มือใหญ่เข้าตะปบที่เป้าของผมและกำไว้แน่นอย่างคุกคาม
“นายท่าน !”
ผมตกใจร้อง พร้อมกับจับข้อมือที่แข็งเกร็งพร้อมจะบีบกล่องดวงใจของผมให้แหลกคามืออย่างเหี้ยมเกรียม
เสียงทุ้มที่ปกติจะรื่นหูน่าฟัง บัดนี้กลับกดเสียงลงต่ำราวกับปิศาจร้ายน่าพรั่นพรึง
“เมื่อคืน.. ไปนอนที่ไหนมา !”
อ๋อ เรื่องนี้นี่เอง
ผมพยายามทำใจดีสู้เสือ แล้วตอบเสียงสั่นว่า
“เมื่อคืนนี้ ผมนอนบนหลัง..”
โอ๊ะ !!
ผมพูดยังไม่ทันจบ ไข่น้อยของผมก็ถูกบีบแรงขึ้นอย่างน่าสงสาร
ผมทั้งเจ็บ ทั้งตกใจกลัวจนปากสั่น ได้แต่ร้องครางและงอตัวเพื่อลดความหวาดเสียวจากน้ำมืออำมหิตของร่างสูงตรงหน้า
เสียงที่ถามลงมาโกรธเกรี้ยวจนแทบระงับอารมณ์ไม่อยู่ ถึงขนาดตะคอกออกมาว่า
“กล้ามาก ไปนอนบนหลังใคร ห๊า !!”
ผมยู่หน้ากับเสียงที่ดังราวฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย
ผมไม่ได้ไปนอนบนหลังใครซะหน่อย
มือที่สั่นระริกของผมค่อยๆชี้ขึ้นไปบนจุดสูงสุดของตึก แล้วบอกเสียอ่อยว่า
“มะ ..เมื่อคืน ผมนอนอยู่บนหลังคาขอรับ”
“......”
**********
..ผมเป็นแวมไพร์ที่รักสันโดษ..
ผมชอบกินผลไม้สีแดงมากกว่าที่จะไปดูดเลือดใคร
ร่างกายของผมเหมือนต้นไม้ และแสงแดดก็คือสวรรค์ของผม
ผมเป็นแวมไพร์จริงๆ ผมมีเขี้ยวด้วยนะ
พ่อแม่ของผมก็เป็นแวมไพร์
แต่ครอบครัวของผมเป็นแวมไพร์สายขาว
ที่เหลืออยู่น้อยนิดในโลกใบนี้
แวมไพร์ปกติทั่วไป จะเป็นพวกสายดำที่กินเลือดและดุร้าย
แต่ไอ้พวกนี้ผมไม่กล้าสุงสิงด้วยหรอก
เวลาเจอที่ไรผมจะรีบหนีไปให้ไกล
เพราะว่า
.. ผม คือ อาหารชั้นดี ของพวกมัน !! ..
Guest
