"พี่ไม่ได้รักเธอรินดา... พี่แค่กตัญญูผิดคน"คือคำพูดที่ เหมันต์ อยากตะโกนบอกในวันที่เห็นเมียรักนอนจมกองเลือดเมื่อความโง่เขลาทำให้นิยามคำว่า รักแท้ ถูกทำลายลงต่อหน้าต่อตาแต่เมื่อปาฏิหาริย์ให้โอกาสเขาลืมตาขึ้นมาหนุนตักเธออีกครั้ง...เขาจึงกลายเป็นคนบ้าที่เอาแต่กอดเธอไว้ไม่ยอมปล่อย จนความอึดอัดเริ่มพังทลายลง
“ปล่อยชีวาเถอะพี่เหมถ้าที่กอดอยู่นี้มันไม่ใช่ความรัก แต่เป็นแค่ความสงสาร... พี่ก็ปล่อยชีวาไปตายข้างหน้ายังจะดีเสียกว่า”
“พี่ไม่ปล่อย ต่อให้เธอจะเกลียดพี่ที่บังคับขืนใจเธอยังไง พี่ก็ยอม... แต่พี่จะไม่ยอมให้เธอเดินออกไปข้างนอกนั่น แล้วกลับมาเป็นศพต่อหน้าพี่อีกเป็นรอบที่สอง”
เหมันต์จะทำอย่างไร เมื่อคนที่เขาต้องกำจัดคือ 'คนลวงโลกและคนที่เขาต้องรักษา คือผู้หญิงที่เขาเคย นอกใจจนเธอต้องตายในชาติก่อน
