ข้ามเส้นรัก

แนะนำตัวละคร 

ร้อยเอกกฤษณ์ บวรรัตนา (กฤษณ์) 

อายุ 28 ปี สูง 188 ซม หนัก 82 กก. 

'ชายชาติทหารผู้ซื่อสัตย์และยอมเสียสละ เพื่อปกป้องคนที่เขารัก' 

นายทหารรบพิเศษ ใบหน้าคมเข้ม แววตาคมกริบและนิ่งสงบจนดูเหมือนเย็นชา 

เขาเป็นคนพูดน้อยแต่ทุกคำพูดมีน้ำหนักและสัจจะ รักในเกียรติยศและหน้าที่เหนือชีวิต 

ความกตัญญูที่มีต่อพลเอกอาทิตย์ทำให้เขามักจะเก็บความรู้สึกตัวเองไว้ภายใต้คำว่า 'ลูกบุญธรรม' และ 'ผู้คุ้มกัน' 

มีความอดทน ทักษะการรบที่ยอดเยี่ยม และความซื่อสัตย์ที่ไม่เคยสั่นคลอน 

ความรู้สึกว่าตัวเอง 'ต่ำต้อย' ทำให้เขามักจะผลักไสเธอออกไปเพียงเพราะอยากให้เธอมีอนาคตที่ดีกว่า 

พญ.พราวรดา เดชาชัย (พราว) 

อายุ 24 ปี สูง 163 ซม หนัก 47 กก. 

'คุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่มีหัวใจรักที่มั่นคง' 

แพทย์จบใหม่ หน้าตาสวยหวานหมดจด ดวงตากลมโตที่สะท้อนถึงความฉลาดและความดื้อรั้นเบาๆ 

 เธอไม่ใช่คุณหนูที่รอการช่วยเหลือ แต่เป็นผู้หญิงที่กล้าตัดสินใจทิ้งความสบายเพื่อไปเป็นหมออาสาในพื้นที่อันตรายตามหาคนที่รัก 

เธอรักกฤษณ์มาตั้งแต่เด็กและไม่เคยสนเรื่องฐานะ สำหรับเธอ 'ความเหมาะสม' ของคนอยู่ที่การกระทำไม่ใช่ยศตำแหน่ง 

ในฐานะหมอ เธอมีความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นสูง แต่ในฐานะคนรัก เธอมีความเป็น 'นักสู้'ที่จะปกป้องความสัมพันธ์ของเธอจากอำนาจของบิดา 

ความเป็นห่วงเขามากเกินไปจนบางครั้งทำให้เธอเอาตัวเข้าเสี่ยงอันตรายเพียงเพื่อให้ได้อยู่ใกล้เขา 

************************* 

สปอยล์ 

'เพราะความเหมาะสมไม่ใช่แค่เส้นกั้น... แต่มันคือกำแพงหนาที่ยากจะป่ายปืน' 

เขาคือ 'ร้อยเอกกฤษณ์' นายทหารหนุ่มผู้ที่ได้รับการอุปการะ และอยู่ในฐานะ 'บุตรบุญธรรม'  

เธอคือ 'พญ.พราวรดา' ดอกฟ้าผู้สูงศักดิ์ที่อยู่ไกลเกินเอื้อม  

ตลอดสิบปี... เขาจำต้องสะกดคำว่า 'รัก' ไว้ใต้คำว่าหน้าที่ เพียงเพราะ 'ความไม่คู่ควร' ที่บิดาเธอเธอฝากฝังให้ดูแลในฐานะ 'น้องสาว' 

เมื่อหัวใจร่ำร้องจะเคียงคู่ แต่โลกทั้งใบกลับบอกว่าพวกเขาไม่เหมาะสมกัน  

เขาจะเลือกก้มหน้ายอมรับความจริง หรือจะฝืนโชคชะตาเพื่อคว้าหัวใจเธอมาครอบครอง? 

ต้วอย่างบางตอน 

"พี่กฤษณ์หลบหน้าพราวทำไมคะ" เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยทำลายความเงียบ มันเต็มไปด้วยความตัดพ้อและความอัดอั้นที่สะสมมานานนับเดือน 

"พราวทำอะไรผิดเหรอคะ พี่กฤษณ์ถึงได้เปลี่ยนไป ทำไมถึงต้องทำเหมือนรังเกียจพราวขนาดนี้ด้วย" หยาดน้ำตาร่วงหล่นจากหางตากระทบพวงแก้มเนียน  

"เธอไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างราบเรียบ ไร้ซึ่งความผูกพันใดๆ 

"แต่เราโตๆ กันแล้ว พราวควรจะเลิกทำตัวติดกันเป็นเด็กๆ ได้แล้ว" 

"แต่เราเป็นพี่น้องกันนะคะ! พราวแค่อยากคุยกับพี่กฤษณ์เหมือนเดิม" เธอเถียงกลับทั้งน้ำตา เสียงสะอื้นดังชัดเจนขึ้น 

"เราไม่ได้เป็นพี่น้องแท้ๆ กัน พราว" กฤษณ์หันกลับมาสบตาเธอ  

"คุณลุงคุณป้าแค่รับพี่มาเลี้ยง พี่มีหน้าที่และสังคมของพี่ พราวก็ควรไปมีสังคมและใช้ชีวิตของพราวได้แล้ว... เลิกวุ่นวายกับชีวิตพี่สักที" 

*************************