กลิ่นกาแฟ กลิ่นราคี : เดียร์ ผู้หญิงที่อยากถูกรัก

ร้านกาแฟของปรานศรีหอมหวานเสมอในเวลากลางวัน 

กลิ่นกาแฟคั่วใหม่ แสงไฟอบอุ่น โต๊ะไม้สะอาดตา และรอยยิ้มของพนักงานสาวสวย ทำให้ที่นี่ดูเหมือนคาเฟ่ธรรมดาที่ใคร ๆ ก็แวะเข้ามาได้ 

แต่หลังร้านปิดสองทุ่ม ประตูบางบานจะถูกล็อก ไฟบางดวงจะถูกหรี่ลง และลูกค้าบางคนไม่ได้เข้ามาเพื่อดื่มกาแฟ 

เดียร์เติบโตขึ้นมาในร้านแห่งนี้ เธอไม่รู้ว่าพ่อแม่ของตัวเองเป็นใคร รู้เพียงว่าปรานศรีรับเธอมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เลี้ยงดูเธอเหมือนลูก ซื้อเสื้อผ้าสวย ๆ ให้ ส่งให้เรียน สอนให้ยิ้ม สอนให้สวย และสอนให้รู้ว่าผู้ชายชอบผู้หญิงแบบไหน 

เดียร์เคยคิดว่านั่นคือความรัก 

จนกระทั่งเริ่มรู้ว่า เต้ ที่ปรึกษาคนสนิทของปรานศรี คือคนที่เลือกเธอมาตั้งแต่เด็ก ไม่ใช่เพราะสงสาร 

แต่เพราะเห็นว่าเธอมีแววจะโตขึ้นเป็นผู้หญิงที่ขายได้ราคา 

ส่วนนีโอ มาเฟียผู้เป็นสามีของปรานศรี คือเงามืดที่คอยปกป้องร้านนี้ ทำให้ไม่มีใครกล้าแตะต้องอาณาจักรของผู้หญิงที่ใคร ๆ เรียกว่า “แม่” 

เดียร์สวย และเธอรู้ว่าตัวเองสวย 

เธอขี้เหงา เอาแต่ใจ ชอบให้ผู้ชายมอง ชอบให้ใครสักคนต้องการ เพราะทุกครั้งที่มีคนอยากได้เธอ เดียร์จะรู้สึกเหมือนตัวเองยังมีค่า 

เธอเข้าใจผิดมาตลอดว่า ความโหยหาอ้อมกอดคือความรักเข้าใจผิดว่าความอยากคือความผูกพันเข้าใจผิดว่าการมีใครสักคนอยู่บนเตียงข้าง ๆ 

จะทำให้หัวใจที่ว่างเปล่าของเธอเต็มขึ้นมาได้ แต่ยิ่งถูกต้องการมากเท่าไร เธอกลับยิ่งว่างเปล่ามากเท่านั้น 

เพราะในโลกของปรานศรี…ความรักมีราคาความสวยมีวันหมดอายุและผู้หญิงที่ถูกเลี้ยงไว้ในกรงสวยงาม 

อาจไม่มีสิทธิ์เลือกชีวิตของตัวเองตั้งแต่แรก 

นี่ไม่ใช่เรื่องของเจ้าชายที่มาช่วยหญิงสาวออกจากขุมนรก 

นี่คือเรื่องของเดียร์…ผู้หญิงที่ต้องเรียนรู้ว่า ก่อนจะร้องขอความรักจากใคร เธอต้องหัดรักใครให้เป็นก่อน 

และบางที คนแรกที่เดียร์ควรเรียนรู้จะรักให้เป็น…อาจไม่ใช่ผู้ชายคนไหน แต่เป็นตัวเธอเอง