ทหารหญิงพลิกชะตา พระสวามีสายเมินต้องสยบ

การเกิดใหม่ของพยัคฆ์สาว

กลิ่นคาวเลือดและเขม่าควันปืนคือสิ่งสุดท้ายที่ หลินชิงเหวียน จำได้...

ในฐานะผู้กองสาวจากหน่วยรบพิเศษ เธอจบชีวิตลงกลางสมรภูมิขณะปฏิบัติภารกิจลับ

ร่างกายถูกระเบิดฉีกกระชากจนคิดว่าวิญญาณคงสูญสิ้นไปแล้ว แต่ความรู้สึกเจ็บแปลบที่ลำคอและมวลน้ำที่เย็นเฉียบกลับดึงสติของเธอกลับมาอีกครั้ง

"แค็ก! แค็กๆ!"

หญิงสาวสำลักน้ำออกมาอย่างรุนแรง พยายามตะเกียกตะกายขึ้นจากสระน้ำโบราณ

ร่างกายนี้ช่างอ่อนแอและบอบบางจนน่าหงุดหงิด ทันทีที่มือเรียวคว้าขอบสระได้

ภาพความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของเธอก็หลั่งไหลเข้ามาในหัว

'ฉู่ชิงเหวียน' คุณหนูเก้าแห่งจวนแม่ทัพตระกูลฉู่ พระชายาเอกของ ชินอ๋องมู่หยงเยี่ยน...

หญิงสาวผู้โง่งมที่ยอมกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย เพียงเพราะสามีที่แต่งงานกันมาสามเดือนไม่เคยย่างกรายมาที่เรือนหอ

และคำพูดถากถางของบรรดานางสนมที่ว่า 'ต่อให้เจ้าตาย เขาก็ไม่ชายตาแล'

"ไร้สาระ..." ชิงเหวียนในร่างใหม่พึมพำ เสียงแหบพร่าแต่แววตาคมกริบ

"พระชายา! พระชายาทรงฟื้นแล้ว!" เสียงบ่าวรับใช้ดังขึ้นด้วยความตกใจ

แต่กลับไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วย จนกระทั่งเงาร่างสูงโปร่งในชุดฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรขลิบทองเดินเข้ามา

มู่หยงเยี่ยน ยืนมองสตรีที่เปียกปอนอยู่ขอบสระด้วยสายตาเย็นชาและรังเกียจ

"เลิกเล่นละครเรียกร้องความสนใจเสียที

ฉู่ชิงเหวียน ต่อให้เจ้าตายจริงๆ ข้าก็คงทำเพียงสั่งให้คนเตรียมโลงศพที่หนาหน่อย จะได้ไม่มีเสียงเจ้าไปรบกวนความรำคาญของข้าในชาติหน้า"

หลินชิงเหวียนเงยหน้าขึ้น มองชายหนุ่มรูปงามตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย แตกต่างจากดวงตาโหยหาที่เขาเคยเห็นจนชินตา

เธอหยัดกายลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง แม้เสื้อผ้าจะเปียกโชกแต่สง่าราศีกลับดูเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน

"ท่านอ๋อง" เธอเรียกเสียงนิ่ง "โลงศพเก็บไว้ให้ตัวท่านเองเถอะ ส่วนความรักน้ำเน่าของเจ้าของร่างนี้... ข้าขอคืนให้ท่าน ณ เดี๋ยวนี้"

เธอเดินเบียดไหล่เทพบุตรน้ำแข็งไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ทิ้งให้มู่หยงเยี่ยนยืนชะงักกับท่าทีที่เปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ

ในหัวของหลินชิงเหวียนตอนนี้ไม่มีเรื่องความรัก มีเพียงแผนผังการฝึกทหารและรายชื่อ 'ตระกูลฉู่' ที่รักเธอสุดหัวใจ...

ถ้าสามีมันห่วย ก็แค่กลับไปหาพี่ชายทั้งห้าที่พร้อมจะถล่มเมืองเพื่อเธอไม่ใช่หรือไง?