email-icon

ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกของ ดินสอสี ค่ะ สวัสดีค่ะผู้อ่านทุกคนไรท์เป็นนักเขียนมือใหม่หรือที่เรียกว่ามือฝึกหัดนั้นเองถึงจะไม่ได้เขียนนิยายเก่งมากแต่ไรท์ก็จะพยายามเขียนให้มันออกมาดีสุดเท่าที่จะทำได้...ช่วยเป็นแรงสนับสนุนและให้กำลังใจกันด้วยนะคะ...แล้วไรท์ก็จะสร้างผลงานออกมาเรื่อยๆหวังว่าผู้อ่่านทุกคนจะชอบกันนะคะ...รักรีดทุกคนค่ะ...จากไรท์...

อย่าแตะเมียกู ผัวโหด ตอนที่ 3

ชื่อตอน : อย่าแตะเมียกู ผัวโหด ตอนที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2564 10:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อย่าแตะเมียกู ผัวโหด ตอนที่ 3
แบบอักษร

" เฮ้อ " พอมาถึงห้องก็ทิ้งตัวนอนลงบนเตียงพร้อมกับถอนหายใจออกมาทันที

 

วันนี้ผมจะได้งานไหมเนี่ย เริ่มหนักใจแล้วสิ

 

หลังจากที่ทิ้งตัวลงบนเตียงก็เผลอหลับไปอย่างไม่รู้ตัว แล้วก็ตื่นมาอีกทีตอนบ่ายสามตามที่นาฬิกาแขวนไว้ตรงผนังห้องบอก ผมเห็นว่าเวลายังเหลืออยู่เลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คดู เผื่อมีคนส่งข้อความหรือโทรมา แล้วก็มีจริงๆ มันขึ้นที่หน้าจอผมว่ามีหนึ่งสายที่ไม่ได้รับ แล้วสายนั้นก็คือเพื่อนของผมนั่นเอง ถ้าผมบอกแบบนี้ก็จะคิดออกทันที เพราะผมมีเพื่อนอยู่คนเดียวก็คือไอ้บลูนั้นและ ผมก็เลยกดโทรกลับไปหามันทันที

 

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด

 

แล้วไม่นานเพื่อนผมมันก็รับสาย

 

" ฮัลโหล " เสียงปลายสายพูดออกมา

 

" มึงโทรมาหากูมีอะไรหรอ พอดีเพิ่งตื่น " ผมบอกมันไป

 

" ก็จะโทรมาถาม ว่ามึงได้งานทำยัง " เสียงปลายสายพูดออกมา

 

" ยังเลยมึง ตอนนี้กูอยู่ห้อง กำลังจะออกไปอีกช่วงเย็นเนี่ย " ผมบอกมันไป

 

" มึงจะทำงานกลางคืนหรอ " เมื่อผมบอกไปแบบนั้น มันก็รู้ทันทีว่าผมจะไปทำงานช่วงกลางคืน เพราะว่าส่วนใหญ่แล้วร้านที่เปิดกลางคืน ก็จะเริ่มจัดร้านช่วงเย็นนี่แหละ

 

" ใช่ กูลองไปร้านอาหารมาแล้ว แต่ว่าเขาไม่รับกู ตอนนี้เลยเหลือแค่งานเวลากลางคืน " ผมบอกมันออกไปด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

 

" มึงมาทำงานร้านดอกไม้กับกูไหม งานที่มึงจะไปทำเนี่ยมันอันตรายไหมวะ กูเป็นห่วงมึง " มันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง

 

" เดี๋ยวกูลองไปสมัครดูก่อน ถ้าเขาไม่รับเดี๋ยวกูไปทำร้านดอกไม้กับมึงแล้วกัน กูไม่อยากไปเป็นภาระมึง " ผมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น ถ้าผมไปทำร้านดอกไม้กับมัน มันจะให้ผมทำอะไรบ้างล่ะ มีแต่จะให้นั่งอยู่เฉยๆสิไม่ว่า เพราะมันชอบเป็นห่วงผม แทบจะไม่ให้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ หยิบจับนั่นนี่นิดหน่อยก็กลัวผมเหนื่อย แทบจะเป็นแม่ผมได้อยู่แล้วตอนนี้ ผมเกรงใจมัน

 

" เออ ถ้ามึงไม่ได้จริงๆมึงมาทำงานกับกูนะ อย่าลืมที่กูบอกด้วย เข้าใจไหม " มันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง แล้วย้ำให้ผมรับปากกับมัน

 

" ครับๆ คุณแม่ ผมจะไม่ลืมเลยครับ แม้สักวินาทีเดียวก็จะไม่ลืม " ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่ล้อเลียนมันออกไป

 

" ให้มันได้อย่างนี้สิคุณลูก ดีมาก " แล้วมันก็ล่อผมกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ติดทะเล้น

 

" งั้นกูวางแล้วนะ จะไปอาบน้ำแล้ว บ๊ายบาย " ผมพูดทิ้งท้ายแล้วก็ตัดสายทันที

 

" วันนี้กูจะได้งานไหมเนี่ย " ผมพูดกับตัวเองขึ้นมาลอยๆอยู่คนเดียว

 

ตกเย็น

 

ตอนนี้นาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง บอกเวลาสี่โมงเย็นแล้ว ผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว กำลังจะออกจากห้อง หยิบของที่ต้องใช้ทุกอย่างใส่กระเป๋าแล้วเดินออกมาทันที

 

ผมรีบไปรอที่ป้ายรถเมล์ เพื่อที่จะขึ้นรถไปตรงปลายทาง

 

เวลาผ่านไปห้านาที รถเมย์ก็มาถึง ผมรีบขึ้นรถแล้วก็พบว่าข้างในเบียดกันมาก แต่ผมก็ต้องขึ้นรอบนี้อยู่ดี เดี๋ยวไปสาย เลือกไม่ได้เลยต้องพยายามเบียดเข้าไปจนตอนนี้ข้างในเบียดกันจนปลากระป๋อง

 

ใช้เวลาอยู่บนรถที่เบียดกันประมาณสิบนาที ตอนนี้ก็มาถึงแล้ว ดีนะมีป้ายที่ให้รถเมย์จอดได้อยู่ใกล้กับร้านที่ผมมาพอดี เดินแค่สิบก้าวก็มาถึงหน้าร้าน เป็นอะไรที่สะดวกมาก ผมอยากได้งานที่นี้แล้วสิ ขึ้นรถสายเดี่ยวก็มาถึง ประหยัดค่าใช้จ่ายไปอีก ไม่มีอะไรจะดีกว่านี้อีกแล้ว อ๋อ แล้วผมลืมบอกไปว่า ร้านนี้มีงานสองอย่างที่ผมเลือกมา ก็คือ งานเด็กเสิร์ฟ และงานอีกอย่างก็งานแต่งคอสเพลย์ที่ผมว่า ผมคิดว่าร้านนี้น่าจะรับผมนะ เพราะงานแบบนี้ต้องมีโอเมก้าในร้านบ้างและ คงไม่ให้อัลฟ่าหรือเบต้าไปเต้นอยู่บนเวทีหรอกใช่มั้ยละ แล้วไอ้งานเด็กเสิร์ฟผมคิดว่าเปอร์เซ็นต์ที่จะได้งานมีอยู่น้อยเลยละเนี่ย ส่วนมากก็คงให้เบต้า ไม่ก็อัลฟ่า แต่ก็ลองถามดูก่อนแล้วกัน ผมก็ไม่อยากทำงานที่โชว์เนื้อหนังเท่าไหร่หรอกนะ

 

ผมเดินเข้าไปในร้านแล้วตรงไปที่คนที่แต่งตัวดูเหมือนผู้จัดการ พอไปถึงก็ถามออกไปทันที

 

" สวัสดีครับ พอดีว่าผมมาสมัครงาน " ผมพูดออกไปแค่นั้นแล้วรอพี่เขาตอบกลับมา

 

" ขอเอกสารด้วยครับ " พี่เขาพูดออกมาพร้อมกับขอเอกสารที่ผมเตรียมมา ผมเลยยื่นเอกสารที่พึ่งเอาของมาจากกระเป๋าให้เขาไป

 

พี่เขาดูเอกสารไปสักพักเขาก็บอกให้ผมไปนั่งรอก่อน เดี๋ยวจะไปถามเจ้านายให้ แล้วเขาก็เดินหายไป

 

แล้วอยู่ดีๆก็มีเสียงพูดอยู่ข้างผม ผมเลยหันไปดู แล้วก็พบว่าเขาเข้ามาคุยกับผม

 

" นายมาสมัครงานหรอ " เสียงเรียบน่าฟังพูดขึ้นเป็นเชิงถาม

 

" ครับ ผมมาสมัครงาน " ผมตอบออกไปตามที่เขาถาม

 

" นายเป็นโอเมก้าใช่มั้ย " เขาถามผมออกมาพร้อมกับมองสำรวจผม

 

" ใช่ แล้วนายนะ เป็นเบต้าหรอ " ผมมองเขาอยู่พักนึงแล้ว เลยคิดว่าเขาน่าจะเป็นเบต้า

 

" ใช่ ผมเป็นเบต้า นายมาสมัครตำแหน่งอะไรหรอ " เขาถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ

 

ผมไม่ได้ตอบเขากลับไป แต่เป็นถามกลับไปแทน

 

" ร้านนี้มีโอเมก้าไหมครับ พอดีผมกลัวเขาไม่รับ " ผมถามออกไปด้วยความสงสัย

 

" มีสิ ร้านนี้มีหมดและ อัลฟ่า เบต้า โอเมก้า " เขาตอบออกมาด้วยน้ำเสียงเช่นเดิม

 

" แล้วโอเมก้าร้านนี้ เขาทำงานอะไรกันหรอครับ " พอได้โอกาสผมก็ถามต่อทันที

 

น้องจะได้งานอะไรกันนะ

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว