facebook-icon

หากต้องการติดตามไรท์กดที่คำว่า Queen.P เลยค่ะ {เปิดPre-Order เรื่องนี้แล้วน้า} ไรท์ขอขอบคุณทุกๆแรงสนับสนุนและทุกๆคนที่ติดตามผลงานนะคะ *ตอนล่าสุดอ่านฟรี 2 วัน.ก่อนทำการติดเหรียญนะคะ*

ชื่อตอน : EP.02 กลับไทย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 145k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ต.ค. 2560 19:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.02 กลับไทย
แบบอักษร

EP.02 กลับไทย

ณ Wellington, New Zealand

[Paifon Talk]

สวัสดีคะ ฉันชื่อ ปลายฝน

ชื่อจริง : ปาณิสรา พัชรกานต์กุล เรียกสั้นๆว่า ฝน ก็ได้เพราะเพื่อนๆก็เรียกฉันแบบนั้น

ฉันพึ่งจะอายุ19 ปี เป็นลูกสาวคนเดียวของเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ ตอนนี้ฉันเรียนจบ Grade12 [ม.6] แล้วหละ และเรื่องมหาลัยฉันก็วาดฝันเอาไว้แล้วว่าฉันจะต้องเรียนคณะแพทย์ให้ได้

อ่อเกือบลืม..ฉันมีแฟนแล้วนะเขาชื่อ เวย์ เขาเป็นคนตัวสูง มีเรือนผมสีน้ำตาลเข้ม นัยตาของเขาเป็นสีครามน้ำทะเลชวนให้หลงไหลสุดๆเลยหละ

ฉันกับเวย์เราคบกันมาจะ3ปีแล้ว เราเจอกันตอนฉันมาเรียนที่นี่ใหม่ๆ เขาเป็นคนน่ารัก เขาดีกับฉันมากๆ Perfectไปซะทุกด้าน ทั้งกีฬา ทั้งเรียน แถมยังหล่อไม่แพ้ใครเลยด้วย

แต่ก็น่าเศร้าที่ฉันมาเรียนได้แค่2ปีเท่านั้น เวย์ก็ต้องกลับไปเรียนต่อที่ไทย แต่ถึงอย่างนั้นระยะทางไม่ใช่อุปสรรคสำหรับเราสองคนเลย เราก็ยังคุยยังติดต่อกันแทบทุกวัน ยังใส่ใจกันเหมือนเดิม

22:30น.

ตอนนี้ฤดูหนาว ที่นี่หนาวมากถึงแม้ฉันจะใส่เสื้อกันหนาวจะใส่ถุงเท้าถุงมือ เครื่องป้องกันฉันมีครบชุดแต่มันก็ไม่อาจต้านทานความหนาวเย็นจากข้างนอกนั่นได้เลย ให้ตายเถอะ

มันหนาวจนฉันต้องหอบหมอน หอบผ้าห่มมานอนข้างๆเตาผิงเพราะฉันหวังว่ามันจะช่วยทำให้ฉันอบอุ่นได้บ้าง ตอนนี้ฉันกำลังนอนซุกตัวอยู่ในผ้าห่มพลางเปิดโน๊ตบุ๊คดูหนังอยู่

มันเป็นmomentที่ฉันชอบมากเลยหละ แต่สักพักเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น พอฉันเหลือบไปมองปรากฏว่าไม่ใช่ใครที่ไหน คุณพ่อฉันเองหนะ

~เสียงโทรศัพท์เข้า~

" Hello!! คุณพ่ออออออออออ!! "

" ว่าไงลูกสาวพ่อ "

" คุณพ่อโทรหาฝนมีอะไรรึเปล่าคะ? "

ที่ฉันเอ่ยถามไปแบบนั้นเพราะปกติแล้วคุณพ่อไม่ค่อยจะโทรมาเองหรอกส่วนมากจะเป็นคุณแม่ที่โทรมาเป็นประจำ

แต่ฉันก็พอจะเข้าใจนะว่าคุณพ่อก็มีธุระเยอะไม่ค่อยจะว่างสักเท่าไหร่..แต่วันนี้มาแปลกมีการโทรมาเอง ฉันคิดในใจว่าต้องมีเรื่องสำคัญแน่ๆท่านถึงได้โทรมาดึกๆแบบนี้

" พ่อจะบอกว่า พ่อจองตั๋วกลับไทยให้หนูแล้วนะ บินพรุ่งนี้ "

" ห่ะ?! พรุ่งนี้เหรอคะ!! "

" ใช่ พรุ่งนี้ "

" เห้อ โอเคคะๆ...ขอบคุณนะคะคุณพ่อ "

คือฉันตกใจมากจู่ๆจะให้กลับก็กลับซะงั้น มันไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไรหรอกแต่ฉันไม่อยากจะนึกสภาพตัวเองในคืนนี้เลย

และไม่อยากจะนึกถึงข้าวของต่างๆนาๆที่กองกันเป็นภูเขาสักสองสามลูกเห็นจะได้ แล้วไหนจะกระเป๋ารองเท้าแบรนด์ต่างๆที่ฉันไปกว้านซื้อมาอีก ตายๆคืนนี้ฉันต้องเก็บกระเป๋าจนไม่ได้นอนแน่ๆอะ

ฉันพึมพำอยู่ในใจได้ไม่นานเสียงคุณพ่อก็ดังเล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์อีกครั้ง

" แล้วเรื่องเรียนวิศวะหนู... "

" เออออ คุณพ่อคะฝนว่าเรื่องนี้เราค่อยกลับไปคุยกันที่บ้านดีกว่านะ "

" ก็ได้ "

" โอเคคะ แค่นี้ก่อนนะคะเดี่ยวฝนไปเก็บของก่อน "

จากนั้นคุณพ่อก็วางสายไป

เมื่อกี้ที่ฉันต้องรีบพูดแทรกออกไปเพราะฉันไม่อยากให้เราคุยเรื่องเรียนมหาลัยกันตอนนี้ แต่ฉันว่าท่านก็คงรู้แหละว่าฉันพยายามเลี่ยงที่จะคุยเรื่องเรียนมหาลัยกับท่าน

เออ อันที่จริงฉันเลี่ยงที่จะคุยมาหลายครั้งแล้วหละ อยู่ที่นี่ฉันเรียนได้คะแนนอันดับต้นๆของ High School เลยนะ

ฉันอยากเรียนแพทย์มากๆ เพราะฉันรู้สึกภูมิใจและดีใจทุกครั้งที่ได้ช่วยเหลือคนที่กำลังเจ็บให้หายเจ็บได้...แต่อภิมหาความฝันของฉันก็ต้องมาสะดุด...

เพราะคุณพ่อที่น่ารักของฉันหนะสิ ทั้งกีดกันและพยายามคะยั้นคะยอจะให้ฉันเรียนวิศวะให้จงได้เลย

ท่านบอกว่าความรู้ทางด้านนี้มันจะเป็นประโยชน์กับธุรกิจอสังหาของท่านเมื่อฉันรับช่วงบริหารต่อยังไงหละ หื้อออ พ่อคะหนูอยากเป็นหมอออออ~ หนูอยากเป็นหมอออออ~



ณ สนามบินสุวรรณภูมิ , ประเทศไทย

22:35น.

เครื่องลงถึงไทยแล้วหละ ฉันกำลังเดินมาที่อาคารรอรับผู้โดยสารระหว่างประเทศ..ให้ตายเถอะฉันนั่งมา12ชม.เต็มๆตูดแทบไหม้แหนะ นึกว่าจะเป็นง่อยไปแล้วซะอีก

ระหว่างที่ฉันกำลังรอคนขับรถที่คุณพ่อส่งมารับ ก็นั่งคิดไปในใจว่าฉันจะไปเซอร์ไพร์ท เวย์ยังไงดี เค้าคงจะดีใจมากเลยหละที่ฉันกลับมาเพราะที่เราคุยกันเขาก็บ่นคิดถึงฉันทุกวัน เห้อ..ฉันคิดถึงเขาจัง

สักพักเสีงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ฉันรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันทีเพราะคิดว่าคุณพ่อคงจะโทรมา แต่พออ่านชื่อเท่านั้นแหละ

' My Love '

ปรากฏว่าไม่ใช่คุณพ่อแต่เป็น " เวย์ " ผู้ชายคนที่ฉันพึ่งบ่นคิดถึงไปเมื่อตะกี้นี้เอง แหมใจตรงกันจริงๆเลยนะเนี่ย เห็นแบบนั้นฉันก็ไม่รอช้ารีบกดรับสายเขาทันที

" ฮัลโหลลลลล เวย์เรากำลังคิดถึงอยู่พอดีเลย "

" ฮัลโหล ฝนเรานึกว่าฝนนอนแล้วซะอีก "

' เอ้ะ! เดียวนะทำไมกูต้องนอนด้วย? '


แต่ฉันต้องต้องดึงสติตัวเองกลับมาอีกครั้ง ฉันต้องคอยย้ำตัวเองว่าตอนนี้ต้องทำตัวเหมือนปกติเหมือนยังไม่ได้กลับไทย แหมฉันก็เกือบลืมไปว่าตอนนี้ที่ไทยสี่ทุ่มแต่ที่NZกำลังจะตีสี่

เวย์ยังไม่รู้ว่าฉันกลับมาถึงแล้ว และจะให้รู้ตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด เพราะถ้ารู้ก็ไม่เซอร์ไพร์ทหนะสิ คงต้องโกหกตีเนียนกันไปตามน้ำก่อน

" เรามัวดูหนังอะเลยดึกไปนิด แล้วนี่เวย์อยู่ไหนเหรอ? "

" อ่อ เรามาผับกับพวกไอ่วินมันอะ "

เวย์ชอบเที่ยวผับมากๆเลยหละ ยิ่งหลังๆมานี้ไปมันทุกวันคะไม่รู้มีอะไรให้เที่ยวนักหนา..แต่ใจจริงฉันเป็นห่วงเขานะกลัวเขาจะเมาแล้วเกิดอุบัติเหตุหนะสิ

แต่ฉันก็ไม่อยากห้ามให้มันดูน่ารำคาญ ไม่อยากกลายเป็นผู้หญิงจู้จี้ขี้บ่นในสาตาเขา แต่ก็พยายามเตือนๆไปทุกครั้งให้เขาดูแลตัวเอง เพราะคนที่เรารักทั้งคนใครอยากจะให้เจ็บตัวกันหละจริงมั้ย

" อ่าห้ะ อย่าเมามากหละเราเป็นห่วง ขับรถก็ระวังนะ "

" ครับผม ฝนนอนเถอะดึกแล้ว "

" อื่อ ฝันดีนะ "

" ครับ "

จากนั้น เวย์ก็วางสายไป เราก็คุยกันประมาณนี้แหละ ถ้าวันไหนว่างๆก็จะ video call กัน แต่เวย์ไม่ค่อยจะว่างนักหรอก คงยุ่งๆเรื่องเรียนหละมั้ง...ฉันวางสายจากเวย์ได้ไม่นานคนขับรถก็มาถึง

" สวัสดีครับคุณปลายฝน "

" :) "

" เชิญขึ้นรถได้เลยครับ คุณท่านสั่งให้ผมมารับคุณปลายฝนกลับบ้านครับ "

" คะ :) "

คนขับรถกล่าวทักทายฉันพลางอ้อมมาเปิดประตูให้ ฉันตอบสั้นๆและยิ้มเป็นการขอบคุณก่อนจะก้าวขึ้นไปบนรถ

ณ บ้านพัชรกานต์กุล

23:15น.

ระหว่างทางฉันก็ได้แต่นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูวิวรอบๆเมือง ทุกอย่างมันดูพัฒนาไปเยอะมากจากที่ฉันจำความได้

ไม่อยากจะเชื่อว่าระยะเวลาแค่สามปี มันสามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้เยอะขนาดนี้ ฉันได้แต่นั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเองอยู่นาน จนเสียงของคนขับรถดังขึ้นช่วยถึงฉันออกมาจากห้วงแห่งความคิดนั้น

" คุณปลายฝน ถึงบ้านแล้วครับ "

" อ่อ..อ่อคะ "

" เชิญครับ "

คนขับรถพูดขึ้น พลางเดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้ฉัน นี่ถ้าฉันไม่หลงตัวเองฉันคงคิดว่าคฤหาสน์หลังนี้เป็นพระราชวัง นายคนขับรถนี่เป็นองครักษ์ ส่วนฉันก็เป็นราชานี ฮ่าๆ

บางทีฉันคิดว่าฉันอยากจะเปิดประตูเองบ้างจะได้ไม่เสียเวลาให้นายคนขับรถอ้อมมาเปิดให้ ฉันครุ่นคิดอยู่เล็กน้อยก่อนจะเอ่ยกับคนขับรถไป

" ครั้งหน้าไม่ต้องเปิดประตูให้ฝนนะคะ ฝนอยากเปิดเองบ้าง5555 "

" ได้ทุกอย่างตามที่คุณปลายฝนสั่งครับ "

" :) "

คนขับรถพูดขึ้นก่อนจะก้มหัวให้ฉันเล็กน้อยและฉันก็ยิ้มเป็นการขอบคุณ ก่อนจะรีบสาวเท้าเขาบ้านไป..พอเข้ามาถึงก็เจอคุณพ่อกับคุณแม่ยืนรออยู่แล้วหละ

และไวกว่าความคิดฉันรีบพุ่งเขาไปกอดทั้งสองคนเอาไว้ อย่างแน่นเลยหละ หื้ออ ก็ฉันคิดถึงหนิ คิดถึงอ้อมกอดอุ่นๆที่ไม่ได้สัมผัสมา5ปีเต็มๆ

" โอ้ะ! ว่าไงลูกสาวกลับมาใหม่ๆกินอะไรมารึยัง "

" กลับมาสั้กที แม่คิดถึงหนูมากๆเลยนะ "

นี่คุณแม่ฉันเองแหละเป็นผู้หญิงที่เอาใจใส่ไปซะทุกเรื่องแม้แต่เรื่องเล็กน้อย คุณพ่อเคยบอกว่าฉันได้นิสัยนี้มาจากคุณแม่เต็มๆเลยหละ ท่านน่ารักและใจดีมากๆเลยนะ

" โอ้ยยย หนูคิดถึงคุณพ่อกับคุณแม่มากๆเลย..อ่อยังไม่ได้กินเลยคะคุณพ่อ หิวสุดๆ "

" อะ งั้นก็เข้าครัวไปกินข้าวก่อนไปลูก " อยากบอกว่าหนูรอคำนี้อยู่คะคุณพ่อที่น่ารัก เพราะตั้งแต่ขึ้นเครื่องยันลงเครื่องฉันยังไม่ได้กินอะไรเลยไง

" ป่ะ แม่ทำอาหารไว้เยอะมากของชอบลูกทั้งนั้น "

" ค่าาาา เออป้านวลคะฝนรบกวนเอากระเป๋าฝนไปเก็บที่ห้องด้วยด้วยนะคะ :) "

" ได้เลยจ้ะ คุณปลายฝน " ป้านวลตอบกลับมา พลางเตรียมหอบข้าวของขึ้นไปเก็บบนห้องให้ฉัน

ห้องอาหาร

" ฝน เรื่องเรียนหนะหนูคิดได้รึยัง? "

หลังจากฉันนั่งกินข้าวเงียบๆอยู่นาน คุณพ่อก็เปิดประเด็นพูด มันทำให้ฉันถึงกับกลืนข้าวไม่ลงคอเลยหละ นี่ฉันจะต้องสู้รบปรบมือกับคุณพ่อเรื่องเรียนอีกแล้วใช่มั้ยเนี่ย

" นั่นสิลูก " คุณแม่พูดเสริม อันที่จริงฉันก็อยากคุยให้มันรู้เรื่องไปเลยนะจะได้ไม่ต้องมาคอยหลบหรือเปลี่ยนเรื่องทุกครั้งที่เราคุยเรื่องนี้กัน

" เออออ คือ ฝนคิดไว้แล้วว่าจะเรียนแพทย์อะคะ คุณพ่อให้ฝนเรียนเถอะนะคะ น้าาาา " ฉันพูดพลางทำตาโตวิ้งๆอ้อนคุณพ่อด้วยเผื่อท่านจะใจอ่อน

นี่จะให้ฉันหมอบต่ำแล้วค่อยๆคลานเข้าไปกราบฉันก็ยอมนะขอแค่ได้เรียนหมอ แต่นั้นจริงๆเลย


" ...พ่อนึกไว้แล้วว่าฝนจะไม่ยอมเรียนวิศวะแน่ๆ พ่อเลยจัดการทุกอย่างให้แล้วหละ "

" เออ..คุณพ่อหมายความว่าไงคะ? " คุณพ่อที่เงียบอยู่นานก็พูดขึ้น เป็นประโยคที่ทำให้ฉัน งง มาก ​

" หมายความว่าพ่อทำเรื่องสมัครเรียนคณะวิศวะให้ลูกแล้วและดีคะแนนหนูสูงเลยไม่ยุ่งยากเท่าไหร่ อีก1อาทิตย์เปิดเทอม พร้อมไปเรียนได้เลย "

" ห้ะ!!!!!! คุณพ่ออออ~ ทำไมทำแบบนี้หละคะ? แล้วแบบนี้หนูจะเลือกไรได้อีกหละ ={}= "

ฉันช็อคมากกับคำตอบที่ได้รับ หัวใจฉันหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม ก็ฉันไม่คิดว่าคุณพ่อจะเล่นไม้แข็งหักดิบฉันแบบนี้หนิ ฉันจะทำยังไงดี หื้อออ~

" เอาเถอะลูก หนูเก่งอยู่แล้วยอมเรียนให้พ่อเค้าหน่อยนะคะลูก "

" .............. :( " คุณแม่พูดขึ้นปลอบใจ แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก หนูอยากเป็นหมอออ แม่เข้าใจมั้ยยยย!!

ฉันก้มหน้าก้มตาเงียบไปพักใหญ่ๆ จนคุณพ่อยื่นข้อเสนอราคาแพงที่ทำให้ฉันถึงกับตาลุกวาว


" ถ้ายอมไปเรียนดีๆไม่โวยวาย พ่อจะซื้อรถให้เห็นบอกว่อยากได้รถไม่ใช่เหรอ รุ่นอะไรนะพ่อ.... "

" Audi R8 Spyder สีขาวคะ!!!! "

ฉันรีบพูดแทรกไปทันที นี่มันเป็นข้อเสนอที่ทำให้ฉันปฏิเสธไม่ลงเลยหละ สมกับเป็นนักธุรกิจจริงๆ..แต่เดียวนะแล้วฉันพูดอะไรออกไปเนี่ยยย~ โอ้ยย

แล้วอนาคตหมอฉันหละต้องจบเพราะความบ้ารถของฉันเหรอ หื้ออ ชั่งมันเถอะไม่ได้เรียนหมอได้รถด็ยังดี เพราะขืนฉันไม่ยอมยังไงก็ต้อมยอมอยู่ดี

" แหมมมลูกสาวไวเชียวนะเรื่องนี้5555 "

" พ่อถือว่าหนูตกลงแล้วนะ งั้นพรุ่งนี้รอรับรถได้เลย :) "

" ขอบคุณนะค้าาาาาาาา ^ ^ " จากที่เครียดๆเรื่องเรียน ฉันก็ร่าเริงซะงั้นสงสัยจะดีใจ


ห้องนอนของปลายฝน

00:35น.

ฉันกลับมานอนคิดเรื่องเรียน เอาจริงๆแล้วฉันเรียนวิศวะก็ไม่เสียหายอะไร เพราะยังไงสุดท้ายก็ต้องรับช่วงธุรกิจต่อจากคุณพ่ออยู่ดี แต่มันจะเรียนหนักมั้ยนะ

หนักในที่นี้ไม่ได้หมายถึงการอ่านหนังสือการสอบหรอกนะเพราะถ้ามันแค่นั้นฉันไม่กลัวหรอก

แต่หนักที่ฉันหมายถึงคือการใช้แรงต่างหาก ให้ตายเถอะตัวฉันเล็กนิดเดียวจะไหวมั้ยเนี่ย...เห้อออ นอนเถอะนะฝนนะ ~

--------------------------------------------

จบแล้วน้า EP.02 เปิดตัวนางเอกค้า แต่เศร้าาานางเอกเรามีแฟนซะแล้วหื้อออ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว