facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) **ความแค้นที่ยังฝังใจในอดีตจะทำให้คนสองคนสลงเอยกันยังไง ไรท์ฝากติดตามกันด้วยนะจ้า ^^

ตอนที่ 1 : ไม่นะ...

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 : ไม่นะ...

คำค้น : #ได้เกียร์ #คือ #เมีย #กู #บาส #แปงค์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ม.ค. 2564 01:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 : ไม่นะ...
แบบอักษร

#แปงค์  

 

       เจ็บใจที่อยู่ๆ ผมก็ได้ผัวเป็นคนที่ผมเกลียดเฉยเลย ไอบาสมันเริ่มเปิดศึกกับผมก่อนเลยนะ หรือมันจะรู้แล้วว่าผมคือคนที่มันเคยดูถูกเอาไว้

 

        “หน้างอมาแต่เช้าเลยเพื่อนกู แล้วนั้นไปเอาเกียร์มาจากไหน สาวที่ไหนให้มึงมา?” ไอพีชทักผมก่อนเลย ถ้าเป็นสาวผมจะไม่ว่าสักคำเลย แต่นี้มันเป็นของของคนที่ผมเกลียดไง

 

        “ของหมา กูเอาไว้ห้อยคอหมา” เดี๋ยวผมจะเอากลับไปห้อยคอหมาที่บ้านแม่ง แต่ก็คิดถึงคำพูดของไอบาส ที่มันขู่ผมเอาไว้ >_< 

  

        “ของหมาแน่หรอ? แล้วทำไมมึงถึงได้หงุดหงิดขนาดนี้?” เสือกเรื่องของผมกันเก่ง อย่าได้ให้พวกมันรู้เชียวว่าเกียร์นี้เป็นของใคร

 

        “หมามันดื้อ” แถไปก่อนก็แล้วกัน เชื่อไม่เชื่อก็เรื่องของพวกมัน 

 

        “เจ็บไหมสีข้างของมึงอะ” ไอต้องที่เงียบฟังแขวะผมทันที 

  

        “ด่ากูเถอะ” ขี้เกียจเถียงกับพวกมันแล้วเหมือนกัน เหนื่อย แต่ถ้าจะให้ดีคงจะต้องหนีด้วยการขึ้นไปเรียนก่อนละ 

 

        “ด่าไปมึงก็ไม่เจ็บหรอก” พูดเหมือนผมไม่มีความรู้สึกอะไร 

 

         “กูก็คน มีเลือดเนื้อ มีหัวใจ” ผมไม่ใช่ผีดิบ 

 

         “อ้าวหรอ? มึงมีเลือดเนื้อ มีหัวใจกับเค้าด้วยหรอ?” กวนตีนแล้วไอปลาย ไม่มีก็ตายไหม

 

         “ถ้าไม่มีกูจะมายื่นอยู่ให้พวกมึงพูดแขวะกูอยู่แบบนี้หรอครับ?” นอกจากจะขี้เสือกกันแล้วพวกมันยังพูดแขวะกันเก่งอีกด้วย 

 

        “พวกกูดีใจด้วยที่มึงมีหัวใจ ที่ผ่านมาเห็นแต่ทำร้ายจิตใจของคนอื่น” เจ็บเลย ผมไม่ได้ทำสักหน่อย คนพวกนั้นเข้าหาผมเอง แล้วผมก็มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธเพราะผมยังไม่อยากยุ่งกับใคร มันไม่ใช่เป้าหมายของผม 

   

         “ไม่มีกูคงตายไปแล้ว”

 

         “ก็พวกกูถึงว่าไง พวกกูก็นึกว่ามึงมันตายด้านไปแล้ว” ผมยังไม่คิดจะสนใจใครต่างหาก ผมไม่ลืมว่าที่ผมกลับมาที่นี่เพราะอะไร 

 

         “มีหัวใจ มีความรู้สึก รักเป็น ชอบเป็น และเกลียดเป็นครับ” พูดเน้นๆ ให้พวกมันได้รู้ว่าผมไม่ได้เป็นเหมือนที่พวกมันคิด 

 

         “หึ ยินดีด้วยนะครับคุณแปงค์ ขึ้นเรียนกันเถอะพวกมึง ได้ยินข่าวดีที่สุดแล้ววันนี้ เพื่อนของพวกเรามันก็มีหัวใจกับเค้าแล้ว” เบื่อพวกมันจริงๆ แต่ถ้าไม่มีพวกมันชีวิตของผมก็คงจะขาดสีสันไปมาก 

 

         “ไอสัส!” ประชดผมเก่งกันเหลือเกิน 

 

         พอมันบอกให้ขึ้นเรียนก็ขึ้นเถอะครับจะได้จบๆ ไป แต่ที่จะไม่จบก็คือความแค้นของผมเนี่ยแหละ มันไม่มีทางจบง่ายๆ แน่นอน

 

      

 

 

         “เป็นอะไรไอแปงค์ มึงดูเหม่อๆ นะ” ผมคงจะแค้นไอบาสมันมากเกินไปเลยเผลอเหม่อจนเพื่อนสังเกตได้

 

        “ไม่เป็นอะไร กูแค่คิดเรื่องอะไรไปเรื่อยเปื่อย” ผมเลี่ยงที่จะตอบเพื่อน ผมไม่อยากให้พวกมันมารับรู้เรื่องราวอันแสนเจ็บปวดของผม แต่มันก็ต้องรู้แหละไอพวกนี้มันฉลาด

 

         “อย่าคิดมาก เดี๋ยวกูพาไปดูสาว” ดูสาวอีกละ ผมไม่ชอบสาวพวกมันก็รู้กันอยู่ ผมเลยปฏิเสธผู้หญิงที่เข้าหาผมทุกคน ไม่ใช่แค่ผู้หญิงนะครับ ผู้ชายผมก็ปฏิเสธ 

 

        “ไม่อะ กูอยากอยู่อย่างสงบ”

 

        “สงบของมึงคือการแก้แค้นหรอ?” มีเพื่อนรู้คนหนึ่งมันก็มักจะรู้กันทั้งกลุ่ม 

 

         “ไอพีช!” พูดมากนะมัน ผมอุตส่าห์จะไม่บอกไอพวกนี้แล้วนะ

 

         “แก้แค้นอะไรวะ?” นั้นไง เพื่อนที่เหลือหูตั้งเตรียมตัวเสือกกันเลยเชียว 

 

         ไอพีชหันมามองหน้าของผมทันที ผมก็ไม่อยากจะปิดบังพวกมันที่เหลือหรอกนะ แค่ไม่รู้จะเริ่มพูดยังไง ใจหนึ่งก็ไม่อยากให้พวกมันรู้ 

 

         “อยากเล่าก็เล่า” ผมพูดแบบนี้เท่านั้นแหละ พวกมันถึงกับจับเข่าคุยกันเลยครับ ไม่ต้องเรียนมันแล้ววันนี้ เรื่องของผมได้เข้าไปอยู่ในวิชาเรียนของพวกมันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว 

 

 

 

 

 

 

         “โคตรเชี่ยเลยอะไอแปงค์ กูว่ามึงอย่าเข้าไปยุ่งกับมันเลยนะ” ผมมาขนาดนี้แล้วไม่ยอมถอยง่ายๆ หรอก ผมทนเจ็บมานานขนาดนี้ 

 

        “กูมาถึงขนาดนี้แล้วกูไม่มีวันยอมถอยแน่” ผมตอบเพื่อนออกไปหนักแน่น พวกมันรู้ว่าผมเป็นคนตัดสินใจอะไรเด็ดขาดมากแค่ไหน

 

        “ระวังนะมึง แก้แค้นเค้ามากๆจะเจ็บเอง” แช่งผมอีกแล้วนะไอพวกนี้ ให้กำลังใจไม่มีอะ 

 

        “ให้กำลังใจกูหน่อยมันจะตายหรอ?” ผมจะงอนพวกมันแล้วนะ นี่ใครเป็นเพื่อนของพวกมันกันแน่ 

 

        “ไม่ตายหรอก แต่พวกกูแค่เป็นห่วงมึงนะไอแปงค์” เป็นห่วงผมแต่พวกมันขัดผมอะ

 

        “เออ! กูจะระวังตัวเอง” ผมคงพูดได้แค่นี้จริงๆ

 

        “ตามใจมึง แต่ถ้ามีปัญหาอะไรต้องรีบบอกพวกกูนะ พวกกูไม่อยากให้มึงเจอปัญหาคนเดียว” เพื่อนแท้จริงๆ ถึงแม้ปากจะห้ามแต่ก็คอยเป็นกำลังใจให้กันมาเสมอ

 

        “อืมขอบใจมากนะ” แล้วพวกมันก็เรียนรู้เรื่องของผมเสร็จ อาจารย์ปล่อยให้พักพอดีแหละครับ 

 

        “วันนี้อาจารย์สอนอะไรไปก็จำด้วยนะคะทุกคน เก็บเอาทบทวนอีกครั้ง ไม่ใช่มัวแต่จับกลุ่มคุยกัน” อาจารย์ว่าให้พวกมันชัดๆ เลย รวมถึงผมไปด้วยแน่ๆ 

   

         “ครับ/ค่ะ อาจารย์” 

 

         “ไปได้ค่ะ” วันนี้อาจารย์ไม่สั่งงานครับมันเป็นอะไรที่ดีมากเลย จะได้ไปกินข้าวแบบอร่อยๆ สักวันหนึ่งบ้าง 

 

         “ขอบคุณครับ/ขอบคุณค่ะ อาจารย์” ขอบคุณอาจารย์แล้วก็ไปหาอะไรลงท้องกันเลยครับ 

 

 

 

 

         “กูจะไปกินร้านโน้น” เดินมาถึงโรงอาหารได้ก็เอาก่อนเพื่อนเลยนะไอพีช เรื่องกินมันเร็วกว่าผม

 

        “กูก็จะไปร้านโน้น” แล้วแต่พวกมันเลยก็แล้วกัน ผมจะไปกินร้านเดิมของผม ผมอยากกินยำทะเลเปรี้ยวๆ 

 

         “จะไปซื้อร้านไหนก็ไปแล้วก็มาเจอกันตรงนี้” ว่าแล้วก็แยกย้ายกันไปซื้อข้าวของตัวเอง ทำไมมีแต่คนมองผมวะ ผมก็ไม่ได้ไปทำอะไรผิดมานะครับ 

 

          “ป้าครับเอายำเหมือนเดิมนะครับ” 

 

          “ผมเอาด้วยครับป้า” เสียงของใครวะ ทำไมมันคุ้นๆ จัง 

 

          “เชี่ย!! >_<“ 

 

          “ไม่ใช่เชี่ย! นี่ผ..อุ๊บ” ผมรีบเอามือปิดปากของไอบาส ก่อนที่มันจะพล่ามอะไรออกมามากว่านี้ 

 

         “หุบปาก! มึงมาได้ไง?” ผมไม่คิดว่ามันจะมาถึงที่นี่ได้ วิศวะคงจะใกล้แถวนี้มั้ง ห่างกันจนไม่คิดว่าจะเวียนมาเจอกันได้ 

 

         “เดินมา” กวนตีนผมละ 

 

         “กวนตีน!” เจอมันสองรอบแล้วนะนี่มันอะไรกัน บทจะเจอกันก็เจอกันได้ง่ายดาย แต่ดันทำอะไรมันไม่ได้เลย

 

         “กูไม่ได้กวนมึงนะ ก็กูเดินมาจริงๆ” ทำหน้าซื่อบอกผมมาอีก 

 

         “มึงจะเดินมาหรือจะเหาะมาก็เรื่องของมึงก็แล้วกัน แต่อย่ามายุ่งกับกู!” อุตส่าห์ไม่มีงานจะกินข้าวให้อร่อยสักหน่อย เจอหน้าของมันผมกินไม่ลงแล้ว 

 

        “ไม่ยุ่งได้ไง มึงเอาเกียร์ของกูไปแล้วก็เท่ากับกูเป็นของมึงแล้วนะ” ถามผมก่อนไหมว่าผมอยากให้มันเป็นของผมหรือเปล่า

 

        “มึงให้กูมาเอง กูเอาคืนให้มึงแล้ว” จะมาว่าผมไม่ได้นะผมไม่ยอมมันหรอก 

 

        “ก็กูอยากเป็นของมึง” หน้าด้านฉิบหาย ฉาบก้ใยอะไรหน้าของมัน

 

       “อยากเป็นของกูมึงทนได้หรอ?” แม่จะเอาให้วิ่งหางจุกตูดกลับคณะแทบไม่ทันเลยคอยดู 

 

        “ถ้ามึงทนกูได้ทำไมกูจะทนมึงไม่ได้” ท้าทาย ยังปากเก่งเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ

 

        “บอกตัวเองนะมึง กูขอตัว! ป้าครับเดี๋ยวผมเดินมาเอานะครับ” ผมขอไปตั้งหลักก่อนนะครับ มันมาแบบนี้ผมตั้งรับไม่ทัน ยังไม่ได้คิดแผนรองรับมันเร็วขนาดนี้ หิวข้าวก็หิวดันมีมารมารบกวนอีก  

 

        “เดินหนี” ยังอุตส่าห์เดินตามกูมาอีก ไอเวร! 

   

        “ใครหนีมึง?”

 

        “ไม่หนีแล้วทำไมมึงไม่ยืนรอ?” จะเอาให้ได้เลยใช่ไหม มันเรื่องของผมไหม มันอยากยืนรอก็ให้มันยืนรอไปดิ มันไม่เกี่ยวกับผมเลยสักนิด

 

         “กูเมื่อย! มึงมีปัญหาอะไรกับขาของกูไหม?” เดี๋ยวขาของผมมันจะได้ฟาดปากคนก็วันนี้แหละ 

 

         “ไม่มี ให้กูนวดให้ไหม?” ไอบาสมันบ้าหรือเปล่าเนี่ย ~_~ มาถามนวดให้กลางโรงอาหารแบบนี้

 

         “ไม่ต้อง! บอกกูมาว่ามึงต้องการอะไร?” ถามมันไปตรงๆ เลยดีกว่า ไม่อยากอ้อมค้อมให้เสียเวลา

 

         “ก็กูบอกแล้วว่ากูอยากเป็นของมึง” ทีเมื่อก่อนผมอยากเป็นของมัน มันยังไม่มีแม้แต่จะสนใจผมเลยด้วยซ้ำ แล้วตอนนี้ทำไมผมถึงจะต้องมาสนใจคนอย่างมันด้วย 

   

         “กูไม่ต้องการ” ผมพูดออกไปเสียงดัง

 

         “ใจร้ายจัง” ใครกันแน่ที่มันใจร้ายกับผมก่อน แล้วผมก็ไม่มีวันยอมให้อภัยมันง่ายๆ ด้วย 

 

         “รู้เอาไว้ก็ดี เลิกยุ่งกับกูแล้วเอาเกียร์ของมึงคืนไป” ผมพูดแล้วล้วงหยิบเกียร์ออกมายื่นคืนไปให้มัน 

 

         “ให้แล้วไม่รับคืน ถ้ามึงไม่เห็นค่าของมันก็ช่วยเก็บเอาไว้เฉยๆ ก็ได้” เหมือนด่าผมทางอ้อมอะคำพูดแบบนี้ 

 

          “ขอโทษนะ กูไม่อยากเก็บมันเอาไว้ให้รกห้องหรอก ไม่ใบ่ของสำคัญของกู” ผมพูดแบบนี้สายตาของมันที่มองมาที่ผมเหมือนตัดพ้อ

 

        “ไอแปงค์ใคร?” จนได้ ไอพวกนี้มันมาเห็นมันจนได้ 

 

        “กูไม่รู้จัก” ผมตอบเพื่อน

 

        “อ้าว! ไม่รู้จักได้ไง ก็กูเป็นเจ้าของเกียร์ที่มึงกำลังถืออยู่เนี่ย” +_+ อุตส่าห์บอกเพื่อนว่าของหมา หมดกัน มันทำให้ผมโดนเพื่อนมองแรง

 

        “ไอบาส!” 

 

        “ครับเมีย” มันจงใจจะพูดแบบนี้เพื่อยั่วโมโหผมใช่ไหม มันทำได้ ตอนนี้มันกำลังทำให้ผมโมโหสุดๆ เลยนะไอบาส 

 

        “ไอแปงค์! ไหนมึงบอกพวกกูว่าเกียร์นี่เป็นของหมาที่บ้านมึง?” ไอปลายก็ปากไวนะมัน 

 

        “กู...ก็กูจะเอาไปห้อยให้หมาที่บ้านอะ เจ้าของมันไม่เอาคืนแล้วหนิ เก็บไว้ก็รก!” แถอีกแล้วไอแปงค์เอ้ย เพื่อนผมแต่ละคนทำหน้าเหมือนจะด่าผมกันอะ 

 

         “กูให้มึง มึงก็ควรจะเก็บรักษาเอาไว้ให้ดีไหม?” ไม่ต้องมาทำหน้าดุใส่ผมเลย ผมไม่กลัวมันหรอก ก็เสือกให้ผมเอง ผมไม่ได้อยากได้สักหน่อย เพราะฉะนั้นผมจะทำอะไรกับเกียร์นี้มันก็เรื่องของผม

 

        “แต่กูไม่อยากได้! แล้วก็เลิกกวนกูสักทีกูจะไปเอายำ” ผมยังคงยืนยันคำเดิม

 

       “เดี๋ยวกูไปเอาให้ มึงนั่งรออยู่นี่แหละ” แลดูเป็นคนดี แต่เสันใจ!...ผมไม่แคร์

 

         “กูมีตีน!” 

 

         “อย่าดื้อ! เดี๋ยวกูเดินไปเอามาให้คนมันเริ่มจะเยอะแล้ว” ผมจะบ้าตาย มันว่าผมดื้อด้วยอะ ผมไม่ได้ดื้อนะ ไอพวกนี้ก็ยิ้มกันใหญ่เลย 

 

        “อยากจะเดินก็เชิญ!” ปล่อยแม่งเลย 

  

        “รออยู่นี่แหละ คนมันเยอะ” พูดย้ำผมแล้วก็เดินไป เพื่อนของผมมันรอเสือกเต็มที่แล้ว 

 

         “อะไรยังไง?” ทำตัวเป็นนักสืบกันทันที 

 

         “ก็ไม่อะไรยังไง” ผมตอบพวกมันกลับ 

 

         “ไม่ต้องหนีเลยมึง คนนี้หรอที่ทำให้มึงเจ็บ?” ตอกย้ำผมได้ดีมาก 

 

         “หล่อฉิบหายสัส! แถมยังเดินมาให้เพื่อนกูแก้แค้นได้ง่ายๆ เลยด้วย” มันง่ายเกินไปไงครับผมถึงได้กลัว 

 

         “กูว่ามันอาจจะจำมึงได้ไหมวะไอแปงค์” ผมเมื่อก่อนกับผมตอนนี้อย่างกับคนละคน แล้วบนโลกอันแสนจะกว้างใหญ่นี้มันคงจะไม่ได้มีคนที่ชื่อแปงค์อยู่แค่คนเดียวหรอกมั้ง 

 

         “ไม่มีทาง” คนอย่างมันไม่มีทางที่จะจำผมได้

 

         “มึงก็ดูต่อไปเรื่อยๆ ก็แล้วกัน แต่กูบอกเลยว่าหล่อสัส!” ไอปลายยังไม่หยุดชมไอบาสอีกนะ 

 

        “หล่อแต่นิสัยเลวกูก็ไม่เอานะครับ” 

 

        “ไม่เอาห่าอะไร เอาเกียร์ของเค้ามาแล้วเนี่ย” ไอต้องเงียบไม่พูดมาได้ตั้งนาน เสือกพูดขึ้นมาแบบนี้อีกแล้ว ตัวแรงเลยนะมัน พูดน้อยแต่ต่อยหนัก

 

        “กูไม่ได้อยากได้” ผมอุตส่าห์เอาคืนมันไปแล้ว ที่จริงผมไม่น่าไปเจอมันก่อนเลยด้วยซ้ำ ผิดแผนไปหมด 

 

         “ไม่ได้อยากได้ แต่ก็เก็บเอาไว้ตรงกระเป๋าข้างหัวใจเลยนะ” ถ้าจะสังเกตขนาดนี้ผมก็หมดคำจะเถียงละ ก็มันเก็บตรงนี้หยิบทิ้งง่ายกว่า

 

         “ไอสัส! ตกลงพวกมึงเป็นเพื่อนของใคร?” 

 

        “เพื่อนของมึง แต่ผัวของมึงกำลังเดินมาแล้ว” ดูปากไอต้องครับ 

 

        “ผัวพ่อง!” 

 

        “ตอนนี้ยัง แต่อีกหน่อยก็ไม่แน่นะมึง ไอนี่ดูจะตื้อมึงไม่เลิกนะ แล้วก็ไอนี่อีกเอาไปดู” ไอพีชมันเสือกไปเห็นอะไรอีกวะ ยื่นโทรศัพท์มาให้ผมดู

 

          [เพจโลกต้องรู้ : น้องแปงค์ นิเทศศาสตร์ของเจ๊ ปฏิเสธทุกคนที่เข้าหาเพราะมีตัวจริงแล้วนี่เอง (แนบรูป)]  

 

 

        3k Likes 221 comments 89 shares  

 

        ไม่น่าเชื่อว่าคนจะกดถูกใจรูปที่ผมรับเกียร์มาจากไอบาสมันเยอะขนาดนี้ แถมคอมเม้นแต่ละคอมเม้นก็..>_< ผมอยากจะบ้าตาย อยู่ดีๆ ก็ดังขึ้นมาเลยกู 

 

        “เป็นอะไร? ทำหน้าเหมือนเห็นผี” มึงมันไอผีร้าย

 

        “แหกตาดู” ผมยื่นโทรศัพท์ให้มันดูว่ามันกำลังทำให้ผมเดือดร้อน และอยู่ไม่ค่อยสงบสุขแล้ว 

 

        “ก็แค่รูป ตัวจริงนั่งอยู่นี่” ไม่ได้สำนึกอะไรเลย เพื่อนของผมก็เอาแต่ยิ้ม 

 

        “ฮิ้วๆ เพื่อนกูจะมีผัวทั้งทีได้ผัวหล่อเลยนะมึง ยินดีที่ได้รู้จักครับผัวเพื่อน” ไอต้องเอาก่อนเลยคราวนี้ 

 

        “ยินดีที่ได้รู้จักพวกมึง กูบาส” ~_~ แนะนำตัวเรียบร้อย 

 

         “กูต้อง ส่วนไอหล่อนี่ไอปลาย แล้วคนถัดไปก็ไอพีช” สงสัยผมจะโดนหักหลังแล้วมั้งงานนี้ เพื่อนของผมแต่ละคนมันรักผมกันมาก 

 

         “ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะพวกมึง เดี๋ยวว่างๆ ไปดื่มกัน เพื่อนกูกับพวกมึงน่าจะเข้ากันได้” บางทีผมก็อยากจะพูดนะว่าพวกมึงเข้ากันง่ายจริงๆ สนิทกับเร็วเหมือนเป็นญาติกันมาก่อน 

 

         “ยินดีโว้ย มึงนี่มาแรงนะไอบาส คนอื่นที่เข้าหาเพื่อนกูเพื่อนกูมันหักอกหมดเลย นี่มึงเอาเพื่อนของพวกกูอยู่ได้ยังไงวะ?” คงจะมองข้ามผมไปแล้วล่ะ นั่งแดกดีกว่า 

 

         “เอาไปกูให้” ไอบาสมันตักกุ้งในจานของมันมาให้ผมหมดเลย 

 

         “ไม่ต้อง! กูไม่อยากแดกของคนแปลกหน้า” 

 

         “แปลกหน้าอะไรนี่ผัว” @[email protected] สนุกปากของมันล่ะ 

 

         “ผัวพ่อง! เลิกกวนประสาทกูแล้วกลับไปคณะของมึงได้แล้ว ว่างหรือไง?” มากวนตีนผมอยู่ได้

 

         “เป็นห่วงกูหรอ?” มีคำไหนที่ผมพูดไหมว่าเป็นห่วงมัน 

 

         “กูไม่ได้พูด” 

 

         “แต่ที่มึงถามมันเหมือนเป็นห่วงกู” ไม่ตอบแม่งละ ให้ผมกินผมก็จะกินแม่งให้หมดเลย เป็นการกินข้าวที่ไม่อร่อยเลย  ความฝันที่จะกินแบบอร่อยๆ ของผมได้หลุดลอยไปแล้ว 

 

         “เอาไปอีกดิกูให้” ทุกอย่างที่ไอบาสมันทำคืออยู่ในสายตาของเพื่อนผมทั้งหมด เดี๋ยวผมได้ขาวแน่โดนพวกมันซัก 

 

        “กูไม่...”

 

        “เอาไป เดี๋ยวกูกินเส้นให้มึงเอง เราสองคนจะได้กินเส้นกัน” นี่มันคิดคำพูดนี้นานไหม *_* 

 

        “กูว่ามึงก็ดูเป็นคนดีนะไอบาส” ผมรู้ว่าไอปลายมันจะหลอกถามไอบาส 

 

        “กูเป็นคนดีกับแค่บางคน แล้วเพื่อนของมึงเป็นเมียของกู กูก็จะต้องดูแลเป็นพิเศษกว่าคนอื่นอยู่แล้ว” เห้อ...หมดคำจะพูด 

 

        “ประสาท!” เหมือนคนบ้าอะมัน 

 

       “ถึงกูจะประสาทแต่ก็ทำให้มึงขาดไม่ได้แน่นอน” เอาอีกแล้ว -_-

 

        “มั่นมาก!” เป็นผู้ชายที่มั่นใจสูงมาก ถ้ามันคิดว่ามันจะได้ใจของผมไปอีกครั้งก็มาลองดูกัน 

 

       “กูเชื่อว่ากูจะเอาชนะใจของมึงได้” ปล่อยให้มันมโนไปเถอะครับ ถ้ามันมั่นใจขนาดนี้แล้วผมจะพูดอะไรมันก็คงจะไม่สนใจอะไรแล้ว เพื่อนเวรพวกนี้ก็นะ ไม่เคยจะช่วยผมเลย 

 

        “ชอบวะ มึงนี่มันแน่จริงๆ ไอบาส แบบนี้ค่อยสมกับเป็นเขยนิเทศหน่อย” ผมต้องรีบกินแล้วรีบไปแล้ว ไม่ไหว อยู่ต่อะไม่ไหวแล้ว 

 

        “แต่กูอยากให้เพื่อนของพวกมึงชอบกูมากกว่าอะ “ ไม่วายกลับมาพูดหยอดผมอีกนะไอบาส 

 

        “ตราบใดที่มึงยังมีลมหายใจกูไม่มีวันให้อภัย...ไม่มีวันชอบมึงแน่นอน” เกือบหลุดแล้วผม

 

        “ไอแปงค์เกินไปแล้วนะมึง” ไอต้องพูดเตือนผม ผมเกือบตายเพราะผู้ชายอย่างมันนั้นแหละ

 

         “มันยังน้อยไป กูขอตัว” ผมพูดแล้วลุกขึ้นทันที ไม่สนใจใครแม่งแล้ว 

 

         

 

 

         “เดี๋ยว! มึงจะไปไหน?” ยังจะเสือกวิ่งตามผมมาอีก 

 

        “เรื่องของกู มึงจะตามกูมาทำไมอีก?” 

 

        “มึงเกลียดกูมากขนาดนี้เลยหรอ?” เข้ากระดูกดำ 

 

        “มาก มากกว่าที่มึงคิดอยู่ตอนนี้ก็แล้วกัน เพราะฉะนั้นเลิกยุ่งกับกู!” คำแรงๆ อะไรที่ผมพูดออกมาแล้วทำให้มันเจ็บปวดผมก็จะพูด

 

         “ได้! เมื่อกี้มึงพูดใช่ไหมว่าถ้ากูยังมีลมหายใจมึงจะไม่มีทางชอบกู?” มันก็ได้ยินที่ผมพูดนะ ผมไม่อยากพูดซ้ำ

 

          “ใช่!” 

 

         “ถ้างั้นก็ได้! กูจะตายให้มึงดู” อย่ามาขู่ผมให้ยากเลย แต่เดี๋ยวนะมันวิ่งไปทำอะไรตรงนั้น

 

         “เห้ย!! ไอบาส!” 

 

         “ตุ้ม!!!...” 

 

         “ไม่นะไอบาส!!!” 

 

         *********************************

       **ความแค้นครั้งนี้บาสจะสามารถเปลี่ยนมันเป็นความชอบหรือความรักได้หรือไม่นะ**  

ปล. บาสแกเล่นใหญ่มาก เจอกันวันเดียวเล่นจะเอาเค้าไปเป็นเมียแล้ว แถมยังประชดด้วยการทำแบบนี่อีก แล้วแปงค์ของไรท์จะทำยังไงล่ะทีนี้ #บาส #แปงค์ ไรท์ขอฝากคู่นี้อีกคู่เอาไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของรีดทุกคนด้วยนะจ้า /\ สนุกแน่นอน  

        **ยังไม่ได้แก้คำผิด** 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว