กรงขังรักฮ่องเต้ทรราช

"ยังดื้อด้านไม่เปลี่ยนเลยนะ แม่ทัพหลี่..."  

น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยขึ้น จ้าวเฉินก้าวขึ้นมาบนเตียงกว้าง ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนหลี่เว่ยสัมผัสได้ถึงไอร้อนตลบอบอวลจากเรือนกายแกร่ง 

"ถุย! ฆ่าข้าเสียเถอะไอ้ทรราช! ข้าไม่มีวันยอมเป็นบำเรอของเจ้า!"  

หลี่เว่ยเชิดหน้าขึ้น ตวัดสายตาดุดันจ้องมองอย่างไม่เกรงกลัว ทว่าหัวใจกลับเต้นรัวเมื่อมือหนาของอีกฝ่ายเอื้อมมาบีบปลายคางของเขาอย่างแรง 

"ฆ่าเจ้างั้นหรือ? หึ... เจิ้นจะยอมให้ของเล่นที่งดงามเช่นนี้ตายง่ายๆ ได้อย่างไร" จ้าวเฉินแสยะยิ้ม นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ไปด้วยไฟราคะและสัญชาตญาณดิบเถื่อน 

ไม่รอให้หลี่เว่ยได้ก่นด่า ริมฝีปากหยักลึกก็ฉกวูบลงมาบดขยี้กลีบปากบางอย่างดุดันและเอาแต่ใจ จ้าวเฉินขบเม้มริมฝีปากล่างของคนใต้ร่างจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ บังคับให้เรียวปากนั้นเปิดออก ก่อนจะแทรกเรียวลิ้นร้อนผ่าวเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานอย่างตะกรุมตะกราม 

"อื้อ... อ่อย..."