กลเกมรัก

“ฉันจะไม่อ้อมค้อมนะขวัญฤดี เธอหรือเพื่อนก็คงดูออกว่าฉันรู้สึกกับเธอแบบไหน” ร่างสูงหยุดเดินก่อนหันกลับมามองคนที่เดินตามอยู่ข้างหลัง เธอชะงักเท้าหลังเขาหยุดมองเงียบ ๆ จนทำอะไรไม่ถูก 

           “การเป็นผู้หญิงของฉันมันไม่ง่าย อุปสรรคขัดขวางมันเยอะ แต่ฉันก็อยากให้เธอมั่นใจว่าฉันจะกุมมือเธอ คอยเป็นเกราะป้องกันจากทุกอย่างให้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น” ธีรภัทรกุมมือเรียวไว้มั่นอย่างให้สัญญา เขาเชยคางมนให้เงยหน้าขึ้นมองตาเพื่อจะได้มองเห็นความมั่นใจและความจริงใจทั้งหมดของเขา  

           ขวัญฤดียกมือขึ้นขยุ้มชายเสื้อหลังปากอุ่นก้มลงมาจุมพิต เปลือกตาสวยปิดลงอย่างอัตโนมัติตอนเขากดเน้นเพิ่มน้ำหนักให้เธอเปิดปากยอมรับเขาให้ลุกล้ำเข้ามาเกี่ยวพัน เธอรู้สึกแขนขาอ่อนแรงเมื่อออกซิโตซินหลั่งออกมามาก  

           แขนแข็งแรงเกี่ยวกวัดเอวบางเข้าแนบชิดจนรับรู้ความร้อนผ่าวของกันและกัน เลือดในกายสูบฉีดจนครั้นคร้ามไปทั่วร่าง ปลายลิ้นที่เกี่ยวหยอกชวนให้ขนในกายลุกพันอย่างหวามสั่น แขนเรียวยกกอดกดหัวทุยหลังเขาถอยจูบที่ชวนขนลุกแล้วเลื่อนมาไซร้พรมจูบไปทั่วลำคอ 

           “อ่า ปะ ปลัด” หญิงสาวร้องครางออกมาผะแผ่ว ปากอิ่มเบ่งบวมสูดเอาอากาสเข้าปอด สองขาข้างล่างอ่อนสั่นจนแทบยืนไม่อยู่ ยิ่งเขาเบียดแทรกขาแกร่งมาแยกขาเรียวออกจากกันแล้วขยับไปมา ยิ่งทำสติเธอเหลวแหลก ส่วนล่างมันเต้นแปลก ๆ จนใจสั่นเหมือนหัวใจจะวายลงตรงนี้ 

           “ฉันต้องการหนูเหลือเกินขวัญ” ธีรภัทรกระซิบเสียงพร่า ตอนนี้อารมณ์เขามันแตกหักจนตามัว กลัวเหลือเกิน...กลัวว่าจะล่อลวงเด็กสาวแล้วขย้ำดอกไม้ดอกนี้จนแหลกคามือ ปากร้อนพรมจูบซอกคอขาวอย่างสะกดกั้นอารมณ์รักที่แผดเผายิ่งกว่าเพลิงโลกันตร์  

           “อือ ขอโทษนะ ฉันห้ามตัวเองไม่ไหว” เขายืดตัวตรงแล้วโอบกอดเด็กสาวไว้แน่น ตาคมหลับลงอย่างอดทน ขวัญฤดีใจเต้นรัวร่างสั่นจนแทบยืนไม่อยู่ เธอเกี่ยวกอดเอวหนาไว้แน่นอย่างหาหลักพักพิง เธอไม่เคยรู้เลยว่าอารมณ์รักจะสามารผลักเราให้เข้าสู่ห้วงความหวาบหวามได้ขนาดนี้