email-icon Line-icon

อารตรีย์

21 เหมือนพายุจะสงบ

ชื่อตอน : 21 เหมือนพายุจะสงบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2564 14:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
21 เหมือนพายุจะสงบ
แบบอักษร

 

 

แสงแดดของเช้าวันใหม่สาดส่องเข้ามาภายในห้องนอนอันหรูหราของชานนท์

แสงแดดกระทบเปลือกตาคู่สวยของหญิงสาว แสงแดดแยงตาจนทำให้เธอต้องลุกขึ้นมาในยามเช้า

เธอใช้แขนข้างหนึ่งยันร่างกายให้ลุกขึ้นตอนนี้ปวดเมื่อยไปหมดทั้งตัวใบหน้าของแสนหวานซีเเซียวไร้สีเลือด

ริมฝีปากของเธอบวมเจอเนื่องจากถูกเขาจูบอย่างรุนแรงในเมื่อคืนที่ผ่านมา

ตามเนื้อตัว เต็มไปด้วยรอยแดงช้ำที่เขาฝังรอยเอาไว้ แสสหวานได้แต่มองเนื้อตัวตัวเองแล้วน้ำตาก็พลันไหลลงมา

เธอพลาดอีกแล้ว !! พลาดเป็นครั้งที่สองให้กับผู้ชายคนนี้ !! หญิงสาวรีบปาดน้ำตาที่แสดงให้เห็นถึงความอ่อนแอ

แสนหวานหย่อนขาลงจากเตียง แม้มันจะเจ็บปวดเหลือเกิน แต่เธอก็ต้องกล้ำกลืนฝืนทนมันไว้ หญิงสาวต้องการออกไปจากห้องนอนห้องนี้ให้เร็วที่สุดห้อง แห่งความทรงจำที่แสนจะเจ็บปวด

เมื่อเดินเข้าไปภายในห้องน้ำแสนหวานก็มองดูตัวเองอีกครั้งที่กระจกบานใหญ่ หญิงสาวกำมือแน่นด้วยความคับแค้นใจใจที่เค้าทำกระทำย่ำยีกับเธอราวกับว่าเธอไม่ใช่ภรรยาเขา ความนุ่มนวลซักนิดเค้าก็ไม่เคยจะมอบให้กับเธอเลยแม้แต่น้อย

แสนหวานก้าวขาเข้าไปที่ห้องอาบน้ำอย่างยากลำบาก หญิงสาวจัดการทำความสะอาดร่างกายของตัวเอง หญิงสาวถูไปที่ซอกคอและทุกที่ในเรือนร่างของตัวเองเพื่อหวังให้รอยที่ถูกเขากระทำให้มันจางหายไป แต่มันกลับไม่ช่วยอะไรเลย ในที่สุดหญิงสาวก็ปล่อยโหในห้องน้ำ

"ฮือ....ไอ้คนชั่ว....ไอ้คนเลว...ฮืออออ"

เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นปานจะขาดใจอยู่ในห้องน้ำ ส่วนชานนท์ก็นอนหลับพริ้มด้วยความสุขอยู่บนเตียงนอน ไม่รับรู้เลยว่าตอนนี้มีใครอีกคนกำลังร้องไห้อยู่ในห้องน้ำ

แสนหวานอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำเนิ่นนานจนในที่สุดหญิงสาวก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เธอมองไปที่เตียงนอนอันกว้างใหญ่ก็ยังคงมีร่างของชานนท์นอนอยู่แบบนั้นในท่าเดิม หญิงสาวรีบแต่งตัวใส่เสื้อผ้าแล้วหยิบกระเป๋าเดินทางออกจากห้องในทันทีเธอเก็บกระเป๋าไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วเพราะว่าวันนี้เธอจะต้องไปทำงานต่างจังหวัดกับเจ้านาย

แสนหวานแอบถอนหายใจ ดีแล้วที่เขายังไม่ตื่น เพราะเธอก็ไม่อยากเจอหน้าเค้าไม่อยากมองหน้าเขาและไม่อยากคุยกับเค้าเลย แสนหวานได้แต่ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"แสนหวานมาทานข้าวกับแม่ก่อนลูก"

คุณหญิงนวลฉวีบอกด้วยน้ำเสียงอันอบอุ่นและทรงพลัง

"คุณแม่คะ..วันนี้หนูขอตัวเลยนะคะพอดีวันนี้หนูรีบไปทำงานต่างจังหวัดกับเจ้านายค่ะ"

"ไปหลายวันเหรอลูกถึงได้มีกระเป๋าเดินทางไปด้วย "

"ต้องออกไปดูไซด์งานน่ะค่ะคุณแม่ ถ้าอย่างเร็วพรุ่งนี้ก็กลับค่ะ แต่ถ้าเสร็จไม่ทันก็น่าจะไม่เกิน 3-4 วันค่ะคุณแม่ คุณแม่ไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ "

แสนหวานถาม

"แม่จะไปว่าอะไรได้ล่ะจ๊ะ ในเมื่อเราตกลงกันแล้วนี่นาว่าตอนนี้แสนหวานยังไม่ตั้งท้องก็ทำงานไปเรื่อยเรื่อยก่อน แต่เมื่อแสนหวานตั้งท้องเมื่อไหร่ แสนหวานจะต้องออกมาเป็นแม่บ้านดูแลหลานของแม่และลูกของพี่นนท์ไงจ๊ะ แม่ไม่ลืมนะจ๊ะลูก ตอนนี้ให้แสนหวานทำงานอย่างเต็มที่เลย  ทำในสิ่งที่ตัวเองรักเถอะจ้ะ"

คุณหญิงนวลฉวีบอกกับแสนหวาน อย่างรักไข้และเอ็นดู

"ตกลงจะไม่กินข้าวกับแม่จริงๆเหรอลูก"

"ต้องขอโทษด้วยนะคะคุณแม่ หนูรีบไปค่ะ เดี๋ยวเจ้านายมารับที่หน้าประตูค่ะ"

"แม่บอกหลายครั้งแล้วนะให้มารับข้างในบ้านก็ได้ หนูไม่ต้องเดินออกไปรอที่หน้าบ้านก็ได้นิลูกแดดมันร้อน ให้เพื่อนมารับข้างในนี้ก็ได้"

คุณหญิงนวลฉวีอดต่อว่าแสนหวานไม่ได้ ทุกครั้งที่มีเพื่อนมารับที่บ้าน แสนหวานก็จะออกไปรอที่หน้าประตูบานใหญ่ไม่เคยให้เพื่อนได้เข้ามาภายในบ้านเลย

"ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ หนูเกรงใจคะ หนูไปแล้วนะคะ สวัสดีค่ะ"

แสนหวานบอกกับคุณหญิง ยกมือไหว้อย่างนอบน้อมก่อนที่จะเดินออกจากคฤหาสน์ไป

"รอนานไหมนาย "

แสนหวานถามเพื่อนชายคนสนิท

"ไม่นานเลย เราเพิ่งมาเมื่อตะกี้นี่เอง"

เจ้านายบอกกับแสนหวาน

"ถ้าวันนี้ไม่เสร็จก็อาจจะค้างหลายวันนิดนึงนะเจ้านายบอกอย่างเกรงใจและเค้าถามอยั่งเชิง แสนหวานด้วยว่าหญิงสาวอาจจะมีปัญหากับสามีหรือเปล่า ที่ต้องมาค้างนอกบ้านแบบนี้

"ไม่เป็นไรนาย เราไม่มีปัญหากี่วันก็ได้ ไปกันเถอะ "

แสนหวานบอกกับเจ้านายเพราะเธอไม่ต้องการให้เจ้านายจอดรถอยู่หน้าบ้านนานกว่านี้ ถ้าเกิดว่าคนใจร้ายที่รังแกเธอเมื่อคืนมาเห็นเข้าเค้าจะพาลโกรธเอาและมีเรื่องมีราวกันอีก แสนหวานได้แต่บอกให้เจ้านายรีบออกรถ

"ไปกันเถอะนายฉันหิวแล้ว"

แสนหวานแกล้งบอกออกไปทั้งที่ความเป็นจริงแล้วเธอไม่อยากกินอะไรทั้งนั้น แทบจะกินอะไรไม่ลงเลยด้วยซ้ำไป

"ดูเหมือนหวานไม่อยากอยู่บ้านหลังนี้เลยเนอะ"

เจ้านายแกล้งถาม

"ถ้าย้ายออกไปได้เราย้ายออกไปนานแล้ว ติดก็แต่คุณแม่ เป็นเพราะพระคุณของท่านเราเลยต้องอยู่บ้านหลังนี้"

แสนหวานพูดด้วยความขมขื่นในใจน้ำตาคลอ เจ้านายแอบจับสังเกตได้จึงไม่ถามอะไรต่อกลัวว่าเธอจะร้องไห้

"หวานอย่าลืมนะเธอยังมีเราอยู่ข้างข้างตรงนี้อีกคน เราเต็มใจช่วยเธอทุกอย่างอย่าลืมนะว่าเราคือเพื่อนอีกคนหนึ่งที่หวังดีและเราจะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอไม่แพ้คนอื่นเลยล่ะ"

เจ้านายพูดพร้อมกับจับข้อมือของแสนหวานเอาไว้ หญิงสาวรีบดึงมือกลับทันทีไม่ต้องการให้เจ้านายได้สัมผัสตัวเธอเลยไม่ว่าจะตรงไหนก็ตามเพราะเธอได้ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้หญิงที่แต่งงานมีสามีแล้ว

"เราขอโทษนะ"

เจ้านายเอ่ยขึ้นเมื่อแสนหวานดึงมือกลับ

"ไม่เป็นไรหรอกเราแค่ยังไม่พร้อมจะเปิดใจให้ใครและที่สำคัญที่สุดเราแต่งงานแล้วมีสามีแล้ว เราขอขอบคุณในความหวังดีของนายนะ เรารับรู้มันได้ด้วยตัวเอง รับรู้มาโดยตลอดขอบใจมาก ที่นายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเรา"

แสนหวานบอกกับเจ้านาย ทุกคำที่เธอพูดออกมาเจ้านายเองก็เจ็บปวดที่เขาและเธอเป็นได้เพียงแค่เพื่อนกัน มันมีแค่เส้นใยบางบางกั้นอยู่

"ถ้าคุณแม่บุญธรรมของแสนหวานไม่มีลูกชายก็คงจะดีกว่านี้เนอะ"

เจ้านายพูดขึ้น และยิ้มเหยียดให้แก่โชคชะตาของตัวเองที่ไม่สามารถฝ่ากำแพงรักเข้าไปหาแสนหวานได้ เขาพูดโดยไม่คิดอะไรมาก แต่คนฟังตอนนี้กลับปล่อยโฮร้องไห้ แสนหวานใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างของตัวเองปิดใบหน้าแล้วกลั้นสะอื้นเอาไว้

"ฮือๆๆๆๆ.... "

แสนหวานร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างไม่มีอายอีกต่อไป หญิงสาวไม่สามารถทนเก็บความรู้สึกนี้ไว้ได้อีกแล้ว เธอได้แต่ปล่อยโฮออกมาเพื่อระบายความอัดอันตันใจ

เจ้านายตกใจมากที่แสนหวานร้องไห้จึงหยุดรถจอดอยู่ข้างทางแล้วขว้าแสนหวานเข้ามากอด

"เฮ้ย... เธอเป็นอะไร...ร้องไห้ทำไม แสนหวานร้องไห้ทำไมถ้าเราพูดอะไรผิดไปเราขอโทษนะ"

"ฮือๆๆๆๆๆ.... "

หญิงสาวยังคงร้องไห้อยู่อย่างนั้น เจ้านายได้แต่กอดปลอบใจด้วยความเป็นห่วงแล้วลูบไปที่หลังของหญิงสาวเบาเบา แล้วตบหลังเป็นเชิงปลอบใจ แสนหวานขัดขืนเล็กน้อย เจ้านายเลยเอ่ยขึ้น

"เรากอดปลอบใจในฐานะเพื่อนไม่ได้คิดเป็นอย่างอื่น ร้องไห้มันออกมาเยอะเยอะนะถ้ามันจะทำให้เธอสบายใจขึ้น"

"ฮือๆๆๆๆๆ"

ตุ๊บๆๆๆๆ

เสียงกระจกรถของเจ้านายโดนทุบจากข้างนอก เมื่อได้ยินเสียงจึงหันไปตามเสียงทันที เจ้านายตกใจมากคนที่ทุบรถเค้าก็คือชานนท์นั่นเอง

"คุณนนท์ !! ... แสนหวานตกใจครางชื่อเขาออกมาเบาๆ

"แสนหวานรอในนี้นะเดี๋ยวเราจะเคลียร์กับเขาเอง" ... แสนหวานพยักหน้า

"เปิดเดี๋ยวนี้นะ ! เปิด !!

ชานนท์ตะโกนดังลั่นเจ้า นายจึงปลดล็อครถแล้วเดินลงไปหาชานนท์

สายตาของชานนท์ต่อว่าแสนหวานและเจ้านาย เค้าโกรธจนควันออกหู สายตาที่เขามองคนทั้งคู่ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อคนทั้งสองได้ในเวลานี้

"คุณกำลัง......

โครม !!

เจ้านายพูดได้แค่นี้ยังไม่ทันจะจบคำหมัดหนักหนักของชานนท์ก็ชกเปรี้ยงเข้าไปที่มุมปากของเจ้านาย ก่อนที่กำปั้นใหญ่ของชานนท์จะชกที่ปากของเจ้านายอีกไม่ยั้ง ทั้งสองคนกำลังจะวางมวยกัน แสนหวานตกใจจึงรีบลงจากรถแล้วมาห้ามคนทั้งคู่ไว้ในทันท่วงที

"หยุดนะคุณชานนท์ ! คุณทำอะไรของคุณ !

แสนหวานเข้ามาห้ามแล้วเธอก็ประคองเจ้านายเอาไว้ ซึ่งตอนนี้เค้าเลือดออกที่ปากและตามโหนกแก้มมีรอยช้ำเนื่องจากโดนชานนท์ชกเข้ามาหลายหมัด ภาพของแสนหวานที่ประคองเจ้านายทำให้ชานนท์ยิ่งเข้าใจผิดว่าผู้ชายคนแรกของหญิงสาวก็คือเจ้านาย ภาพที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ชานนท์เจ็บปวดมากมายเหลือเกินโดยที่เค้าเองก็ไม่รู้ตัว

"ก็จะกระทืบมันไงที่มันชอบมายุ่งกับเมียชาวบ้าน รักมันมากใช่ไหม รักมันมากใช่ไหมมมมมม !!!!

ชานนท์จ้องเขม็งไปที่เจ้านาย และเค้าส่งสายตาตัดพ้อต่อว่าทางสายตาให้กับหวานที่ตอนนี้เธอยืนเคียงข้างผู้ชายคนอื่นซึ่งไม่ใช่สามีตัวเอง

"คุณชานนท์อย่าคิดอะไรที่มันต่ำต่ำแบบนั้นเลยค่ะ ฉันกับเจ้านายไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด"

"หึ !! ไม่เป็นอย่างที่ฉันคิดอย่างนั้นน่ะเหรอ แล้วตะกี๊เธอกับมันทำอะไรกันในรถห๊าาาาา ตะกี้เธอทำอะไร เห็นทนโท่อยู่กับตา ยังมีหน้ามาบอกว่าไม่มีอะไร !!

ตะคอกถามด้วยความโมโห ภาพตรงหน้าที่เค้าเห็นเมื่อสักครู่ชายหนุ่มคิดไปไกลว่าผู้ชายคนแรกของแสนหวานก็คือเจ้านาย และหญิงสาวกำลังสารภาพกับเจ้านายว่าเมื่อคืนชานนท์ได้บังคับคืนใจเธอ หญิงสาวจึงร้องไห้แล้วกอดกันกับเจ้านาย ซึ่งความจริงแล้วมันไม่ใช่เลยด้วยอารมณ์หึงหวงตอนนี้ชานมกำลังหน้ามืดตามัวเข้าใจผิดยกใหญ่

"ผมควรจะถามคุณด้วยคุณนนท์ คุณทำอะไรให้แสนหวานต้องเจ็บปวดเหรอ ? ทำไมพอออกจากบ้านคุณแสสหวานต้องร้องไห้ด้วย ทำไมเธอถึงได้เสียใจถึงเพียงนี้ ปกติแสนหวาน เป็นคนร่าเริงคุยสนุกตลอดเลย ตั้งแต่เธอแต่งงานกับคุณเธอก็เปลี่ยนไป กลายเป็นผู้หญิงที่เงียบ ใครกันแน่ที่เป็นคนทำให้แสนหวานร้องไห้และเสียใจแบบนี้ !!

เจ้านายย้อนถาม ในทันที ด้วยความกรุ่นโกรธไม่แพ้กัน

"เรื่องของผัวเมียคนนอกอย่างมึงไม่ต้องมาแส่ ... มานี่เลยแม่ตัวดี "

ชานนท์กระชากแขนแสนหวานที่กำลังประคองเจ้านายอยู่ให้มายืนข้างตัวเองผู้เป็นสามีในทันที

ตุ๊บ !!

ชานนท์กระชากร่างบางมาปะทะอก

"ปล่อยค่ะคุณนนท์ !

"ไม่ปล่อย ! ทำไมฉันจะต้องปล่อยเธอด้วย ทีกับผู้ชายคนอื่นอยู่เฉยเฉยให้มันกอดอย่างนั้นน่ะเหรอ นี่มันในรถนะ แล้วนี่มันก็ตอนกลางวันด้วย รู้จักอายผีสางเสียบ้าง !

"คนอย่างฉันถ้าอยากขึ้นมาฉันไม่สนหรอกค่ะว่ามันจะอยู่ที่ไหน แล้วฉันก็ไม่สนใจผีสางเทวดาด้วย"

เมื่อพูดจบแสนหวานก็สะบัดมือชานนท์จนหลุด แล้วหญิงสาวก็ผลักอกเขาไปในทันทีจนชานนท์เซไป

เค้าตกใจมากกับคำพูดที่ออกมาจากปากของผู้เป็นภรรยาเค้าไม่คิดเลยว่าแสนหวานจะกล้าพูดแบบนี้กับเขา

"หึ !! พูดมาได้ไม่อายปาก เธอกล้ามากนะ แสนหวาน "

"ฉันก็เป็นแบบนี้ของฉันมาตั้งนานแล้ว แต่ที่ฉันยอมให้คุณกดขี่เป็นเพราะคุณแม่คนเดียว เพราะฉันสำนึกในบุญคุณของท่าน ฉันจึงยอมคุณไง แต่ต่อไปนี้ไม่มีอีกแล้วคุณชานนท์ ไม่มีวัน !! คุณกลับไปได้แล้วอย่ามาหาเรื่องพวกฉันเลยพวกฉันจะไปทำงานกัน"

"แน่ใจนะว่าจะไปทำงาน ไม่ได้ไปทำอย่างอื่นอย่างว่า"

"ถ้ายังงั้นมันก็แล้วแต่คุณจะคิดก็แล้วกันฉันจะไปทำงาน"

"ไปขึ้นรถฉันเดี๋ยวนี้เดี๋ยวฉันจะไปส่งที่ทำงาน"

"ขอบคุณค่ะ ! แต่ไม่จำเป็น ! ดิฉันไปกับเจ้านายจะสบายใจกว่า "..... หญิงสาวเชิดหน้ายังถือดี

"ที่เธอไม่อยากไปกับผัวตัวเองเนี่ยเป็นเพราะว่าเธอเบื่อฉันแล้วใช่มั้ย นี่ ฉันจะบอกอะไรแกให้เอาบุญนะไอ้หน้าจืด ฉันเป็นสามีที่แต่งงานถูกต้องตามกฎหมายของผู้หญิงคนนี้ ตลอดเวลาฉันคิดมาโดยตลอดว่าเธอจะบริสุทธิ์ เพราะเธอไม่เคยพาแฟนเข้าบ้านเลย แต่ฉันคิดผิดไปเธอมันไม่ใช่ผู้หญิงที่บริสุทธิ์เธอมันคือผู้หญิงที่เคยผ่านผู้ชายมาแล้ว เรื่องเมื่อคืนมันบอกได้ดีว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงเวอจิ้นแบบที่เธอแสดงให้แม่ฉันเห็นมาโดยตลอด เธอมันคือผู้หญิงแรด ผู้หญิงร่าน มั่วผู้ชายไม่เลือก เธอมันคือผู้หญิงหลายใจ !! แต่ฉันก็อดสงสัยไม่ได้นะว่าคุณกับเมียผมเนี่ยะแอบกินลับหลังผมรึเปล่า !! ... ชานนท์ยิ้มเยาะ

เพี้ยะ !!

แสนหวานตบเข้าไปที่ใบหน้าคมของชานนท์

"เลว ... คุณมันเลว....หลังจากที่ผู้ชายเค้านอนกับผู้หญิงเค้าพูดกันอย่างนี้น่ะเหรอ เมื่อคืนอย่าคิดนะว่าที่ฉันมีอะไรกับคุณเป็นเพราะว่าฉันเต็มใจ ที่ฉันต้องนอนกับคุณเป็นเพราะว่าคุณขืนใจฉันต่างหาก จำเอาไว้นะคุณชานนท์ถึงแม้เหลือผู้ชายคนเดียวในโลกคือคุณฉันก็จะไม่เอามาทำสามีเด็ดขาด !!

เมื่อได้ยินแบบนี้เจ้านายรู้สึกผิดหวังและเสียใจเป็นอย่างมากที่รู้ว่าแสนหวานได้ตกเป็นของชานนท์ทั้งนิตินัยและพฤตินัยแล้ว ชายหนุ่มรู้สึกหมดหวัง ท้อแท้และหดหู่ใจ

"ตอนนี้ฉันกำลังสงสัยอยู่ว่าผู้ชายคนแรกของเธอมันคือไอ้หน้าจืดคนนี้ใช่มั้ย ผู้ชายคนนี้ใช่มั้ยที่มันกำลังสวมเขาให้กับฉัน !!

ตุ๊บ โครม !!

เจ้านายชกชานนท์แล้วผลักให้เค้าล้มลงไปแล้วเจ้านายก็ขึ้นคล่อมแล้วชกชานนท์ต่ออีกหลายหมัดทันที

ทั้งสองคนสลับกันขึ้นคร่อมชกต่อยกันไปมา ตะลุมบอนอิลุงตรงหนังกันไปหมด แสนหวานได้แต่ตะโกนห้ามบอกให้ทุกคนหยุดแต่ก็เหมือนไม่มีใครฟังเธอเลย ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังโกรธโมโหหน้ามืดจนขาดสติ

ชานนท์พูดไม่ทันจะจบคำเจ้านายซึ่งกำลังบาดเจ็บอยู่ตอนนี้กำลังโกรธและโมโหเขาเป็นอย่างมากที่พูดจาดูถูกเหยียดหยามแสนหวานไม่ให้เกีรติเธอเลยแม้แต่น้อย

ส่วนชานนท์เองก็กำลังโกรธหน้ามืดที่รู้ว่าตัวเองไม่ใช่ผู้ชายคนแรกของภรรยาและยังเห็นเธอมากอดกับผู้ชายคนอื่นอยู่ในรถในที่ลับตาคนแบบนี้ ชานนท์อดคิดไม่ได้เลยว่าเจ้านายคือผู้ชายคนแรกของเธอ

กรี้ด...หยุด...หยุดได้แล้ว !!

แสนหวานพยายามห้ามยังไงก็ไม่มีใครฟังเธอเลยแม้แต่คนเดียวและที่ตรงนี้เป็นถนนเปลี่ยวซึ่งไม่มีคนสัญจร แสนหวานมองซ้ายมองขวา มองไปเห็นสายยางและก๊อกน้ำหญิงสาวจึงหยิบมันขึ้นมาแล้วเปิดน้ำจนสุดแล้วฉีดไปที่คนทั้งสองทันที

ซ่าาาาาาาาา

ทั้งชานนท์และเจ้านายตัวเปียกปอนด้วยน้ำประปาจากสายยางที่แสนหวานฉีดใส่ทั้งสองคน

พอกันได้รึยัง !!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว