"คุณเน็ต! นี่มันตีสองแล้วนะ!"
เจเจ คุณหมอหนุ่มผู้รักความสงบยืนกอดอกหน้าบึ้งตึง ย้ายมาคอนโดใหม่คิดว่าจะได้พักผ่อน แต่กลับต้องเจอ เน็ต ตำรวจหนุ่มสายมึนข้างห้องที่ขยันทำเสียงดัง แถมชอบเคาะห้องเขาผิดเวลาประจำ "อ้าวหมอ... ขอยืมพลาสเตอร์หน่อยได้ไหมครับ?" เน็ตยิ้มแห้ง ยื่นมือที่มีรอยเลือดซิบมาให้
จากความรำคาญ เจเจมองว่าเน็ตคือตัวทำลายความสงบ แต่พอเวลาผ่านไป หมอหนุ่มเริ่มชินกับการโดนเคาะห้อง ทว่าพักหลังเน็ตชอบหอบแผลฟกช้ำจากการไปฟัดกับคนร้ายมาให้เขาทำแผลให้บ่อยๆ จากที่เคยจะด่า เจเจกลับกลืนคำพูดลงคอเมื่อเห็นรอยเลือดและแววตาอิดโรย ความรำคาญแปรเปลี่ยนเป็นความห่วงใย ทุกครั้งที่เช็ดแผล สายตาคมคายที่จ้องมาอย่างกวนๆ กลับทำให้หัวใจคุณหมอเต้นผิดจังหวะ
คืนหนึ่ง เน็ตลากสังขารสะบักสะบอมกลับมาพร้อมแผลฉกรรจ์ เจเจทำแผลให้ด้วยมือที่สั่นเทา ความผูกพันที่ก่อตัวทำให้เขาไม่อาจทนเห็นอีกฝ่ายเจ็บตัวได้อีก
"ฟังนะเน็ต" เจเจพูดเสียงเฉียบ "ต่อไปนี้ผมมีกฎเหล็ก ห้ามกลับมาสภาพสะบักสะบอมแบบนี้อีก ไม่งั้นจะโดนดุ!"
เน็ตอมยิ้มตาปรือมองคุณหมอหน้าดุ ก่อนกระซิบตอบ "รับทราบครับ... งั้นถ้าไม่เจ็บกลับมา ขอเปลี่ยนเป็นมาเคาะห้องกอดแทนได้ไหมครับ?"
