email-icon

ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกของ ดินสอสี ค่ะ สวัสดีค่ะผู้อ่านทุกคนไรท์เป็นนักเขียนมือใหม่หรือที่เรียกว่ามือฝึกหัดนั้นเองถึงจะไม่ได้เขียนนิยายเก่งมากแต่ไรท์ก็จะพยายามเขียนให้มันออกมาดีสุดเท่าที่จะทำได้...ช่วยเป็นแรงสนับสนุนและให้กำลังใจกันด้วยนะคะ...แล้วไรท์ก็จะสร้างผลงานออกมาเรื่อยๆหวังว่าผู้อ่่านทุกคนจะชอบกันนะคะ...รักรีดทุกคนค่ะ...จากไรท์...

อย่าแตะเมียกู ผัวโหด ตอนที่ 2

ชื่อตอน : อย่าแตะเมียกู ผัวโหด ตอนที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ค. 2564 18:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อย่าแตะเมียกู ผัวโหด ตอนที่ 2
แบบอักษร

ผมมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ ก็พบว่าเป็นเพื่อนของผมนั้นเองที่โทรมาหา ผมทำการกดรับสายแล้วพูดออกไป

 

 

" ว่าไง " 

 

 

" วันนี้มึงว่างไหมแป้ง " บลูเพื่อนจากปลายสายของผมถามผมขึ้นมา

 

 

"วันนี้กูว่าจะไปสมัครงาน กำลังจะไปอาบน้ำอยู่พอดี พึ่งตื่น " ผมตอบเพื่อนผมออกไปพร้อมกับบอกว่าตอนนี้ตัวเองทำอะไรอยู่ 

 

 

" มึงออกจากงานแล้วหรอ " เพื่อนผมถามออกมา

 

 

" ใช่ กูหมดความอดทนแล้วเลยออก " ผมตอบมันไป 

 

 

"ดีแล้วที่แกออก จะได้ไม่ต้องไปทนทุกข์กับผู้จัดการหื่นกามอยู่ทุกวัน กูยิ่งเป็นห่วงมึงด้วย แล้วคร่าวนี้มึงจะไปสมัครงานอะไรแป้ง " เพื่อนผมถามออกมาด้วยความเป็นห่วง สงสัยกลัวผมไปเจอผู้จัดการหื่นกามแบบเดิมอีก 

 

 

" กูดูไว้สามงาน เดี๋ยวกูจะลองไปสมัครดู ได้ไม่ได้เดี๋ยวกูมาบอกมึงคนแรกเลย " ผมบอกบลูเพื่อนรักของผมออกไป แล้วที่ผมบอกเพื่อนคนแรก เพราะผมอยู่ตัวคนเดียวมาตั้งแต่เด็ก ผมโตมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อกับแม่เป็นใคร แล้วมีพี่น้องไหม แต่ผมก็ไม่น้อยใจหรอก เพราะผมสามารถเลี้ยงดูตัวเองได้ แล้วก็มีคนไม่น้อยที่มีชีวิตแบบผม

 

 

" โอเค อย่าลืมมาบอกกูด้วย กูรอมึงอยู่นะ " มันไม่ลืมที่จะทวงว่าผมพูดอะไรไป 

 

 

" ไม่ลืมหรอก แล้วมึงโทรมามีอะไรเนี่ย ยังไม่เห็นพูดเลย " ผมถามมันออกไป เพราะมันโทรมาตอนแรกมันถามผมว่าว่างไหม 

 

 

" อ๋อ กูลืมไปเลย ฮ่าๆๆ " ผมพูดออกมาพร้อมกับหัวเราะอย่างพอใจที่ผมถาม 

 

 

" กูว่าจะชวนมึงมาเที่ยว และมาฉลองที่พึ่งจบไปไหนตัวเลยไง " มันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น เพราะปกติผมกับไอ้บลูก็ไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหนอยู่แล้ว 

 

 

" ตอนเย็นค่อยว่ากันอีกทีนะ ตอนนี้ผมสายแล้ว ขอไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน " ผมบอกบลูออกไปด้วยความเร่งรีบ 

 

 

" โอเค แล้วจะรอฟังข่าวดีนะ " พอมันพูดจบก็ตัดสายไปทันที 

 

 

เพราะมันวางสาย ผมก็รีบเข้าไปอาบน้ำแล้วแต่งตัวให้เสร็จทันที

 

 

ตอนนี้ก็เป็นเวลาแปดโมงครึ่งแล้วตอนนี้ผมอยู่บนรถโดยสารที่กำลังมุ่งหน้าไปจุดหมายแรกของผม นั่นก็คือร้านอาหารนั้นเอง ที่ผมมาร้านอาหารเป็นร้านแรก เพราะว่าร้านอาหารตอนนี้น่าจะเปิดแล้ว เพราะผมดูรายละเอียดการเปิดร้านมาเรียบร้อยแล้ว 

 

 

ใช้เวลาอยู่บนรถโดยสารไม่นาน ตอนนี้ก็มาถึงหน้าร้านอาหารเรียบร้อยแล้ว ลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อเป็นการผ่อนคลายแล้วก็เดินเข้าไปในร้านทันที 

 

 

ตอนนี้ผมเดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อที่จะถามเกี่ยวกับการรับพนักงานของร้าน พอผมมาถึงก็ถามออกไปทันที

 

 

" สวัสดีครับ พอดีว่าผมจะมาสอบถามเกี่ยวกับการรับพนักงาน พอดีผมไปเน็ตข้อมูลในเน็ตมาครับว่าร้านนี้กำลังเปิดรับพนักงาน " ผมถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อม

 

 

" ขอดูเอกสารด้วยค่ะ " พนักงานเขาไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ขอเอกสารที่จะมาสมัครงานไปทันที

 

 

" คุณเป็นโอเมก้าใช่ไหมคะ " เขาถามออกมาจากที่เห็นในเอกสารที่เตรียมมา

 

 

" ใช่ครับผมเป็นโอเมก้า " แล้วผมก็ตอบออกไปทันที

 

 

" พอดีว่าร้านเรารับแค่อัลฟ่าและเบต้าเท่านั้นนะคะ " พนักงานตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน เพื่อเป็นการปฏิเสธ

 

 

" แล้วพอมีตำแหน่งไหนที่ว่างบ้างไหมครับ ที่สามารถรับโอเมก้าเข้าทำงานได้ " ผมถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่ดูกังวล 

 

 

" ขอโทษด้วยนะคะ แต่ว่าร้านเราไม่รับโอเมก้าเลยค่ะ " เขาตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด 

 

 

" งั้นไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมากครับ " พอผมพูดแบบนั้นออกไป เขาก็ยื่นเอกสารคืนมาให้ทันที 

 

 

ผมเดินออกมาจากร้านด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก งานแรกผมปลิวไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แล้วงานอีกสองงานของผมที่ดูไว้ ร้านก็จะเริ่มจัดร้านช่วงเย็น ก็แปลว่าตอนนี้ผมว่าง ผมเดินมาเรื่อยๆก็มาเห็นร้านอาหารข้างทาง แล้วก็เพิ่งคิดได้ว่า ตัวเองยังไม่ทันจะกินข้าวเช้าเลย เลยเดินตรงไปที่รถเข็นที่แม่ค้ายืนอยู่ทันที แล้วทำการสั่งผัดกระเพราไข่ดาวหนึ่งจานแล้วมานั่งรอที่โต๊ะ แล้วก็คิดไปเรื่อยเปื่อย ตอนนี้ยาที่เหลือหนึ่งเม็ดก็กินไปเรียบร้อยแล้ว ที่ผมกินยาไว้ก็เพราะใกล้ถึงช่วงที่จะฮีทของผมแล้ว เลยต้องกินกันไว้ เพราะออกมาข้างนอกไม่ได้อยู่บ้าน มันอันตรายแล้วไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันจะมาเมื่อไหร่ บางทีมันก็มาไม่ตรงกับวันเดิมที่เคยมา คิดจะมาตอนไหนก็มาประมาณนั้นแหละ 

 

 

ไม่นานผัดกระเพราไข่ดาวก็มาวางอยู่ตรงหน้าเรียบร้อยแล้ว เลยหยุดคิดเรื่อยเปื่อยแล้วจัดการมันทันที 

 

 

พอกินเสร็จก็ขึ้นรถโดยสารแล้วตรงกลับห้องพักทันที เพราะอีกนานกว่าจะถึงตอนเย็น ไปนอนรออยู่ห้องยังดีกว่ามาร้อนอยู่ข้างนอกตั้งเยอะ 

 

 

" เฮ้อ " พอมาถึงห้องก็ทิ้งตัวนอนลงบนเตียงพร้อมกับถอนหายใจออกมาทันที 

 

 

วันนี้ผมจะได้งานไหมเนี่ย เริ่มหนักใจแล้วสิ 

 

 

วันนี้น้องจะได้งานไหมนะ ?

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว