บังเอิญนับสอง

สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ “บังเอิญ” หรือชื่อที่เพื่อน ๆ มักเรียกกันติดปากว่า “เอิน”

ตอนนี้ฉันกำลังก้าวเข้าสู่ปีสุดท้ายของปวช. ช่วงเวลาที่ทุกอย่างดูเหมือนจะเริ่มจริงจังขึ้นทีละนิด ทั้งเรื่องเรียน เรื่องอนาคต รวมถึงความสัมพันธ์ของผู้คนรอบตัว

ส่วนตัวฉันเองก็ไม่ได้มีอะไรโดดเด่น หน้าตาธรรมดา ไม่ได้สวยสะดุดตาเหมือนใครเขา เป็นประเภทที่เดินผ่านคนเป็นร้อย ก็คงไม่มีใครหันกลับมามองซ้ำ

แต่แปลกดีนะ ทั้งที่ฉันธรรมดาขนาดนี้ กลับมีคนรู้จักอยู่ไม่น้อย คงเป็นเพราะเพื่อนสนิทของฉันสองคนนั้น ที่บังเอิญเป็นถึงเฟรชชี่ชื่อดังของวิทยาลัย

ฉันอดหัวเราะเบา ๆ กับความจริงข้อนั้นไม่ได้ เพราะเอาเข้าจริง คนส่วนใหญ่ที่เข้าหาฉันก็มักเริ่มต้นจากพวกมันเสมอ จนบางครั้งฉันก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าวันหนึ่งไม่มีพวกมันอยู่ข้าง ๆ

บังเอิญคนนี้…อาจเป็นเพียงแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ที่กลืนหายไปในฝูงชนได้ง่ายพอ ๆ กับหน้าตาของตัวเอง

ฉันเคยคิดแบบนั้นมาตลอด

จนกระทั่งวันหนึ่ง มีใครบางคนเดินเข้ามาในชีวิต คนที่ทำให้ฉันเริ่มรู้ว่า ต่อให้เป็นคนธรรมดาแค่ไหน

ฉันเองก็สามารถเป็น “ตัวละครหลัก” ในเรื่องราวของใครสักคนได้เหมือนกัน