ฉันนอนกับคนแปลกหน้า! แถมยังไม่รู้จักชื่อเขาด้วยซ้ำ!
น้ำฟ้ารีบคว้าเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมใส่อย่างเร่งรีบ เธอไม่ได้ล้างหน้า ไม่ได้แต่งตัวให้ดูดี สิ่งเดียวที่คิดคือต้องหนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดก่อนที่เขาจะตื่น เธอทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ และความเงียบเชียบขณะที่ย่องออกจากห้องไป
ทว่า... ในขณะที่ประตูห้องสวีทปิดลงอย่างแผ่วเบา ร่างที่อยู่บนเตียงกลับค่อยๆ ลืมตาขึ้น
สินธ์ุไม่ได้หลับ... เขาตื่นตั้งแต่ตอนที่เธอพยายามแกะมือเขาออกแล้ว เขานอนมองแผ่นหลังเนียนที่รีบร้อนสวมเสื้อผ้าด้วยความรู้สึกนึกสนุก มุมปากหนายกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางลนลานของหญิงสาวที่ดู "เก่ง" มากเมื่อคืน
"หนีงั้นเหรอ..." สินธุ์พึมพำกับตัวเองพลางเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่หัวเตียง "โลกมันกลมกว่าที่เธอคิดนะ... ยัยแม่บ้าน"
