หนึ่งก้าว
สองก้าว
เอาหละ จะถึงแล้ว….
ทันใดนั้นเองสายลมจากหุบเขาด้านล่างก็พัดวนขึ้นมาปะทะกับเจ้าเซียนน้อย ชายเสื้อคลุมสีเขียวอ่อนปลิวสะบัด มือบางที่ถือถาดไว้ก็เอียงจนทำให้ถ้วยชาสีขาวที่บรรจุชาสีเขียวอ่อนเต็มไปด้วยพลังเวทย์นั้นก็….
ซ่า!
เคร้ง!
น้ำชาสีเขียวซึ่งเต็มไปด้วยพลังในการชำระล้างก็หกลงไปบนแขนเสื้อของท่านเจ้าสำนักทิ้งไว้เป็นดวงขนาดใหญ่ ทั่วลานประชุมเงียบงันไม่มีแม้แต่เสียงดนตรีและขับร้องจากภูติสวรรค์ตนใด ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่เจ้าเซียนน้อยผู้มีพลังเยียวยาอันน่าอิจฉาซึ่งกำลังเบิกตากว้าง อ้าปากค้างและสมองขาวโพลน
“ชิง อัน หลิว!!!”
ฮือออออ ใครจะคิดว่าเพราะทำน้ำชาหกใส่ท่านเจ้าสำนักในวันนั้นจะทำให้เจ้าเซียนน้อยผู้มีพลังในการเยียวยาที่สูญหายไปหลายแสนปีอย่างชิงอันหลิวต้องถูกระเห็ดไปอยู่ที่เมืองหมอกขาวจุดชายแดนเชื่อมต่อสามภพกันเล่า ที่นี่มันศูนย์รวมคนประหลาดทั้งนั้น
ทั้งเทพเซียน
ปีศาจ
หรือมนุษย์
ก็เจอได้ที่นี่ทั้งนั้นแหละ อ้อ!แล้วถ้าจะถามว่าใครประหลาดสุดละก็ ต้องเป็นหมอนั่นเลย จวิ้นหาน! ไอ้ผู้ปกครองเมืองสุดประหลาดที่ไม่ดื่มชาแต่ก็สั่งมาดม
โอ้ยยย ชิงอันหลิว อยากกลับแดนเซียนจะแย่~~~
คำชี้แจง
นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นตามจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น บุคคล สถานที่ และเรื่องราวต่างๆ ล้วนไม่มีอยู่จริง
นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายวายแฟนตาซีเหตุการณ์ต่างๆ เกิดจากจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น
โปรดใช้วิจารณญานในการอ่านค่ะ
Poraris
Guest
