ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 1.2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 290

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ย. 2562 21:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
1.2
แบบอักษร

ชายหนุ่มรูปงามได้เข้ามาในเรือนของมารดา เขายอบกายคำนับ  

“เซียวเย่เสวียน” ฮูหยินใหญ่ร้องดีใจที่บุตรชายคนโตกลับมา 

           “พี่ชายใหญ่!” คุณใหญ่และคุณหนูรองเรียกชื่อเขาพร้อมกัน พวกนางต่างดีใจที่พี่ชายกลับมาที่จวนเสียที เพราะเขาไปค่ายทหารทางชายแดนเหนือที่ติดกับแคว้นเหลียง 

           ฮูหยินใหญ่กอดบุตรชายอันเป็นที่รัก ห้าปีเต็มๆ ที่เขาไม่ได้กลับมาที่จวน 

           ใบหน้าเขาเหมือนบิดาเจ็ดส่วน คิ้วเข้ม ใบหน้าหนาใหญ่ ริมฝีปากหนา จมูกโด่งเป็นสัน บุตรชายของนางหล่อเหลือเกิน 

           “ข้าขออนุญาตท่านแม่ทัพลู่เจิงมาพักผ่อนขอรับ” ชายหนุ่มบอกมารดา 

           “พี่ชายใหญ่พักผ่อนที่จวนนานๆ นะเจ้าคะ จะได้พาข้าไปเที่ยว”  

           “น้องหญิงรองยังชอบเที่ยวเหมือนเดิมนะ” ชายหนุ่มมองดูคุณหนูรองโตขึ้นนิดหน่อย 

           “ข้าคิดถึงพี่ชายใหญ่” คุณหนูรองบอก 

           “พี่ชายใหญ่มาเหนื่อยๆ คงจะยังไม่ได้กินอะไรกระมัง ข้าจะให้คนไปเตรียมอาหารให้ท่านนะเจ้าคะ” คุณหนูใหญ่เอ่ยขึ้น 

           “ดีเหมือนกัน”  

 

           ภายในห้องโถงใหญ่ของเรือนไห่ถัง บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสุข ฮูหยินรองและฮูหยินสามมาร่วมรับประทานอาหารกลางวันด้วย 

           ชายหนุ่มมองอาหารรู้สึกว่าขาดไปอยู่สี่คนที่ไม่ได้มาร่วมรับประทานอาหารด้วย บิดานั้นไปราชการให้ฮ่องเต้ อีกหลายวันกว่าจะกลับมา มารดาเป็นคนบอกเขา 

           “แม่สาม น้องชายรองกับน้องชายสามล่ะขอรับ” เซียวเย่เสวียนเอ่ยถามฮูหยินสาม ต้วนอี๋เซียงมองคุณชายใหญ่แล้วยิ้มกล่าวว่า “น้องชายของเจ้ายังไม่กลับจากสำนักศึกษา”  

           “แม่สี่ไม่มารับประทานอาหารกับพวกเรารึขอรับ” คุณชายใหญ่ฉลาดเป็นกรดที่เลือกถามฮูหยินสามก่อนแล้วค่อยถามถึงฮูหยินสี่ 

           ฮูหยินสามมีสีหน้าลำบากใจ คุณชายใหญ่ก็น่าจะรู้ว่าฮูหยินใหญ่มิชอบฮูหยินสี่ยังเอ่ยถามอีก 

           “ข้าจะบอกให้ว่าฮูหยินสี่เสียชีวิตแล้วเมื่ออาทิตย์ก่อน” คุณหนูสามเซียวรุ่ยเซียงสอดปากขึ้นมาทันที ฮูหยินรองมองบุตรสาวไม่ได้ความคนนี้ เจ้าลูกโง่เขาไม่ได้ถามเจ้าจะสอดปากทำไม 

           ฮูหยินสี่เสียชีวิตแล้ว...!  

           “ท่านแม่...แล้วน้องหญิงสี่เล่า! ทำไมไม่เชิญนางมากินข้าวด้วยกันกับพวกเรา” ชายหนุ่มหันไปมองหน้าฮูหยินใหญ่ทันที 

 

เรือนหวงหลานดรุณีน้อยในชุดผ้าฝ้ายธรรมดาสีขาวแต่งตัวไม่ต่างจากสาวใช้ในจวน ทรงผมของนางนั้นเป็นทรงหยวนเป่า ม้วนกลมทั้งสองข้างดูทะมัดทะแมงน่ารัก หญิงสาวปลูกดอกไม้ ดอกเหมยกุ้ยที่มารดานั้นชอบ เซียวเฟิงเซียนรดน้ำมันตลอด 

           “คุณหนูกินข้าวเถอะเจ้าค่ะ” อาจิวตั้งโต๊ะอาหารเสร็จแล้วมาเรียกคุณหนูสี่ ดรุณีน้อยมองแปลงดอกเหมยกุ้ยสีแดงแล้วคิดถึงมารดาเหลือเกิน 

           สาวใช้นางหนึ่งเดินเข้ามาแล้วยอบกายคำนับเซียวเฟิงเซียน “เรียนคุณหนูสี่ ฮูหยินใหญ่ให้เชิญท่านไปที่เรือนเจ้าค่ะ” สาวใช้เอ่ยจบแล้วรีบเดินออกไป ยังไม่ทันที่เซียวเฟิงเซียนได้เอ่ยถาม สาวใช้นางนั้นก็เดินไปไกลแล้ว 

           นางและอาจิวรีบมาที่เรือนไห่ถังทันที 

           เซียวเฟิงเซียนเดินเข้ามาในห้องโถง ต่างตกตะลึงเมื่อได้พบกับใครคนหนึ่งที่จากกันไปนานแสนนาน เขาเพิ่งกลับมา หลังจากที่ไปอยู่ในค่ายทหารชายแดนเหนือ 

           พี่ชายใหญ่นั่นเอง มิน่าล่ะ ฮูหยินใหญ่ถึงได้เรียกนางมา 

           ฮูหยินใหญ่หมั่นไส้เซียวเฟิงเซียนจึงเอ่ยขึ้น “อยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่ไม่เคารพเสียมารยาท”  

           “ลูกผิดไปแล้วเจ้าค่ะ” นางยอบกายคำนับทุกคนในห้องโถง เซียวเย่เสวียนมองน้องสาวที่แต่งกายไม่ต่างจากสาวใช้ในจวนแล้วก็ต้องตกใจ นี่มันเกิดอะไรขึ้น เขาไม่อยู่แค่ห้าปีทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น 

           “ท่านแม่ ทำไมน้องสี่ถึงแต่งกายไม่ต่างจากสาวใช้” คำถามนี้ทำให้ทุกคนหยุดการกินลง  

           “เอ่อ…แม่ไม่ได้ใส่ใจนางนัก” ฮูหยินใหญ่บอกกับบุตรชาย 

           ฮูหยินทั้งสองคนไม่คิดว่าคุณชายใหญ่จะพูดกับมารดาแบบนี้ 

           ส่วนคุณหนูใหญ่ดีใจที่น้องชายพูดแบบนี้ มีแต่คุณหนูรองและคุณหนูสามไม่พอใจ พี่ชายใหญ่ทำไมต้องสนใจมันด้วย 

           “ต่อไปนี้ท่านก็ใส่ใจนางให้มากแล้วกัน” เขาละสายตาจากมารดาไปหาน้องหญิงสี่ นางยืนอย่างนอบน้อม 

           “เจ้านั่งลงแล้วกินข้าวเสียเถอะ” เซียวเฟิงเซียนนั่งลงข้างเซียวรุ่ยเซียง คุณหนูสามเบะปากทำสีหน้าไม่พอใจที่คุณหนูสี่นั่งลงข้างๆ 

           สิ่งที่คุณหนูสามทำไม่พ้นสายตาคุณชายใหญ่ จะกี่ปีน้องสามก็ยังรังเกียจน้องสี่ เซียวเฟิงเซียนมองอาหารตรงหน้า ช่างมีแต่ของอร่อยจริงๆ ผัดเต้าฮู้ใส่ไข่ เป็ดย่าง น้ำแกงงู น้ำแกงไก่ หมูหัน เรือนไห่ถังช่างได้กินของหรูเหลือเกิน ผิดกับเรือนของนางมีแต่ผักต้ม เมื่อมีโอกาสดรุณีน้อยจึงลงมือกินอย่างไม่สนใจผู้ใด 

           ทำให้ฮูหยินใหญ่จึงรังเกียจนางเข้าไปอีก ช่างไม่สำรวมเสียจริง 

           ในสายตาพี่ชายใหญ่น้องเล็กยังน่ารักเสมอ ถึงนางจะกินมูมมามไปเสียหน่อย 

           คุณหนูสามหมั่นไส้ 

           “อร่อยหรือไม่” ชายหนุ่มเอ่ยถามคุณหนูสี่  

ความคิดเห็น