เหนือเวหา

ลมเย็นพัดเอื่อยๆ บนดาดฟ้าหอพัก เสียงเมืองด้านล่างเบาเหมือนอยู่ไกลออกไปอีกโลกหนึ่ง

เหนือยืนข้างเวหา เงยหน้ามองท้องฟ้าเหมือนกำลังหาคำตอบอะไรบางอย่าง ก่อนจะยิ้มออกมานิดๆ

“เวหา”

“หืม”

“กูมีอะไรจะบอกว่ะ”

เวหาหันมามอง สีหน้าปกติ เหมือนทุกครั้งที่เหนือเรียก

เหนือสูดหายใจลึก แต่ครั้งนี้ไม่ได้ดูฝืนเหมือนกำลังจะร้องไห้ กลับเหมือนคนที่ตัดสินใจได้แล้ว

“กูชอบมึงนะ”

เขาพูดออกมาตรงๆ เสียงไม่สั่น มีแค่ความจริงใจล้วนๆ

เวหานิ่งไปนิดหนึ่ง ไม่ได้ตกใจมาก แต่ก็ไม่ได้ตอบทันที

เหนือหัวเราะเบาๆ เหมือนช่วยผ่อนบรรยากาศ

“ไม่ต้องทำหน้าคิดเยอะขนาดนั้นก็ได้ กูไม่ได้จะบังคับมึงให้ชอบกูคืนซะหน่อย”

เวหาหลุดยิ้มออกมาเล็กๆ

“มึงนี่นะ...”

เหนือหันไปมองอีกฝ่าย สายตานุ่มลง

“กูแค่รู้สึกว่า ถ้าไม่พูด มันจะค้างอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ”

เขาหยุดไปนิด ก่อนพูดต่อช้าๆ

“แต่กูไม่ได้อยากเสียมึงไปนะ ถึงมึงจะไม่ได้คิดเหมือนกูก็เหอะ”

เวหามองเหนืออยู่นาน แววตาอ่อนลงอย่างชัดเจน

“กูไม่เคยคิดแบบนั้นจริงๆ นะ”

เขาพูดตรงๆ เหมือนเดิม

เหนือพยักหน้าเบาๆ

“อืม กูรู้ตั้งแต่แรกแล้ว”

ไม่มีความเงียบอึดอัด มีแค่ลมที่ยังพัดเหมือนเดิม

เวหาขยับเข้ามาใกล้ แล้วเอามือวางลงบนหัวเหนือเบาๆ

“แต่กูก็ไม่ได้อยากให้มึงหายไปไหนนะ”

น้ำเสียงเรียบ แต่หนักแน่นกว่าปกติ

เหนือยิ้มออกมา คราวนี้ดูโล่งขึ้นจริงๆ

“งั้นกูก็ขออยู่ข้างมึงแบบนี้ไปก่อนแล้วกัน”

“เออ อยู่ไปเถอะ” เวหาตอบยิ้มๆ “กูยังต้องมีมึงคอยช่วยทำโปรเจกต์อยู่นะ”

“ไอ้เหี้ย” เหนือหัวเราะ

บรรยากาศกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ลึกๆ แล้วมันเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ไม่ใช่ความรักที่ต้องครอบครอง

ไม่ใช่คำตอบที่ต้องชัดเจนในทันที

แค่การได้ยืนอยู่ข้างกัน

โดยที่ยังไม่ต้องเสียกันไป

สำหรับเหนือ...แค่นั้นก็พอแล้ว