คือว่า..น้าจ๋าอยากเป็นน้องหมาของหนู

“น้าดาวสวยจังเลย~ ถ้าหนูโตขึ้นนะ หนูอยากจะสวยเหมือนกับน้าดาว~” เบลล่า หลานสาววัยกำลังช่างพูด พูดพร้อมยื่นมือมาจับที่ผมของดิฉันด้วยตาที่เปล่งประกาย 

“แหม่ม~ปากหวาน เบลล่าหน้าตาน่ารักขนาดนี้ ถ้าโตขึ้นจะต้องสวยกว่าน้าแน่ๆ เลย” ถ้าเป็นปกติแล้วละก็.. ฉันคงจะไม่มารบกวนพี่สาวและของครอบครัวของพี่หรอก แต่เพราะว่าฉันไม่มีที่จะไปแล้วจริงๆ เลยต้อง แบกหน้ามาขออาศัยอยู่ด้วยชั่วคราว 

“แล้วเบลล่าไม่อยากสวยเหมือนแม่บ้างเหรอ? พูดอย่างนี้แม่เสียใจนะ” พี่สาวของดิฉันชื่อ เดือนฉาย ทั้งที่แต่ก่อน สวยกว่าดิฉันตั้งเยอะแต่เพราะงานบ้านและวิถีชีวิตของคนเป็นแม่ทำให้พี่เดือนไม่สวยสะบัดเหมือนเมื่อก่อนแล้วอีกแล้ว 

“แม่ก็สวยยยยยย~ แต่อยู่ลึกไปหน่อย” น้องเบลล่าพูดลากเสียงก่อนจะพูดเร็วๆ แล้ววิ่งหัวเราะหนีแม่ไป ดิฉันยังจำได้ดีทั้งความซนและเสียงหัวเราะอันไร้เดียงสาของหลานสาวก่อนที่ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปตลอดกาล 

หลายปีต่อมา พ่อของน้องเบลล่า สามีของพี่เดือนได้จากไปอย่างกะทันหัน จากอุบัติเหตุรถบรรทุกเบรกแตกพุ่งเข้าชน ทำให้ครอบครัวของพี่เดือนขาดเสาหลักทางรายได้ไป น้องเบลล่าจากที่เคยร่าเริงแจ่มใสก็กลายเป็นคนเก็บตัว  

ดิฉันเองแม้อยากจะอยู่ช่วยพี่ที่กำลังเศร้าเสียใจแค่ไหนแต่ด้วยหน้าที่การงานที่กำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นเจ้านายใหม่อยากให้ฉันย้ายเข้าไปทำงานในเมืองหลวง เป็นการตัดสินใจที่ลำบากใจที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิตดิฉัน เพราะในช่วงเวลาที่ดิฉันกำลังลำบากพี่แจ็คและพี่เดือนช่วยดิฉันไว้อย่างไม่มีเงื่อนไข แต่พอถึงทีพี่เดือนกำลังตกที่นั่งลำบากดิฉันกับกำลังจะหนีไป 

“ไปเถอะดาวพี่ยังมีเงินประกันและเงินเก็บอยู่อีกเพียบ ถ้าเธอปฏิเสธไป เธอจะมาโทษพี่ทีหลังไม่ได้นะ” ใบหน้ายิ้มแย้มพร้อมพูดหยอกเล่นก็พี่หลอกฉันไม่ได้หรอกนะ ฉันรู้ดีว่าพี่เดือนเป็นคนยังไง พี่มักจะทำเป็นแข็งแกร่งดูเหมือนว่าสบายดี แต่ลึกๆ ก็คงจะแตกสลายและพังทลายไปไม่น้อย 

“พี่เดือน..พี่ก็รู้ว่าพี่หลอกฉันไม่ได้” ฉันดึงพี่สาวมากอดไว้ก่อนที่พี่จะร้องออกมา 

“พี่ไม่เป็นไร จะสงสารก็แต่ลูก ถ้าดาวไปอีกคนเบลล่าก็คง..” ฉันรู้ดี.. เพราะอย่างนั้นฉันก็เลยลำบากใจ 

“ก็อกๆ” 

“เบลล่าจ๊ะ น้าเข้าไปได้ไหม” เมื่อไม่มีเสียงตอบกลับมา ดิฉันเลยถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป เบลล่านอนคลุมโปงอยู่บนเตียงเสียงร้องสะอื้นดังอยู่เบาๆ ดิฉันไม่รู้จะทำอย่างไร เลยไปนั่งข้างๆ พร้อมคิดหาคำปลอบใจ 

“น้าดาวต้องไปจริงๆ เหรอ?” เบลล่าพูดเสียงสะอื้น ตาแดงๆ และน้ำใสๆ ที่เอ่อล้นออกมาทำให้ฉันปวดใจอย่างไม่อาจจะอธิบาย 

“..น้าสัญญาว่า จะกลับมาหาหนูบ่อยๆ นะ” เหมือนมีหินมาจุกอยู่ในคอ ดิฉันร้องไห้ออกมากอย่างไม่อาจกลั้น โถ้ว~สงสารเหลือเกินลูกเอ๊ย 

“ให้หนูไปอยู่ด้วยเถอะนะ.. เราจะได้ไปอยู่ด้วยกัน หนูจะได้เลี้ยงน้องหมา โดยที่แม่จะได้ไม่ต้องมาดุหนู” เบลล่ากอดดิฉันไว้แน่นแต่ดิฉันคงไม่อาจจะทำอย่างนั้นได้ 

“เอาไว้หนูโตจนไปเรียนต่อที่เมืองหลวงได้ น้าจะให้หนูเลี้ยงตัวอะไรก็ได้เลย!” เบลล่าและดิฉันกอดกันนานมากๆ ก่อนที่เราจะต้องแยกจากกันไปจริงๆ ดิฉันสัญญากับตัวเองไว้ว่าจะต้องประสบความสำเร็จให้ได้ เพื่อบ้านหลังใหญ่ๆ จะได้อยู่ด้วยกันทั้งสามคน น้องเบลล่ากับพี่เดือน จะได้ไม่ต้องลำบากอีกต่อไป...