ตะล่อมกล่อมรัก

ฝากเรื่องนี้ด้วยนะคะ นิยายเรื่องนี้เป็นแนวมีเด็กมาตั้งแต่ต้นเรื่อง เนื้อหาไม่เน้นปมเรื่องดราม่าของใครให้เครียด เน้นความสัมพันธ์พระนาง 

และจะมีแต่ความน่ารักของแสน และความน่าหยุมของพ่อแสนเท่านั้นค่ะ  

เราพักเรื่องดราม่าไว้ก่อน เพราะมนสิอยากเสิร์ฟความน่ารักของเด็กคนนี้ให้ป้าๆ ยายๆ ได้อ่าน คลายเครียดในช่วงนี้  

จริงๆ ระหว่างเขียนเรื่องนี้ก็มีดรามา เขียนอีกเรื่องไปพร้อมกันค่ะ เดี๋ยวเอามาลงให้อ่านทีหลัง 

เห็นความน่ายักของแสนแล้ว ฝากกดติดตาม กดหัวใจ คอมเมนต์มาให้มนสิด้วยนะคะ 

^ 

^ 

ปล. ถ้ากำลังใจมาเยอะ ไรต์จะมาอัปรัวๆ ค่ะ  

^ 

^ 

^ 

ตัวอย่าง 

“แม่ แม่” 

เสียงเล็กๆ ออกจากริมฝีปากจิ้มลิ้มที่ฉ่ำวาวด้วยน้ำลายเรียกซ้ำอย่างไม่แน่ใจนัก 

น้องแสน เด็กชายวัยสองขวบสี่เดือน ผมยุ่งนิดๆ หลังจากที่เล่นมาทั้งวัน ดวงตากลมสดใสแพมีแพขนตาดกดำ กำลังยืนเขย่งเท้าเต็มตัว พยายามมองหน้าที่เห็นเพียงครึ่งเดียวของผู้เป็นแม่ ดวงตาใสแจ๋วเต็มไปด้วยความสงสัย 

“แม่ ไฉ่ อะไย เหยอ” 

แล้วชี้นิ้วป้อมๆ ไปที่หน้ากาก เป็นครั้งแรกที่แสนเห็นแม่สวมหน้ากากแบบนี้จึงถามเป็นเจ้าหนูจำไม 

“แม่ปิปากทะไมอะ” 

มนต์ตระการยกมือขึ้นแตะหน้ากากเบาๆ เสียงพูดอู้อี้เล็กน้อย 

“แม่ไม่สบายนิดหน่อยลูก ใส่ไว้จะได้ไม่ไอใส่น้องแสน” 

เด็กชายเอียงหัว คิ้วขมวดอย่างใช้ความคิดเต็มที่ตามแบบเด็กเล็ก 

“แม่ป่วยเหยอ…” 

“อืม…นิดเดียวเอง เดี๋ยวก็หายแล้ว” 

เธอพยักหน้า พลางยื่นมือออกไปลูบหัวลูกเบาๆ ให้เส้นผมที่ชี้เด่เข้าที่ น้องแสนขยับเข้ามาใกล้อีกนิด มือเล็กๆ จิกขอบโซฟาแน่นขึ้นเหมือนกำลังคิดจะทำอะไรสักอย่าง ก่อนจะยกมือขึ้นแตะหน้ากากของแม่อย่างเบามือ 

“แม่หายไวๆ น้า…” เสียงนั้นนุ่มนวลจนน่าใจหาย 

“แฉนไม่อยากให้แม่เจ็บ” 

คำพูดที่แสนอ่อนโยนของลูกทำให้คนเป็นแม่ถึงกับนิ่งอั้นไปชั่วขณะหนึ่ง ส่งยิ้มออกมาทางแววตาให้กับลูก ก่อนเธอจะคว้ามือเล็กๆ นั้นมากุมไว้ 

“ขอบใจนะคนเก่งของแม่” 

น้องแสนยิ้มกว้าง เห็นฟันน้ำนมเล็กๆ โผล่ขึ้นมาไม่ครบทุกซี่ แต่แสนยังไม่หยุดทำให้คนเป็นแม่ใจฟูเพียงเท่านั้น ดวงหน้ากลมเกลี้ยงหันมองซ้ายขวาก่อนจะวิ่งส่ายตูดไปหยิบเก้าอี้เล็กที่ตัวเองใช้นั่งทุกวันมา เท้าอวบที่มีนิ้วก้อยไม่สามัคคีกับเพื่อนเพราะมันชี้กางออกด้านข้างมากกว่าปกติยกขึ้นเหยียบบนเก้าอี้ เพิ่มความสูงให้ก่อนปีนขึ้นบนโซฟาอย่างทุลักทุเล ในขณะที่คนเป็นแม่ก็คอยมองดูความพยายามของลูก 

เมื่อขึ้นมานั่งแหมะอยู่ตรงหน้าแม่ได้ แสนก็พูดว่า 

“แฉนมีของให้แม่” 

“อะไรเอ่ย” มนต์ตระการหัวเราะเบาๆ แม้เสียงจะยังอ่อนแรง แล้วเด็กชายก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ทำเสียง 

“จุ๊บ!” ใส่อากาศเหนือหน้ากากของแม่อย่างระมัดระวัง แสนจุ๊บไม่โดนหน้าปากแม่แต่ก็ยิ้มหัวเราะคิกคัก ก่อนจะเอาหน้าผากเล็กๆ ของตัวเองไปแตะหน้าผากแม่แทน 

“หายยังอะ…” 

คำถามไร้เดียงสานั้นทำให้มนต์ตระการยิ้มทั้งน้ำตา 

“หายขึ้นเยอะเลยลูก…เพราะน้องแสนเลย” 

^ 

^ 

^ 

แสนอยู่กับแม่ดีกว่าเนอะ ส่วนอิพ่อนั้น จะเป็นใครน้า