รักวุ่นๆนายลูกเขยหน้าคุ้น

สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อ มธุรดา สุพิชญา ชื่อเล่นชื่อหวาน ค่ะ อายุ 38 ปี ดิฉันเป็นแม่หม้ายลูก1 สามีเสียชีวิตจากโรคหัวใจวาย แต่ยังโชคดีที่สามี มีบริษัทเป็นของตัวเอง ให้ดิฉันรับช่วงต่อ แม้จะยุ่งมากๆ ในช่วงแรก ตอนเปลี่ยนผ่าน แต่พอทุกอย่างเข้าตัวแล้วดิฉันแทบจะไม่ต้องเข้าบริษัทเลย 

แต่นั้นก็ไม่ได้ลบล้างอดีตที่ดิฉันทิ้งให้ลูกสาวของดิฉัน ขวัญข้าว ต้องอยู่คนเดียวตั้งแต่เด็กๆ พอโตขึ้นมาหน่อยก็ออกไปอยู่หอกับเพื่อน ทำให้ดิฉันต้องกลับมาอยู่ที่บ้านเงียบๆ คนเดียว 

ดิฉันรู้ดีว่าส่วนหนึ่งมันก็เป็นความผิดของดิฉันเองที่ต้องมานั่งเหงาอยู่อย่างนี้ แต่จะให้ทำยังไงล่ะ? ตอนนั้นดิฉันเป็นคุณแม่ลูกหนึ่งอายุ 20 ปี ที่สามีพึ่งตาย นอกจากจะให้พ่อแม่ช่วยเลี้ยงดู เพราะญาติทางฝั่งสามีแก่มากแล้วจนดูแลไม่ไหว แต่พวกท่านก็ไม่ได้ทิ้งเลยซะทีเดียว ส่วนนึงที่ดิฉันสามารถจะเลี้ยงดูลูกและพ่อแม่ไปพร้อมๆ กันได้ ก็เพราะเงินสนับสนุนจากทางฝั่งนั้น แม้จะทิ้งมรดกไว้ให้แค่ขวัญข้าวก็เถอะ แต่ดิฉันก็ยังรู้สึกขอบคุณอยู่ดี 

เคราะห์ร้ายคุณพ่อของดิฉันที่พึ่งจะเสียไปได้ไม่นาน นั้นทำให้คุณแม่ล้มป่วยตามไปอีกคน ฉันส่งท่านไปที่โรงพยาบาลพักรักษาตัว และพยายามไปเยี่ยมอยู่เสมอ ยัยขวัญเองก็โผล่ไปบ่อยๆ อยู่เหมือนกัน แต่เพราะติดเข้าเรียนมหาวิทยาลัย เลยนานๆไปเสียครั้งนึง 

ดิฉันพูดตรงๆ เลยก็คือ ดิฉันเหงา.. ชีวิตนอกเหนือจากงานที่ทำนั้นดิฉันแทบจะไม่มี กลับบ้าน กินข้าว นอน ตื่น ขับไปส่งลูก ทำงาน ชีวิตของดิฉันวนอยู่อย่างนี้มาเป็นกว่า10ปี เพื่อนเก่าๆ ก็ต่างแยกย้ายไปมีครอบครัวหมดแล้ว ดิฉันในตอนนี้ ว่างเสียเหลือเกิน ว่างจนไม่รู้ว่าจะเอาเวลาไปทำอะไรดี ดิฉันไม่ต้องทำความสะอาดบ้านเพราะจ้างคนมาทำความสะอาดทุกสัปดาห์อยู่แล้ว ดิฉันไม่ชอบซื้อของสุรุ่ยสุร่ายเพราะมันทำให้บ้านรก จะมีก็แต่เสื้อผ้าที่ดิฉันไม่มีโอกาสได้ใส่ จนมันเต็มตู้ไปหมด 

ดิฉันกลับไปทำสิ่งที่ไม่ได้ทำมานานคือหาการ์ตูนดู ใครจะบอกว่าดิฉันแก่เกินไปที่จะดูการ์ตูนก็ได้ แต่ดิฉันไม่ชอบละครทีวี หรือซีรีย์รักนี้นา มันจะเหลืออะไรให้ดิฉันดูอีกละ? 

ช่วงนี้ดิฉันชอบ พวกอนิเมชั่นญี่ปุ่น มากๆ เลยละ มันมีเยอะไปหมด แถมภาพก็ยังสวยดี ดูเพลินตา แต่อย่างว่า มันก็แค่ของคลายเหงาชั่วคราว พอจบตอน ดิฉันต้องรอวันฉายครั้งต่อไป 

ดิฉันพยายามหางานอดิเรกใหม่ๆ ทำเช่น คอสเพลย์ เรียนแต่งหน้าเพิ่ม ออกกำลังกาย มันทำให้รู้สึกดีไม่ว่างจนเกินไป แต่ดิฉันรู้ดีว่า ลึกๆ แล้วดิฉันต้องการอะไรกันแน่ 

ดิฉันต้องการ คนรักใหม่ ยังไงละ 

อายุก็จะ 40 อยู่แล้วใครมันจะมาสนใจรุ่นป้าแบบเรากัน? 

แต่ถึงอย่างนั้น ดิฉันก็ยังคงมา..