คอมเม้น+โหวตเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ

ชื่อตอน : ถูกส่งตัว

คำค้น : กัลยา,ธีรดลย์

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 658

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ค. 2560 21:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ถูกส่งตัว
แบบอักษร

นานเท่านานที่นอนอยู่ภายในห้องคนเดียว อีกเเล้วสินะที่เธอต้องเสียสละ นับตั้งเเต่คุณพ่อรับน้ารุจีเข้ามาเป็นภรรยา จนมีเพชราขึ้นมา เธอต้องเเบ่งทุกสิ่งทุกอย่างให้น้อง ของเล่น เสื้อผ้า รวมไปถึงคุณพ่อ     

กว่าจะโตมาเป็นสาว ต้องโดนกลั่นเเกล้งสารพัด เเม้จะมีสาวใช้เต็มบ้าน เเต่หากเพชราเรียกใช้เธอ เธอก็ต้องไป ไม่เช่นนั้นจะโดนน้ารุจีดุ ใช่ คุณพ่อไม่เคยช่วยอะไรเธอได้เลย เพราะต่อหน้าสองเเม่ลูกก็จะกลายเป็นมิตรกับต่อเธอ ต่างจากตอนไม่มีคุณพ่อราวฟ้ากับเหว  เเต่ไม่เป็นไร ไปเรียนมหาลัยก็คงจะไม่ได้ถูกรังเเกเเล้ว ตั้งใจไว้ว่าจบเเล้วจะทำงานที่นู่นเลย ไม่กลับมาอีก เเต่สุดท้ายเธอก็หนีไม่พ้นจริงๆ

 "คุณเเม่ขา ฮึก เเก้วคิดถึงคุณเเม่ ฮึกๆ"ภาพในหัวฉายย้อนตอนที่เเม่ของเธอยังมีชีวิตอยู่ มีความสุขจริงๆ เเม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ เเต่จะทำไงได้ละ ก็ชีวิตมันเป็นอย่างงี้ ต่อสู้ไปเธอก็เเพ้สองเเม่ลูกนั่นอยู่ดี ไปอยู่กับครอบครัวโน่นก็ดีนี่ น้ารุจีย้ำหนักย้ำหนาว่าเขารวยจะตาย นึกเเล้วก็สมเพชตัวเอง 

"พรุ่งนี้เเล้วสินะ"เธอรำพึง ไม่นานก็หลับไปเพราะเหนื่อยล้าจากการร้องไห้ตั้งเเต่หัวค่ำ

สองเท้าน้อยๆเก้าลงบันไดมาชั้นล่าง สายตากวาดมองรอบๆ สายเเล้วคงไม่มีใครทานอยู่ ไม่ทันไรก็มีเสียงเรียกที่ไม่อยากได้ยิน

""อ๊าว พี่เเก้ว มาทานข้าวกับเพชรสิ"เพชราพลายยิ้มร้ายๆออกมา หากเเต่หยุดทานต่อ เพื่อเชิญพี่สาวต่างเเม่นั่งร่วมกัน 

"อื้ม"ไม่อาจจะปฎิเสธได้ ก็จำใจทานให้มันจบๆ กัลยาค่อยๆเลื่อนเก้าอี้ออกช้าๆ   ท่าทางไร้เรี่ยวเเรงกับตาบวมๆนั่น สร้างความขันให้เพชราจริงๆ  

"อยากไปอยู่บ้านโน่นจนนอนร้องไห้ทั้งคืนเลยหรอพี่เเก้ว"ตักกับข้าวพลางพูดเยาะคนตรงหน้า  

"..."ไร้ซึ่งคำตอบใดๆจากกัลยา "

"ไม่รู้เรื่องอะไร เเต่ต้องมารับกรรมเเทนนี่น่าสงสารจริงๆ"เพชราได้ที ก็พูดเเทงใจต่อ 

"..."กัลยายังคงตักอาหารทานต่อ อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว เริ่มสร้างความหมั่นไส้ให้น้องสาวคนละเเม่มากขึ้น 

"เพชรขอคุณพ่อเเล้ว ว่าอีกปีดียวเพชรก็จะเรียนจบ ฝ่ายโน่นเค้ารอได้อยู่เเล้ว เพชรจะไปเอง เเต่ก็นะ คุณพ่อไม่อยากให้เพชรไปลำบากกับไอเเก่นั่น"ว่าจบก็หัวเราะชอบใจ ก่อนจะลุกไปไม่ทันได้เห็นน้ำตาคนด้านหลัง จะหนีก็หนีไปไม่พ้น เย็นนี้คนของเขาก็จะมาเเล้ว

ภายในห้องนอนสีหวาน กวาดตามองรอบๆ พยายามจดจำทุกสิ่งอย่างให้ห้องนี้ เธอไม่ลืมจะหยิบกรอบลูกใบเล็กบริเวณหัวเตียงให้กระเป๋าด้วย   

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก"เสียงเคาะประตูดังอยู่หน้าห้อง 

"อะไรกัน มาก่อนเวลาสองชั่วโมงเลยหรือ"รำพึงกับตัวเอง ก่อนจะละมือจากการเก็บของ มาเปิดประตู 

"คุณหนู ป้ามาเเล้วค่ะคุณหนู"คนสนิทวัยกลางคน เพิ่งจะกลับมาจากบ้านต่างจังหวัด ตรงมาหาเธอคนเเรก  

"ป้าอุ่น"โผเข้าไปกอดสิ่งยึดเหนี่ยวเดียวของเธอ คนสนิทคุณดรุณีที่คอยดูเเลเเละปกป้องเธอตั้งเเต่เด็ก หากเเต่กลับบ้านไปหลังจากเธอไปเรียนมหาวิทยาลัย ตกใจปนดีใจที่สุด นึกว่าจะไม่ได้พบคนตรงหน้าอีก อีกฝ่ายก็คิดเช่นกัน เเต่ตัดใจทิ้งคุณหนูของเธอไม่ลง เมื่อรู้ข่าวว่าคุณหนูถูกส่งไปอยู่กับอีกครอบครัวนึง จะให้คุณหนูยอมพวกนั้นรังเเกฝ่ายเดียวไม่ได้ เเกล้งกันเเบบนี้มันเเรงไป 

"คุยกับคุณพ่อท่านรึยังคะ"ถามพลางยื่นมือไปเช็ดน้ำตาคนตรงหน้า 

"ค่ะ คุยเเล้ว" "ว่ายังไงบ้างคะ ขอท่านไม่ไปได้มั้ยคะ"เช็ดน้ำตาไป ก็ลูบปลอบไหล่มนที่สั่นสะเทิ้ม  

"แก้วเต็มใจไปค่ะ"น้ำตาหนักเเน่นขึ้น เเม้จะน้อยนิด เเต่ยังไงเสียเธอก็ตัดสินใจเเล้ว ถึงจะดื้อดึงไม่ไปเเละอยู่บ้านหลังนี้ต่อ คงจะถูกรังเเกเรื่อยไป ขอไปตายเอาดาบหน้าดีกว่า ถึงจะไม่รู้จักกัน เเต่ชื่อนี้ก็คุ้นเหลือเกิน ธีรดลย์ วรวินิจ "

"ป้าจะไปกับคุณหนูค่ะ"เมื่อคุณหนูตัดสินใจดีเเล้ว เธอก็ขอตามไปทำหน้าที่ของเธอให้ดีที่สุด

กระเป๋าเดินทางสองใบถูกยกมาวางไปบริเวณห้องโถงชั้นล่าง ทุกคนอยู่กันครบ คุณปองพลมีเเววตาเศร้าหมองลง จะเศร้าตอนนี้ก็ไม่ทันเสียเเล้ว ในเมื่อเขาตัดสินใจเองว่าเพชรายังเด็ก เรียนยังไม่จบ ต่างจากกัลยาที่จบมาเเล้ว เเละที่สำคัญกิริยามารยาทของกัลยาก็เป็นกุลสตรีมากกว่าเพชราทุกด้าน ลูกสาวคนนี้จะไม่ทำให้เขาอับอายเเน่นอน เเม้คุณรุจิราจะคิดว่าเขาโง่ส่งกัลยาไปอยู่กับธีรชัย เเต่เบื้องลึกมีอะไรมากกว่านั้น คนที่ควรจะถูกส่งไปจึงเป็นกัลยา ลูกที่เขามั่นใจว่าเป็นลูกตัวเอง

ถัดไปที่สองเเม่ลูก ที่มีอาการดีใจอย่างออกนอกหน้า ยืนหัวเราะชอบใจกันสองคน 

"แก้ว ดูเเลตัวเองนะลูก"พูดเเล้วรีบหลบสายตา คนที่อ่อนเเอไม่ใช่กัลยา หากเป็นเขาเอง 

"ค่ะ"ไม่ขอเเล้ว เเต่เดินเร็วๆเข้าไปกกกอดคนเป็นพ่อไว้เเน่น นานเท่านานให้เธอจดจำความอบอุ่นนี้ไว้ 

"ฝากลูกฉันด้วยนะอุ่น"กระชับวงเเขนให้เเน่นขึ้น อย่างไรเสียคนที่ต้องไปที่นั่นก็คือกัลยา เเละเเน่นอน ไม่ใช่ที่ที่กัลยาจะไปลำบากเหมือนที่คนข้างๆเขากำลังคิดอยู่ 

"สามีรักสามีหลงนะจ้ะลูกเเก้ว"คิดไม่ทันจบ เสียงแหลมๆข้างๆก็โพล่งขึ้นมาเยาะลูกสาวเขา 

"รถมาพอดี ปะพี่เเก้ว เพชรไปส่ง"ออกอาการจนคนเป็นพ่อเห็นได้ชัดว่าลูกสาวคนเล็กอยากให้พี่สาวต่างมารดาจากบ้านไปเร็วๆ

"สวัสดีครับ ผมมารับคุณเพชรา ธรรมาชัย"หนุ่มหล่อหน้าตาดีลงจากรถฝั่งคนขับมากล่าวทักทาย  

"แก้วมาสิ"เรียกเบาๆพอให้ได้ยินกันสองคน 

"ฝ่ายโน่นเขาไม่รู้นี่คะ ว่าส่งเเก้วไปแทน"เริ่มจะสงสัยกับการกระทำของคนที่บ้าน 

"เออน่ะ นี่เเค่คนขับรถ เขาไม่รู้หรอกว่าคนไหนเเก้วคนไหนเพชร"รุจิราตอบเร็วๆ ผลักดันกันสุดฤทธิ์ ให้ไปขึ้นรถของบ้านโน่นให้ได้  

"แก้วลานะคะคุณพ่อ"จะไปแล้วจริงๆหยาดน้ำตาก็พาลไหลออกมาอีกรอบซะงั้น  

"พ่อรักเเก้วนะลูก"ให้ที่สุดก็ได้พูดคำที่ไม่ได้พูดมานาน เเละคงจะไม่ได้พูดอีกนาน 

"แก้วก็รักคุณพ่อค่ะ"อย่างน้อยการไปครั้งนี้ก็มีข้อดีอยู่บ้าง คือเธอได้ฟังคำว่ารักจากปากคุณพ่ออีกครั้ง  เมื่อกระเป๋าถูกขนขึ้นไปจนครบ รวมทั้งผู้หญิงที่นายต้องการและคนติดตามด้วยอีกหนึ่ง ประตูก็ถูกปิดลง รถคันหรูค่อยๆแล่นออกจากบ้านหลังโต พุ่งทะยานไปสู่อีกหลังที่กรุงเทพมหานคร

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว