สวัสดีค่ะ ฝากเรื่องใหม่ด้วยนะคะ
มาแนววายจริงจังครั้งแรก อาจจะมีการผิดพลาดตรงไหน ต้องขออภัยไว้ณ. ที่นี้ด้วยนะคะ
คำเตือน18+: ความรุนแรงในโรงเรียน [School Bullying / violence] : การกลั่นแกล้ง การใช้กำลังหรือความรุนแรงทางวาจาที่เกิดขึ้นในสถานศึกษา
พฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม ความก้าวร้าว
คำหยาบคาย/ฉาก NC [ Explicit Content ]: ฉากที่เน้นเรื่องเพศ หรืออารมณ์ความรู้สึกรุนแรง
ผลกระทบทางจิตใจ [Mental Abuse/self Harm]: เนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับการทำร้ายตัวเอง/ผู้อื่น เพราะความอิจฉาริษยา หรือการกดดันจนส่งผลต่อบาดแผลทางจิตใจ
ชื่อสถานที่ สินค้า ชื่อตัวละคร เป็นการคิดจิตนาการขึ้นและหยิบยกบางส่วนขึ้นมาเพื่อความสมจริงและเพิ่มอรรถรสในการอ่านเท่านั้น
ปล. ฝากนักอ่านหาคำผิดให้หน่อยนะคะ🥺🫰🏻
อายุต่ำกว่า 18 ปีควรใช้วิจารณาญาณในการอ่านด้วยนะคะ
วันเวลาที่อัพตอน: เริ่มอัพตอนแรกวันที่ 26 เดือนพฤษภาคม ปี 2026 อัพทุกวันจันทร์ พฤหัส อัพเวลา 2ทุ่ม วันเสาร์ เวลา 10 โมงเช้า จนถึงตอนจบ และตอนพิเศษ อาจมีการคลาดเคลื่อนได้เนื่องจากดูแลผู้สูงอายุ ขอบคุณที่มารับชมผลงานของเรานะคะ
และ
"ขอสงวนลิขสิทธิ์ ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537" เป็นการประกาศความเป็นเจ้าของผลงาน ตาม พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เพื่อคุ้มครองงานสร้างสรรค์ห้ามทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต แสกน คัดลอก เอาไปใช้เพื่อเป็นประโยชน์ส่วนตน การละเมิดมีโทษทั้งจำและปรับ ทั้งคดีแพ่งและอาญาตาม พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537
คำโปรยสั้นๆ
ความรักที่เกิดจากการเกลียดชัง เพราะความใกล้ชิดและความอ่อนไหวในใจ ไม่ว่าจะพยายามใจแข็งให้เหมือนหินก้อนขนาดใหญ่ ก็ไม่สามารถต้านทานได้ คนสองคนใกล้ชิดตัวติด เหมือนมดใกล้น้ำตาล (ความหมายคือ ไม่ว่าจะชายหญิง ชายชาย หญิงหญิง ล้วนเป็นมนุษย์ มีความรู้สึกนึกคิดเหมือนกัน หากใกล้ชิดกันมากเกินกว่าเหตุจำเป็น ย่อมห้ามใจไม่ให้รักกันได้ยาก) แม้ปากคากิจะบอกว่า...
"ฉันอยากเกลียดนาย มู่ทิม... "
แต่ในใจมันมีความรักที่แสนสวยงาม ราวกับกลิ่นดอกไม้บานสะพรั่งหลังฝนตกหมาดๆ โชยกลิ่นหอมเย้ายวนใจอยู่
"ฉันเกลียดนายไม่ลง มู่ทิม ฉันรักนาย... "
บทนำ
คากิ เด็กชายวัยสิบแปดปีบริบูรณ์ที่พึ่งจบการศึกษาในระดับชั้นมัธยมปลายเมื่อวานไปหมาดๆ กำลังนั่งกระวนกระวายใจ อยู่ไม่สุข เดินวนไปวนมารอบเก้าอี้หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ภายในห้องตัวเอง สิ่งที่เขาเครียดครุ่นคิดอยู่นั้นไม่ใช่เรื่องการสอบเข้าเรียนต่อในระดับชั้นมหาวิทยาลัย แต่เป็นการลอบสังหารเพื่อนสนิท
“ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้กันนะ… ทั้งที่เกลียดเขาถึงขนาดนั้น”
เขาพึมพำบ่นกับตัวเองกับความรู้สึกที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความเกลียดชังที่เคยมีให้เพื่อนสนิทคนนี้ หรือ ‘มู่ทิม’ นั้นทำไมมันถึงเปลี่ยนไปกลายเป็นความห่วงใย
คากิครุ่นคิดอยู่นานนับชั่วโมงว่าจะเอายังไงต่อกับสิ่งที่ตัวเองได้ลงมือออกคำสั่งเชือดเขาไปแล้ว หากจะออกคำสั่งยกเลิกไปจะทันหรือไม่ เขาทำได้แค่คิดแล้วก็คิด วกไปวนมาอยู่อย่างนั้น
“เอาก็เอาวะ!”
สิ้นคำพูดนั้น เขาเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ มันเห็นเป็นเพียงเงาที่ไร้ซึ่งความสว่างจากแสงไฟ หลอดไฟนีออนทั้งห้องถูกเขาปิดผนึกเอาไว้ เหลือเพียงความมืดมิด คากิรีบกดเบอร์โทรที่คุ้นเคย ซึ่งคือบอดี้การ์ดของเขาเอง ที่ถูกสั่งให้ขับรถชนเพื่อปลิดชีพมู่ทิ่มทันที
ตู้ด… ตู้ด… ตู้ด…
“เห้ย รับดิวะ!”
ตู้ด… ตู้ด…
“แม่ง ไม่ได้การละ”
ตุบ!
เขาโยนโทรศัพท์ที่แนบหูเมื่อครู่ทิ้งลงบนเตียง จนเกิดเสียงกระแทกที่ผ้าปูดังตุบ มือเขาคว้าหมับที่กุญแจรถสปอร์ตคันที่พ่อเพิ่งจะซื้อให้เพื่อเป็นของขวัญวันจบการศึกษา ได้ยังไม่ถึงวัน เขาวิ่งลงบันไดหลายสิบขั้นอย่างไม่คิดชีวิตว่าตัวเองจะพลัดตกหรือไม่ เขาสนแค่ว่ามู่ทิมในตอนนี้จะยังไม่เกิดอะไรที่ร้ายแรงเกิดขึ้น แม้จะเพราะตนเองก็ตาม
รถสปอร์ตสีดำขนับแล่นออกจากโรงรถหน้าบ้านออกไปด้วยความเร็วจนมองแทบไม่ทัน เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มทุกครั้งที่ฝ่าเท้าเหยียบลงที่คันเร่งปนกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องโดยสาร
เมื่อเขาขับมาถึงหน้ามหาวิทยาลัยชื่อดังในตัวเมือง ตามจีพีเอส ที่เขาสั่งให้คนมาเก็บหรือลอบฆ่า ปรากฏภาพรถเก๋งสีขาวคันหนึ่งที่พุ่งตัวมาด้วยความเร็วเช่นกันกับเขา กำลังมุ่งหน้าไปทางผู้ชายที่ยืนอยู่บนฟุตบาทเขี่ยจอมือถือโดยไม่รู้ร้อนรู้หนาว เมื่อเห็นอย่างนั้นคากิตัดสินใจโดยไม่ลังเล เหยียบคันเร่งจนมิด รถสปอร์ตสีดำพุ่งทยานตัดหน้ารถเก๋งคันนั้นทันที
โครม! เสียงเบรกดังเอี๊ยดสผมกับเสียงแรงกระแทกอันมาหาศาลจากความเร็วที่ถูกหยุดไว้กระทันหัน ด้วยรถคันหรูจอดชะงักคั่นกลางลำคันรถ สร้างความเสียหายให้รถและคนไม่น้อย
“อั๊กก! กะ… เกือบไปแล้วไหมล่ะ มู่ทิม…”
มู่ทิมที่ตกอยู่ในอาการตกใจและผวา เมื่อได้สติเขารีบวิ่งไปดูคนที่อยู่ในรถคันที่ขวางราวกับปกป้องเขาไว้แทบจะทันทีที่มีสติ
“ค… คุณครับ?”
“คากินี่!”
โปรดติดตามตอนต่อไป
กดใจ+เพิ่มเข้าชั้น+คอมเมนต์=กำลังใจและแรงพลังซัพพอร์ต🪶🎍💖
Guest
