อันตรายพิฆาตใจ

โปรยปราย 1 

"ท้องแล้วทำไมไม่บอก" 

เสียงนั้นแทบไม่เล็ดรอดริมฝีปาก เมื่อมือหยาบเคลื่อนไหวไปบนเอวคอดแผ่วเบา 

"ฉันเหลือหนี้สินติดค้างคุณเท่าไหร่คะ" 

"..." 

"ถ้าต้องยกเลิกสัญญาตอนนี้..." 

"ไปเอาเงินมาจากไหนล่ะ" 

"พราวเอาบ้านไปจำนอง ไม่ได้ไปแบมือขอผู้ชายที่ไหนอย่างที่คุณเข้าใจหรอกค่ะ" 

"พราวพิลาส!" 

"พราวคงยกลูกให้คุณไม่ได้" 

✿✿✿ 

โปรยปราย 2 

“บนโซฟาได้ไหม”

เขาเอ่ยเสียงกระเส่าซ่านปนหอบสั่น ทั้งที่พลิกตัวเองขึ้นคร่อมร่างเล็กเอาไว้ในท่าที่เตรียมพร้อมจะเข้าไปในกลีบเนื้อนาง มือใหญ่ประสานมือเล็กไว้แนบแน่น หน้าผากชนกันในพื้นที่คับแคบที่แทบจะกระดิกตัวไม่ได้เลย

“ย่ะ...อย่าเลยค่ะ”

หญิงสาวกระซิบเสียงสั่น ไม่มั่นใจว่าตัวเองจะต้านทานกับความวาบหวามได้มากแค่ไหน เพราะแค่นั่งแยกขาเรียวโดยมีเขาคุกเข่าคร่อมกลางร่างแล้วถูไถสะโพกขึ้นลงช้าๆ เธอก็เสียวซ่านจนจะขาดใจแล้ว

“ได้ไหมพราว...”

เรนาลโดอ้อนวอนกึ่งออเซาะอย่างไม่เคยทำมาก่อน... และแทบไม่รู้ตัวริมฝีปากอุ่นจัดก็กดลงบนเนินทรวงด้านซ้ายแล้วเริ่มขบเม้มเบาๆ

“นะ”

เขาอ้อนวอนอีกครั้ง... พร้อมกับเคลื่อนสะโพกนวดเน้นราวกับจะให้คนใต้ร่างเรียกร้อง หรือเร่งเร้าให้เขาทำอะไรสักอย่าง

“อื้อ”

“แค่รอบเดียวพอ สัญญา”

“แต่เราควรรีบนอน...” ทั้งที่วาบหวามจนแข้งขาสั่น หากแต่การรุกล้ำที่ดำเนินมาตลอดทั้งวันก็ทำให้หม่อมหลวงพราวพิลาสอดห่วงสุขภาพคนร้อนแรงไม่ได้ แล้วหลายวันที่ผ่านมาก็ทำให้เธอเดาได้ว่าเขาจะไม่มีวันฝืนใจหากเธอไม่ยินยอม

แต่เหมือนว่าครั้งนี้หญิงสาวจะเดาผิด!

“ไม่”

✿✿✿ 

โปรยปราย 3 

“ทำอะไรน่ะ!”

คนมองไม่เห็นเอ่ยถามด้วยเสียงขวางขุ่น พร้อมกับหันขวับไปตามเสียงร้อง “อุ๊ย!” เบาๆ ที่ดังขึ้นอย่างตกใจ

“ฉะ...ฉันแค่อยากรู้ว่าคุณมองไม่เห็นจริงหรือเปล่า” หญิงสาวที่ต้องมาเผชิญหน้ากับเรื่องราวอันบัดซบละล่ำละลักเสียงสั่น ก่อนจะต้องย่นคอลงด้วยความกลัว

“คิดว่าฉันแกล้งตาบอดหรือยังไง!”

ชายหนุ่มตวาดเสียงดังอย่างหงุดหงิด ใบหน้าแดงก่ำลามลงมาถึงลำคอ ถ้าเป็นไปได้เขาจะแล่นไปบีบคอพยาบาลคนใหม่ให้หักคามือซะเดี๋ยวนี้เลย

“ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้นเลยนะคะ ฉันแค่...”

“ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้ ฉันไล่เธอออก!”

“คุณไม่มีสิทธิ์มาไล่ฉันเหมือนหมูเหมือนหมาแบบนี้นะคะ ในเมื่อคนที่ให้ฉันมาดูแลคุณคือคุณท่าน ฉะนั้นคนที่มีสิทธิ์ไล่ฉันออกก็คือคุณท่านคนเดียวเท่านั้น”

“พราวพิลาส!”

เรนาลโดขบกรามแน่นอย่างฉุนจัด นึกหงุดหงิดงุ่นง่านจนอยากจะอาละวาดทุกอย่างให้พังราบเป็นหน้ากอง ผู้หญิงคนนี้กล้าดียังไงถึงได้มาต่อปากต่อคำกับเขา

“เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงได้กล้ามากวนประสาทฉัน อยากตายนักใช่ไหม”

✿✿✿ 

*อีบุ๊กมีขายที่ meb แล้วนะคะ 

* ห้ามคัดลอก หรือดัดแปลงเนื้อหาโดยเด็ดขาด สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์  

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจ กดหัวใจให้เค้าบ้างน้าทุกคน ^^ 

 ติดต่อผู้เขียน :  

FB : ศุภมาลย์ กิ่งเรียง ไลต์ 

Tiktok : ณัฐกานต์ (natthakan_writer)