email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สถานที่พิเศษ

ชื่อตอน : สถานที่พิเศษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2564 10:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สถานที่พิเศษ
แบบอักษร

 

       ร่างบางขยับกาย ดวงตาเปิดขึ้นรับเเสงอาทิตย์ยามเช้า หลันผิงพลิกกายก่อนจะเจอบิดามารดานั่งอยู่ข้างๆ นางยิ้มบางๆ นัยต์ตาทอประกายยินดีที่เห็นทั้งสองไม่เป็นอะไร ต้องขอบคุณหนานเหยียนที่ส่งคนมาช่วยครอบครัวนาง เเล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ใด? ดวงตากลมโตมองรอบห้องเเต่ก็ไม่พบคนที่กำลังนึกถึง

 

    "มองหาท่านเเม่ทัพหรือ เขาเพิ่งกลับไปเมื่อรุ่งสางนี้เอง" ฮูหยินซู่พูดขึ้นพร้อมกับพยุงบุตรสาว

 

    "เเล้วท่านเเม่ทัพได้บอกหรือไม่เจ้าคะ ว่าไปไหน"

 

  "เห็นบอกมีธุรสำคัญต้องไปจัดการ เจ้าเพิ่งฟื้นทานน้ำเเกงนี่หน่อยเถอะเเม่เข้าครัวทำมาให้เจ้า ยังอุ่นๆอยู่เลย" ฮูหยินซู่รับถ้วยจากสาวใช้ก่อนจะคนน้ำเเกงตักขึ้นเป่า

 

  "เจ้าค่ะ" นางค่อยๆจิบน้ำเเกง พลางนึกหวนถึงเรื่องเมื่อคืน จำได้ว่านางกำลังจะถูกคนผู้หนึงสังหารเเต่หนานเหยียนมาช่วยไว้ทัน หลังจากนั้นนางก็ไม่ได้สติอีกเลยรู้ตัวอีกทีก็นอนอยู่ที่เรือนเสียเเล้ว

 

 

    "พ่อขอโทษที่ทำเจ้าเดือดร้อน" 

 

    เสียงทุ้มเจือความรู้สึกผิดดังขึ้น ที่เกือบทำให้บุตรสาวเป็นที่รักต้องตาย ดวงตาอบอุ่นมองบุตรสาวสลับกับฮูหยินตน 

 

 

    เรื่องมันเริ่มจากการที่เขาสั่งปลดขุนนางหลายคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องการฉ้อราษบังหลวง เสนาบดีกรมพระคลังหวง หรือหวงเค่อหม่าที่มีส่วนรู้เห็นกับพระสนมกุ้ยเฟย ถึงเเม้เขาจะรู้ว่าต้นตอเป็นใครเเต่ก็ยังไม่มีหลักฐานอยู่ดี เหตุการณ์เมื่อคืนคงหนีไม่พ้นพระสนมกุ้ยเฟยที่เป็นผู้ลงมือ หากไม่ได้ท่านเเม่ทัพช่วยไว้ก็ไม่รู้ว่าจะต้องมีกี่ชีวิตที่ต้องตาย ณ จวนเเห่งนี้ รวมถึงฮูหยินเเละบุตรสาวของเขาด้วย

 

       "ผิงเอ๋อร์ไม่โทษท่านพ่อเจ้าค่ะ อีกอย่างเรื่องนี้ก็ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเกิดขึ้น ท่านพ่อไม่ต้องรู้สึกผิดหรืออะไรเลยนะเจ้าคะ"

 

ดวงตาคู่งามมองใบหน้าผู้เป็นบิดา มือบางกุมมือผู้ให้กำเนิดตรงหน้าเเสดงสายตาเชื่อมั่น เพราะคนที่ต้องรู้สึกผิดไม่ใช่ท่านพ่อ เเต่เป็นคนชั่วพวกนั้น! ใบหน้างามเเดงก่ำอย่างโกรธเคือง 

 

อัครเสนาบดีซู่ลูบหัวบุตรสาวเบาๆ นางช้อนสายตาขึ้นมองมือหนาที่อยู่บนหัวนางก่อนจะโผเข้ากอดบิดาโดยไม่ทันตั้งตัว 'สิ่งร้ายๆจะมาพร้อมกับสิ่งดีๆเสมอ' นางเชื่ออย่างนั้น

 

"ท่านเเม่ทัพให้คนมาบอกว่า บ่ายนี้จะมารับคุณหนูที่จวนเจ้าค่ะ"

 

นางมองคนที่เพิ่งมาใหม่ก่อนจะพยักหน้าน้อยๆ ปากเล็กจิบน้ำเเกงต่อไม่สนสายตายสองคู่ที่กำลังมองมา ฮูหยินซู่มองบุตรสาวสลับกับสามีตนเเววตาสงสัยว่าผิงเอ๋อร์กับท่านเเม่ทัพสนิทกันถึงขั้นไหน ดูท่าจะมากกว่าที่นางคิด เห็นได้จากเรื่องเมื่อคืนที่เขาส่งคนมาช่วย ทั้งสองเดินออกมาคุยกันหน้าเรือนก่อนจะเดินจากไป

 

"จินจินเจ้าไปไหนมา" หลันผิงถามจินจินที่เช้านี้นางเพิ่งจะเห็นหน้า พลางชำเลืองมองจานที่มีขนมกุ้ยฮวาเกาหน้าตาน่ารับประทานอยู่ในมือ

 

 "บ่าวเข้าครัวไปทำขนมมาให้คุณเจ้าค่ะ" นางหลุบสายตามองพื้น วางขนมไว้ข้างๆคุณหนู ตาสองข้างเเดงเล็กน้อย 

 

 

"เดี๋ยวจินจิน" หลันผิงรั้งข้อมือสาวใช้ก่อนจะดึงตัวเข้ามาสวมกอด

 

"คุณ...หนู" คนที่ถูกสวมกอดเอ่ยเสียงสั่น น้ำตาพลันไหลไหล่สั่นน้อยๆอย่างห้ามไอยู่

 

"บะ...บ่าว ขอโทษเจ้าค่ะ เมื่อคืนบ่าวมันไม่ได้เรื่องปกป้องคุณหนูก็ไม่ได้" 

 

"บ่าวมันสมควรตาย!" นางผละกายออกก่อนจะคุกเข่า โขกหน้าผากหลายครั้ง

 

"เจ้าอย่าทำเเบบนี้! พอได้เเล้ว" หลันผิงบอกสาวใช้ที่เปรียบเหมือนน้องสาวที่กำลังคุกเข่า โขกหัวอยู่เบื้องหน้า ดวงตาฉายเเววตะหนก สองมือรีบพยุงคนตรงหน้าให้ลุกขึ้น นิ้วเรียวลูบรอยเเดงบนหน้าผากของสาวใช้คนสนิทอย่างเป็นห่วง 

 

 

"เจ้าอย่าทำเเบบนี้อีกรู้ไหม" เสียงใสเจือความห่วงใยบอกคนตรงหน้าที่ก้มหน้างุดไม่สบตา นางถอนหายใจเบาๆ เชยปลายคางจินจินให้สบตานาง 

 

"เจ้า...ค่ะ บ่าวจะไม่ทำเเบบนี้อีก" นางพูดเสียงเเผ่ว สบดวงตากลมโตตรงหน้า

 

 

หลันผิงหยิบจานขนมมาถือไว้ อีกมือจับจูงสาวใช้ตัวน้อยขี้เเงออกไปด้านนอก สองร่างนั่งลงหน้าเรือน นางหยิบขนมกุ้ยฮวาเกาที่เสียบด้วยไม้จิ้มน้ำเชื่อมดอกกุ้ยฮวาเเล้วยื่นให้คนข้างๆ

 

 "กลิ่นดี รสชาติดี หอมหวานยิ่ง!" นางเอ่ย จินจินสาวใช้ของนางถนัดทำขนมเป็นพิเศษ ดวงตาคู่งามมองขนมสีเหลืองทองที่เป็นขนมทานเล่นที่นางชอบ ไม่นึกว่าจินจินยังจะจำมันได้อยู่ รสชาติยังคงดีเหมือนเคย

 

 

 ใบหน้างามผลิยิ้ม ค่อยๆละเมียดละไมรสชาติเเสนหอมหวาน ข้างบนมีพุททราด้วย ทำจากข้าวเหนียวเเละดอกกุ้ยฮวา ด้านบนของขนมมีพุทราเเดงอบน้ำผึ้ง เวลากินต้องหั่นเป็นชิ้นเล็กๆเเล้วจิ้มน้ำเชื่อมดอกกุ้ยฮวา ทั้งหอม ทั้งหวาน

 

จินจินมองคุณหนูตนที่กินอย่างเอร็ดอร่อยก่อนจะยิ้มบางๆ กินขนมที่ตัวเองทำ ความเศร้าหมองที่มีพลันหายไป

 

ยามเว่ย (13:00-14:59)

รถม้าจวนเเม่ทัพจอดเทียบอยู่นอกจวน เป็นเวลา1เค่อ เเล้วที่ยังไม่เห็นร่างของคนที่มารับ ติงเซียงยืนรออย่างใจเย็น ไม่นานก็เห็นสตรีร่างบอบบางในชุดสีชมพูสดใส ข้างกายมีสาวใช้คนสนิทคอยติดตามมาด้วย เขายิ้มบางให้ทั้งสองที่กำลังเดินมา

 

หลันผิงมองเข้าไปในรถม้าเเต่ก็ไม่เจอร่างสูงที่คุ้นเคย ใบหน้าฉายเเววฉงนเเต่ก็ไม่ได้พูดอันใด เพียงเข้าไปคอยในรถม้า 

 

 

"ขออภัยเเม่นางจินจิน ท่านเเม่ทัพต้องการพบคุณหนู" เขาผายมือออก

 

 

"งั้นฝากเจ้าดูเเลคุณหนูของข้าด้วย" นางพยักหน้าเข้าใจ เพราะท่านเเม่ทัพคงต้องการความเป็นส่วนตัว

 

"คุณหนูเดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ" 

 

หลันผิงพยักหน้าให้สาวใช้คนสนิท หนานเหยียนคงมีอะไรสำคัญจะพูดกับนาง ติงเซียงถึงได้พูดเเบบนั้น นางเถิบกายไปทางฝั่งขวาของหน้าต่างด้วยความเคยชิน รถม้าเคลื่อนตัวออกโดยมีติงเซียงเป็นคนบังคับม้า 

 

"ติงเซียงเรากำลังจะไปที่ใด" นางยื่นหน้าออกไปเล็กน้อย เสียงใสเอ่ยถามเพราะเส้นทางนี้ไม่ได้ไปทางจวนหนานเหยียน

 

"สถานที่พิเศษขอรับ ท่านเเม่ทัพรออยู่ที่นั่นเเล้ว" เขาตอบยิ้มๆ

 

ขนตาเเพยาวกระพริบปริบๆ 'สถานที่พิเศษหรือ'  ก่อนจะเอาหน้ากลับเข้าไป 'ต้องเป็นสถานที่เเบบไหนกันนะ' 

 

 

'ตึง!' 

 

''หนานเหยียน!''

 

 กุ้ยเฟยทุบโต๊ะด้วยมือเปล่า ตะโกนอย่างเดือดดาล ใบหน้างามล้ำเต็มไปด้วยโทสะ นางจะจัดการครอบครัวนี้ได้อยู่เเล้ว เเต่บุรุษผู้นี้กับมาขัดขวางนาง 'ดูท่าข้าคงต้องหยุดเคลื่อนไหวก่อน มีหวังเเผนทุกอย่างได้พังหมด' 

 

"พระสนมทรงอย่าโกรธเคืองไปเลยเพคะ วันหลังเราค่อยส่งคนไปจัดการใหม่ก็ได้ บ่าวจะไปหาคนที่มีฝีมีมากกว่านี้มาจัดการเอง"

 

 นางกำนัลข้างกายพูดขึ้น เเววตาเต็มไปด้วยความชั่วร้าย ไม่ต่างอะไรกับกุ้ยเฟยในตอนนี้

 

"มันก็ต้องเป็นเเบบนั้นอยู่เเล้ว เอารายชื่อนั่นมาให้ข้า" นางค่อนข้างพอใจเป็นอย่างมากกับคำพูดเมื่อครู่ ดวงตาดอกท้อปรายตามองกระดาษในมือนางกำนัลคนสนิท ก่อนจะหยิบมาเปิดดู 

 

"เก็บมันไว้ให้ดี อย่าให้ใครได้มันไป" เสียงเข้มเอ่ยก่อนจะสั่งให้นางกำนัลออกไป ร่างระหงส์เอนกายลงบนเตียงกว้างปิดเปลือกตาลงขบคิดบางอย่าง

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว