อคืนความจำ" ที่เราเพิ่งค้นพบในศาลตากนั้น ลึกซึ้งกว่านั้น 

​เราไม่ได้ขุดหาแค่หินหรือกระดูก แต่เราขุดหา "เวลา" ที่หายไปของโลก 

​หลังจากการปรากฏตัวของ ท่านผู้นำ (เงาอมตะ) คำว่า "เวลา" ได้กลายเป็นหีบปริศนาใบใหม่ที่หนักอึ้งกว่าหีบเหล็กใต้ภูเขาใด ๆ 

“เจ้าคืนเงา คืนดิน คืนคำ—แต่เจ้ายังไม่ได้คืน เวลา” เสียงทุ้มลึกนั้นยังก้องอยู่ในทุกย่างก้าวที่เพิ่งเริ่มต้น 

​ฉันจ้องมองแผนที่โบราณในมือของอเล็กซานดรา แผนที่ที่ไม่ได้นำทางด้วยพิกัดภูมิศาสตร์ แต่ด้วยหมุดหมายของ "ความทรงจำที่ยังไม่เสถียร" และ มาเรีย โวล์ฟกัง ที่เดินเคียงข้างก็ไม่ได้แบกแค่ตำรา แต่แบก "คำรักขั้นต่ำ" ที่สลักลงในใจ—หลักฐานเดียวที่พิสูจน์ว่า แม้เวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ หัวใจยังคงจำ 

​อากาศที่ทางแยกนี้หนาวจัด ลมพัดมาพร้อมกลิ่นยางสนและดินฝนแรกที่เพิ่งถูกฟื้นคืนสภาพ แต่ภายใต้ความสดชื่นนั้น มีบางสิ่งที่ถูกฉีกออกไปจากความเป็นจริง—นั่นคือร่องรอยของ "เวลาที่ถูกขโมย" 

​เป้าหมายแรกของเราคือ สันดอนกงล้อ ซึ่งเป็นเพียงชื่อในแผนที่ แต่สำหรับพ่อและอาคิระ มันคือ "ห้องชั่งความทรงจำ" 

​ฉันหมุนคฑาเสี้ยวจันทร์ในมือเบา ๆ เข็มซ้อนที่ด้านในดัง กรึก-กรึก ซ้อนทับกัน—มันไม่ได้บอกว่าตอนนี้เป็นเวลาเท่าไหร่ แต่กำลังถามว่า: "ความจำชิ้นไหนในโลกนี้ ที่คุ้มค่าพอจะถูกสลักให้เป็นอมตะ?" 

​การเดินทางในเล่ม 1 เป็นการค้นหาว่า เราคือใคร ผ่านเงาและดิน 

การเดินทางในเล่ม 2 คือการค้นหาว่า เราจะคงอยู่ได้อย่างไร ในชั้นเวลาที่ถูกลบเลือน—นี่คือการสำรวจที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เป็นภารกิจที่ทีมของเราต้องใช้ทุกความรู้ ทุกคำรัก และทุกอณูของดินที่เพิ่งฟื้นคืน มาต่อสู้กับความว่างเปล่าของการถูกลืม 

​นี่คือจุดเริ่มต้น... ของการเดินทางเพื่อนำ "เวลา" กลับสู่โลก