พลอยชนก ก้าวเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ด้วยสถานะ “ภรรยาจำเป็น” นายแพทย์พายุภัค อย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งในทางกฎหมาย…และทางพฤตินัย
เจ้าบ่าวคือ นายแพทย์พายุภัค รัตนสิทธิ์พิพัฒน์ หรือ “หมอพายุ” สูตินรีแพทย์หนุ่มชื่อดัง ผู้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลของตระกูลชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาคมคาย แต่กลับเต็มไปด้วยความเย็นชาและนิ่งขรึม สมกับนิสัยที่ผู้คนต่างกล่าวขานว่าเป็นคนจริงจัง ไม่ค่อยยิ้ม และเข้าถึงยาก ส่วนเจ้าสาวคือ พลอยชนก พรสุวรรณ หรือ “น้ำผึ้ง” เด็กกำพร้าที่คุณหญิงดุจดาว มารดาของพายุ รับมาอุปการะตั้งแต่ยังเรียนไม่จบมัธยมต้น
“คงสมใจเธอแล้วสินะ...ที่หลอกล่อคุณแม่ให้บังคับฉันแต่งงานกับเธอได้”
“แต่ผึ้งอยากให้พี่รู้ไว้นะคะ ว่าผึ้งไม่เคยคิดจะใช้วิธีสกปรกบังคับพี่เลย” เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนพูดต่อ
“คุณท่านมีพระคุณกับผึ้งมาก ถ้าไม่มีท่านผึ้งคงไม่มีโอกาสได้เรียนหนังสือ ไม่มีบ้านอยู่” เสียงของหญิงสาวเริ่มสั่น
“วันที่คุณท่านขอให้ผึ้งแต่งงานกับพี่ ผึ้งปฏิเสธท่านไม่ลงจริง ๆ ค่ะ”
พายุค่อย ๆ เงยหน้ามองเธอเต็มตาเป็นครั้งแรก
“ผึ้งแค่อยากตอบแทนบุญคุณท่าน ผึ้งไม่เคยคิดจะเอาอะไรจากพี่เลย” ดวงตาคู่สวยแดงขึ้นช้า ๆ
“ผึ้งรู้ว่าพี่ไม่ได้รักผึ้ง แล้วผึ้งก็ไม่เคยคิดจะเรียกร้องให้พี่รักด้วย”
บรรยากาศภายในห้องเงียบลงทันที เสียงของพลอยชนกเบาราวกับกำลังจะขาดหาย
“แต่ทุกครั้งที่พี่มองผึ้งเหมือนเป็นคนผิด ผึ้งเสียใจจริง ๆ นะคะ” พายุชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าเริ่มเปลี่ยน
พลอยชนกรีบยกมือเช็ดน้ำตา ก่อนฝืนยิ้มบาง ๆ
“ถ้าวันหนึ่งพี่เจอคนที่พี่รักจริง ๆ ผึ้งยินดีถอยให้เสมอนะคะ”
ตลอดหลายคืนที่ผ่านมา พายุยังคงโหมกระหน่ำใส่เธอไม่ต่างจากชื่อของเขา ร่างสูงของคุณหมอหนุ่มมักแนบชิดเธอแทบทุกค่ำคืน ราวกับต้องการชดเชยเวลาที่ขาดหายไป น้ำผึ้งเองแม้จะเอียงอายกับความเร่าร้อนของเขาเพียงใด แต่หัวใจกลับอ่อนยวบทุกครั้งที่ได้เห็นแววตาอ่อนโยนคู่นั้นจ้องมองมา
บางวันที่พายุเข้าเวรดึก เขามักหาเหตุผลสารพัดให้น้ำผึ้งนำอาหารไปส่งถึงโรงพยาบาล
“อยากกินฝีมือเมีย” เป็นประโยคเดิมที่เขาใช้ด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่าแฝงรอยเจ้าเล่ห์ไว้จนเธอเขินทุกครั้ง และแน่นอน…น้ำผึ้งรู้ดีว่าคนที่หิวไม่ใช่อาหารในปิ่นโต หากแต่เป็นตัวเธอเสียมากกว่า
ทุกครั้งที่ไปส่งข้าว ไม่มีคืนไหนเลยที่เธอจะได้กลับบ้านเพียงลำพัง พายุจะรั้งตัวเธอไว้ในห้องพักแพทย์ กอดเธอแน่นราวกับกลัวว่าจะหายไป ก่อนสุดท้ายทั้งคู่จะกลับบ้านพร้อมกันในยามเช้า
แม้จะเหนื่อยจนแทบไม่มีแรงเดิน แต่น้ำผึ้งกลับพบว่าตัวเองมีความสุขอย่างประหลาดกับชีวิตแต่งงานที่ค่อย ๆ อบอุ่นขึ้นทุกวัน ยิ่งเมื่อกลับมาถึงบ้าน คุณหมอหนุ่มก็ยังไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ บางครั้งเขาดึงเธอมานั่งบนตักขณะอ่านเอกสาร บางครั้งก็ซบหน้าลงบนไหล่เล็กแล้วเอ่ยเสียงแผ่วว่าเหนื่อย ก่อนจะแอบหอมแก้มนุ่ม ๆ จนคนถูกแกล้งหน้าแดงไม่หยุด
ภาพของทั้งสองที่ดูสนิทสนมและเข้ากันได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้คุณหญิงดุจดาวมองด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข ในที่สุด…ลูกชายของเธอก็ยอมเปิดใจอีกครั้งและคนที่ยืนอยู่ข้างพายุก็คือเด็กสาวที่เธอรักเหมือนลูกแท้ ๆ มาตลอด หญิงสูงศักดิ์ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นพายุเดินผ่านห้องรับแขกพร้อมโอบเอวภรรยาสาวแนบชิดราวกับหวงนักหนา
บางที…บ้านหลังนี้อาจกลับมาอบอุ่นได้อีกครั้ง เพราะความรักของคนสองคน กำลังค่อย ๆ เติมเต็มหัวใจของกันและกันอย่างช้า ๆ แต่มั่นคง
ชีวิตที่เคยสงบสุขของน้ำผึ้งดำเนินไปอย่างเรียบง่าย ท่ามกลางความอบอุ่นของพายุที่ค่อย ๆ เติมเต็มหัวใจของเธอในทุกวัน จนหญิงสาวเผลอคิดไปว่า…บางทีความสุขนี้อาจอยู่กับเธอไปตลอด
แต่แล้ว วันหนึ่ง ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปอย่างไม่ทันตั้งตัว เมื่อรักครั้งเก่าที่เคยทิ้งเขาไปกลับมาทวงสัญญา
Guest
