เกิดใหม่ทั้งทีขอพลังดีๆไม่ได้หรือไง!

เนื่องในโอกาศเดือนหลอน เพื่อให้เข้ากับสถานการณ์ 

กัปตันเลยจะมาลงเรื่องเสียวที่เข้ากับเดือนนี้ เป็นอีกเรื่องที่กัปตันชอบมากๆ 

ถ้าชอบก็ฝากกดถูกใจไม่ชอบยังไงก็คอมเมนต์ไว้ได้เลยนะ 

================ 

ผมน่ะ.. เป็นพวกไม่เอาไหน ไม่ว่าจะตอนเรียนอยู่หรือจบออกมาผมก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษเลยซักนิด 

แม้จะเรียนจบมาตั้งหลายปีแล้ว ผมก็ยังคงหางานทำไม่ได้ แรกๆ ก็มีไฟแหละ.. ผมไล่สมัครในเว็บไซต์ต่างๆ แถมยังมีที่เดินไปสมัครอีก แต่สุดท้ายก็ว่างงานเหมือนเดิม ผมเริ่มลดระดับงานลงเพื่อหางานที่ใครก็สามารถทำแต่ก็ยังโดนปฏิเสธอยู่ดี 

จริงๆ ผมไม่อยากจะยอมรับแต่.. ผมยอมแพ้เอง ผมไม่ได้หาต่อแล้ว ผมไม่อยากผิดหวังอีก ผมนอนของตังค์พ่อแม่ไปวันๆ เพราะนั่นมันง่ายกว่ามาก พ่อแม่พยายามให้ผมหางานแล้วหางานอีก ท่านพูดว่า 

“ฉันขอละ ไปทำอะไรก็ได้ แต่อย่ามาเสียเวลาชีวิตของแกอย่างนี้” 

“แม่รู้ว่าลูกจบปริญญามา แต่ลูกลองไปเป็นพนักงานร้านอาหารดูไหม?” 

ผมก็ไปนะ แต่ก็ไม่โดนเลือกอยู่ดี ผมไม่เข้าใจทำไมกัน? ทำไมผมถึงไม่โดนเลือก ผมมันไม่น่าสนใจขนาดนั้นเลยเหรอ? 

“อเล็กซ์ ที่บริษัทพ่อมีตำแหน่งงาน ว่างแกสนใจจะมาลองทำดูไหม?” 

“เห่อ.. เอาสิ วันไหนละครับพ่อ” ผมตอบตัดรำคาญไป เพราะยังไงผมก็คงจะไม่โดนเลือกอีกเหมือนเคย แต่ตาแก่ของผมมีแผนที่แยบยลกว่านั้นมาก 

พ่อใช้เส้นสายในที่ทำงานช่วยให้ผมถูกเลือกมาทั้งที่ไม่มีทั้งประสบการณ์หรือความรู้ด้วยซ้ำ ถึงจะดีใจก็เถอะ แต่มา อีแบบนี้มันก็.. รู้สึกแย่ยังไงไม่รู้ ผมนึกถึงคนที่อยู่จุดเดียวกันกับผม แล้วโดนผมแย่งงานของเขาไปทั้งๆ ที่ไม่ได้มีอะไรดีกว่าด้วยซ้ำ มันต้องรู้สึกแย่มากๆ แน่เลย 

ผมเริ่มเรียนรู้งานและเป็นฟันเฟืองตัวนึงให้กับบริษัทนี้ได้ พ่อและแม่ต่างก็ดีใจที่ในที่สุดผมก็เริ่มจะขยับหลังจากที่ติดอยู่ในความว่างเปล่าอันแสนทรมานมานาน 

ส่วนใครที่จะบอกว่า ทรมานตรงไหน? นอน เล่นเกม กินข้าว วันๆ ไม่ต้องทำอะไรมีความสุขจะตาย ลองทำอย่างนั้นดูซัก3-4ปีนะ แล้วค่อยมาพูดให้ผมฟังใหม่ แต่ละวันที่ผ่านไปมันผสมเข้าด้วยกันจนไม่รู้แล้วว่าวันนี้เดือนนี้ปีนี้คืออะไร?  

มันเหมือนกันไปหมด น่าเบื่อ หงุดหงิด โมโห เงินก็ไม่ค่อยจะมี ยิ่งถ้าอยากจะมีแฟนนะ ไม่ต้องฝัน ใครเขาจะมาเอาไปทำพันธุ์? 

แต่พอมีงาน ผมก็มีเงิน มีเงินผมก็เลยเริ่มอยากจะมีหวานใจ มาช่วยคลายความทุกข์แบ่งปันความสุขไปด้วยกัน 

ใครจะไปรู้ละว่า.. นั้นจะเป็นจุดจบของผม 

ผมสมัครแอปหาคู่ มาลองดู จนกระทั่งเจอกับ น้ำฝน ผู้หญิงหน้าตาดีอายุน้อยกว่าผมนิดหน่อย แต่นั้นก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไร ก็แค่ ผมไม่คิดว่าเธอจะมายอมคบกับคนอย่างผมก็เท่านั้นเอง 

เราได้นัดเจอกันที่ร้านเหล้าแห่งนึง ก่อนที่ น้ำฝน จะเริ่มสั่งแต่ของแพงๆ มากิน 

 [สั่งขนาดนี้ไม่เกรงใจกันเลยสักนิดนี่นา]  

แม้จะเริ่มไม่พอใจ แต่แม่สอนให้ผมก็ยิ้มสู้ และชวนเธอคุย มันคงจะง่ายขึ้นถ้าเธอไม่ตอบผมมาแค่ คำเดียวตลอดทั้งคืน  

“อืม”  

พอใบเสร็จมาถึงผมก็ขอหารจ่ายทันที เรื่องอะไรจะต้องมาเลี้ยงข้าวผู้หญิงคนนี้ฟรีๆ ซึ่งนั้นดูเหมือนจะเป็นการกระทำที่โง่ที่สุดในชีวิตของผมเลยก็ว่าได้ 

จากแม่สาวขี้อายตอบกลับแค่ อืม กลายร่างเป็น เครื่องจักรด่า ทันที เธอด่าเอาซะผมรู้สึกผิดไม่ทัน ก่อนจะชิ่งหนีไปให้ผมจ่ายเต็มราคาอยู่ดี 

ผมกลับไปร้องไห้ให้แม่ฟังเหมือนกับพวกลูกแหง่ แม่ก็ปลอบใจผม ก่อนจะให้ขึ้นไปนอน เรื่องมันก็ควรจะจบลงแค่นั้น.. 

“นายเอกรินทร์ ฐากิตติ์ศัก มีความผิดจริง!” 

ผมยังจำใบหน้าของ ผู้พิพากษาสาวคนนั้นได้อยู่เลย เธอไม่ได้ฟังความของทางฝั่งผมด้วยซ้ำ! เธอตัดสินไปแล้วว่าผมผิดจริง แค่จากใบหน้าที่ดูรังเกียจผมซะเต็มประตูของเธอ ผมก็รู้แล้วว่าผมคงไม่รอดแน่... 

ผมติดคุกในข้อหาข่มขืนพยายามฆ่า แม้จริงๆ ผมจะบริสุทธิ์แค่ไหนก็ตาม ทั้งหลักฐานใบเสร็จทางด่วน กล้องวงจรปิด หรือ แม่ที่เป็นพยานให้ผมก็ตาม 

สิ่งที่ผมเสียใจและเจ็บใจที่สุดคงไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องมาติดคุกอยู่แบบนี้ ไม่ ไม่ใกล้เลยสักนิด.. 

มันคือใบหน้าของแม่ที่กำลังร้องไห้เหมือนจะขาดใจต่างหาก 

ผมโกรธมาก ผมอยากจะฆ่าอีนั้นให้ตายคามือ! แต่ผมทำได้แค่กัดฟัน เพราะว่านั้นคงเป็นไปไม่ได้ในอีก 15 ปี เว้นเสียแต่ผมจะพยายามทำตัวดีๆ แล้วได้ลดโทษ 

ถ้าผลกรรมที่แกทำกับฉันมันยังไม่แสดงผลจนถึงตอนนั้นละก็ ฉันจะกลับมาที่นี่อีก แต่รอบหน้าไม่ใช่แค่พยายามฆ่าแน่! 

…. 

ผ่านไปได้ไม่นานหลังจากที่โดนคุมขังตัวอยู่ในเรือนจำ อเล็กซ์ ก็ได้รู้ว่า ศาลผู้พิพากษาคนนั้น เลวร้ายกว่าที่เขาคิดขนาดไหน… 

“เห้ย!” อเล็กซ์หันไปตามเสียงเรียกของเพื่อนผู้ต้องขังก่อนจะโดนต่อยเข้าอย่างจัง 

น้ำหนักหมัดของมันนั้นหนักก็จริง แต่จำนวนนี้สิ อเล็กซ์โดนรุมกระทืบจากคนในคุกด้วยกันเอง เสียงร้องโหยหวนของเขาทำให้ผู้คุม รีบวิ่งมาห้ามเอาไว้ แต่นั่นก็ทำให้อเล็กซ์เจ็บหนักอยู่ดี 

คนในคุกนี้ส่วนใหญ่แล้วมีญาติเป็นเหยื่อที่โดนข่มขืมแล้วฆ่าทั้งนั้น พวกเขาเข้ามาอยู่ในนี้ก็เพราะเขาฆ่าพวกสวะนั้น แล้วเข้ามอบตัว 

 [อีศาลเอียงนั้น มันกะจะฆ่าเราให้ตาย]  

ทั้งๆ ที่เราไม่เคยทำผิดกฎหมายอะไรเลยแท้ๆ แค่โดนใบสั่งยังไม่เคยโดนเลย ทำไมกัน? ไม่เห็นจะยุติธรรมเลย 

“มึงยังจะไม่ยอมรับอีกเหรอ?” เป็นอีกครั้งที่อเล็กซ์โดนพวกมันล้อมเอาไว้ในห้องน้ำ 

“ก็กูไม่ได้ทำ! แผลซักแผล อีเหี้ยนั้นก็ยังไม่มี!” พวกมันไม่ทนฟังอีกต่อไป มันเรียก เสือเดช มาก็เพื่อการนี้ ผมทั้งขอร้องอ้อนวอนให้เปลี่ยนเรือนจำ หรือจะจับผมขังเดี่ยว ก็ได้ แต่ไม่ ผมกลายเป็นปีศาจที่ต้องโดนกำจัด 

มันฉีกเสื้อผ้าของผมออกก่อนจะรุมกระทืบซ้ำอีกรอบ แผลจากรอบก่อนยังไม่ทันหายดีเลยด้วยซ้ำ ผมไม่สามารถขยับได้อีกต่อไป ในห้องนี้ต่อให้ผมร้องเสียงดังแค่ไหนมันก็ไม่อาจส่งไปถึงข้างนอกได้ นักโทษทุกคนในนี้ร่วมมือกัน เพื่อที่จะล่อให้ผมมาที่นี้ 

มันไม่สำคัญอีกแล้วว่าความจริงคืออะไรพวกมันแค่เชื่อในสิ่งที่มันอย่างจะเชื่อเท่านั้นเอง 

เสือเดช ดึงเอ็นเนื้อที่ปูดโปนน่ารังเกียจของมันออกมาก่อนจะกระทำชำเราประตูหลังของผม มันดันเข้ามาโดนไม่สนใจเสียงกรี๊ดของผม มันฉีกรูทวารของผมออก ก่อนจะเอาหมัดของมันต่อยเข้ามาข้างใน ทั้งเลือดและอุจจาระผสมเข้าด้วยกัน ความเจ็บปวดที่เกินจะทนไหลผ่านไปทั่วทั้งร่างของผม นี้ฉันต้องตายอย่างนี้จริงเหรอเนี้ย? เวรเอ้ย มัน..เริ่มไม่เจ็บแล้วสิ..