วอนเธอ...หวนคืน

รู้นะ! ว่าชอบอ่านแนวดราม่า ธงแดงกันใช่ม้า มาเติมเรื่องนี้กันนะคะ 

พระเอกธงอะไรไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ไม่เขียวหรือขาวแน่นอนค่า  

ฝากติดตามและเป็นกำลังให้ด้วยนะคะ ถ้านักอ่านส่งกำลังใจมาเยอะ ๆ มนสิก็มีแรงเขียนค่า 

^ 

^ 

^ 

ตัวละครหลัก 

เทมส์ ธีรกร ธีระกาญจน์ 

ได๋ ดาวลดา ประสิทธิรักษ์ 

ฯลฯ 

โปรยปราย 

“ได๋ คุณเป็นผู้หญิงคนแรกนะที่ผมลงทุนด้วยขนาดนี้ มีบ้าน มีรถ มีทรัพย์สิน คงเพียงพอให้คุณใช้ชีวิตด้วยตัวเองได้อย่างสบาย หากไม่ฟุ่มเฟือยนัก…” 

เสียงทุ้มของเขานิ่งเรียบ ราวกับกำลังคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ แม้ชายหนุ่มจะยังอายุไม่มากนักแต่เวลาพูดจาด้วยสีหน้านิ่งๆ ประกอบกับบุคลิกท่าทางที่สง่าผ่าเผยเขาก็ดูมีความน่าเกรงขามและน่าเชื่อถือ หญิงสาวนั่งตัวชาอยู่บนโซฟา มือที่วางบนตักกำแน่นจนเล็บจิกเนื้อ แต่ความเจ็บทั้งหมดกลับสู้ประโยคต่อมาไม่ได้เลย 

“ซึ่งถ้าจะให้ผมพูดกันตรงๆ ว่าถ้าอยากได้แค่ตัวคุณ ผมไม่จำเป็นต้องลงทุนถึงขนาดนี้ก็ได้” 

ยิ่งได้ฟังหัวใจของเธอเหมือนถูกใครสักคนบีบจนแทบแหลกละเอียดลงตรงนั้น ดาวลดากลืนน้ำลายฝืดๆ ลงคออย่างยากลำบาก ลมหายใจติดขัด น้ำตาร้อนผ่าวเอ่อขึ้นมาที่หัวตาทันที แต่เธอกลับร้องไห้ไม่ออกเหมือนก้อนเมฆสีดำที่อุ้มน้ำฝนไว้จนถึงวินาทีสุดท้าย เธอไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งความรักที่เธอให้เขา จะถูกพูดเหมือนเป็นการลงทุนกับความสัมพันธ์ของเรา เธอมองหน้าเขานิ่งๆ ดวงตาสั่นไหวอย่างคนพยายามอดทนที่สุดแล้ว 

“ใช่คุณพูดถูก... จริงๆ คุณไม่ต้องลงทุนซื้ออะไรให้ฉันขนาดนี้ ฉันก็รักคุณแล้ว และที่ฉันอยู่กับคุณจนถึงวันนี้ก็เพราะฉันรัก” 

ประโยคนั้นไม่ต่างอะไรจากการเอาหัวใจตัวเองวางลงตรงหน้าเขา ทั้งเปลือยเปล่า ทั้งอ่อนแอ และพร้อมถูกเหยียบย่ำ แต่อย่างน้อยหากจะจบกันเธอก็ได้พูดในสิ่งที่หัวใจตัวเองยังรู้สึกอยู่แม้มันจะตรงข้ามกับเขาก็ตาม 

ชายหนุ่มถอนหายใจแผ่ว ก่อนพูดต่อเหมือนกำลังตัดบทสนทนาให้จบเร็วที่สุด 

“ผมจะมาบอกคุณไว้ว่า หลังจากวันนี้ไป ผมจะไม่กลับมาที่บ้านหลังนี้อีก” 

น้ำเสียงราบเรียบเสียจนเธออยากลุกขึ้นกรีดร้องถามเขาสักครั้ง ว่าคนเราจะใจร้ายได้ถึงขนาดนี้จริงๆ หรือ 

^ 

^ 

^ 

ตอนทำเขาร้องไห้ ทำเป็นไม่แคร์ ต่อไปก็อย่ามาง้อแล้วกันนะ 

กดติดตาม และเป็นกำลังให้ด้วยนะคะ 

ขอหัวใจคนละหนึ่งดวงด้วยน้า